Güzel Kadının Tanımı

"Bana göre" güzel kadın;

• Güzel gülen kadındır.
• Güzel müzik dinleyen / sizinle ortak müzik zevkine sahip kadındır.
• Kitap okuyan / kitap okumayı seven kadındır.
• En az bir müzik aleti çalabilen kadındır.
• Kültürlü kadındır. 
• Çocukları seven kadındır.
• Piyano ve keman sesini seven kadındır.
• Eğlenmesini seven kadındır.
• Çay yada kahve içmeyi seven kadındır.
• Geceleri ve geç yatmayı seven kadındır.
• Gezmeyi ve yeni yerler görmeyi seven kadındır.
• Dans etmekten yada izlemekten hoşlanan kadındır.
• Film izlemeyi seven kadındır.
• Doğayı ve bitkileri seven kadındır.
• Ev hayvanlarını seven kadındır.
• Yürümeyi seven kadındır.
• Rakı içen kadındır. (bkz. nadir bulunan insan türleri)
• Tavla oynamayı bilen ve seven kadındır.
• Sigara içmenin yakıştığı kadındır.
• Güzel giyinen kadındır.
• Kendine dikkat eden & bakımlı kadındır.
• Güzel yemek yapmayı beceren / bilen kadındır.
• Rahat kadındır.
• Gün batımında birkaç kadeh kırmızı şaraba asla hayır demeyen kadındır.
• Az makyaj yapan kadındır.
• Gün içerisinde dağılan saçlarını toplamak için çok vakit harcamayan, aceleyle yaptığı topuzu kendine yakıştıran kadındır -ki kadınlarda en güzel duran saç şekli budur.-
• İçindeki çocuğu kaybetmeyen kadındır.
• Deliliği seven kadındır. 
• Az konuşup çok şey anlatabilen kadındır.
• Futboldan anlayan kadındır. (bkz. nadir bulunan insan türleri)
• Zeki kadındır. 
• Düşünceli kadındır.

[Aklıma geldikçe buraya yeni maddeler eklenecek]

Bu liste birçok kadın için hayal kırıklığına neden olacaktır. Kişisel zevk üzerine kurulu olduğu için çokça genelleme içerir (ki ben de genellemelerden nefret ederim). Yani benimle ilgisi olmayan birinin çok da dikkate alması gereken bir liste değil.

(değiştirilebilir maddeler:)
Bi' de İzmir'de olsa,
Bi' de bi' de Beşiktaşlı olsa... tadından yenmez.


Şaka maka bu özelliklerin çoğunun olduğu birini görsem evlenme teklif ederim heralde. En kötü ihtimal yakasına yapışırım, defol diyene kadar da bırakmam.



Not: Biliyorum, evde kaldım.

Yalnızlığımın Fotoğrafı

Saat gece yarısıdır. Çoğu zaman olduğu gibi canım sıkılıyor ve bir sigara yakıyorum. Işıklar kapalı. Yalnızca bilgisayar ekranının ışığı aydınlatıyor etrafı hafifçe. Sonra içimdeki o sıkıntıyla kapatıyorum aniden bilgisayarı.

Pat!

Işıklar kesiliyor. Zifiri bir karanlığa gömülüyor etraf. Elimde sigarayla kalakalıyorum karanlığın ortasında. Sadece sigaranın o kıpkırmızı koru gözüküyor.

.


Bir zamanlar "çekmek isteyip de çekemediğin bir fotoğraf var mı?" diye sormuştu biri. İşte cevabı:
Hiçbir zaman o anı bozup fotoğraf çekmeye yeltenmedim, ama çekmek isteyip de çek(e)mediğim tek fotoğraf karesi bu.


"Yalnızlığımın fotoğrafı"

-Derin bir karanlık içinde yanan kıpkırmızı bir kor.-


Dirseğimi masaya koyup gözümün önüne getiriyorum sigaramı. Ağır ağır yanıyor, nasıl da tek başına...

