“Artık yaşlı bir zihin ve yaşlı bir bedenden, çoğu insanın böyle bir
şeyi sürdürmeyi aklından bir kereliğine de olsa geçireceği bir zamanın
çok ötesinden yazıyorum, fakat bu kadar geç başladığım için devam
ettirmeyi kendime bir borç biliyorum ve sözcüklerin teklemeye başladığı,
merdivenleri yardım almadan çıkamadığım ve artık bir mavi kuşu
kağıt tutacağından ayıramadığım bir zaman geldiğinde hissediyorum ki
içimde bir şeyler hengame ve ölesiye çalışmaktan sıyrılıp en azından
ölmenin cömert bir haline nasıl da vardığımı hatırlayacak. (Kafam ne
kadar bulanmış olursa olsun.)”
İnsanın, hayatını bütünüyle harcatmamış olması önemli bir huymuş demek ki, kendimden biliyorum.
Senin çocuk,
Burak.
skip to main |
skip to sidebar