Sigara dumanına benzeyen hayallerim sadece beni zehirler.

Burak

Mesafeler ve Yel Değirmenleri

Tatile giderken yol üstünde yel değirmenleri vardı, yüzlercesi hem de. O kadar güzeldiler ki, bembeyaz gelinliklerini giymiş gelin güzelliği vardı hepsinde. Rüzgarla evlenecekler belli ki, baksana hiç ayrılmıyorlar. Oysa o kadar yalnız duruyorlar ki. Vitrindeki mankenler misali, üzerlerinde gelinlik olup da yeryüzünün tenha kesimlerinde yalnızlıklarına terkedilmiş güzellikler... Belli ki sakinlikten hoşlanıyorlar ağırbaşlı arkadaşlarım. Başları dönmüyor mu ki, çok merak ediyorum.

Birbirlerinin dostu olmuşlar ancak yalnızlıklarına bir çare bulamamışlar, sanki sevdiklerinden uzaktalar gibi. Damarlarından elektrik geçiyor onların, kessen elektrik akacak bileklerinden oluk oluk.

Onlar da benim gibi mesafelerden şikayetçiler, sevdiklerinden uzakta sürekli çalışmak zorunda olan dostlarımın içini bilirim ben; kalpleri yanıyor üzüntüden, içleri buruk. Başları düşüyor mesafelerden konu açıldıkça, "sen bilir misin sevdiğinden uzakta olmak nedir" diyorlar, "iyi bilirim" diyorum. -Keşke bilmeseydim.-

Mesafeler sevmeye engel değil de, insanın aklını alıp gittimi biri, şaşkına dönüyorsun; öylece kalakalıyorsun ondan uzaklarda bu şehirde. Şarkılarla arıyorsun önce onu, sonra geceler giriyor aklına. Geceler boyunca onu düşünüyorsun. Sonra geceler de kaçıyor senden uzaklara, şarkılar da eşlik etmiyorlar sana. Bir başına kalıyorsun odanda, yatağına sığınıyorsun sonra. Gözlerini tavana dikip onu canlandırıyorsun gözlerinde. Ama günler geçtikçe gidiyor gözlerinin önünden silüeti. "Bu böyle sürmez" deyip umutsuzluğa bile kapıldığın oluyor. Oysa bir resim parçasına sarılıp uyumaya bile razı olan gönlün, yokluğun tenhalığında yok olup gidiyor. Bedenini yatakta bırakıp, ruhunu göndermek istiyorsun O'nun yanına, başaramıyorsun. Ruhun da can çekişiyor seninle. Bedenin ruhunun boynuna sarılıyor. Karanlık da ruhunu boğuyor, nefeslerine su misali batırarak seni.

Sonra?

Dedim ya herşey terketmeye başlıyor seni; önce şarkılar, geceler, evler ve yollar... Sonra görüntüler, hayaller, insanlar... Yalnızlığının bataklığında kuruyorsun. Ellerin onun ellerini arıyor, omuzların başını. Gözlerin, onun içini eriten o tebessümünü aramaya çıkıyor sonra. Ruhun yollara düşüyor, her yerde onu arıyor gücü kalmayıncaya kadar. Sonra bir yolkenarında, eski bir evin kapısında, merdivenlerin önüne yığılıp kalıyor. Sokaklara düşen ruhun köprü altlarında şarap şişeleri arasında buluyor kendini. Her gün farklı bir evin kapısı önünde merdiven boşluğunda yatıyor uykuya.


Bir gün...


Bir gün önünde uyandığı kapının biri ardına kadar açılıyor. İçerden beyaz bir ışık süzmesi beliriyor. Gözlerini kısıyor aramaktan yaşlanmış ruh, koluyla örtüyor gözlerini. Derken ışık git gide azalıyor, bir insan beliriyor kapıda. Gittikçe daha da belirginleşiyor yüzü.





Bölüm 2 "Kavuşma"

Uzun zamandır aradığın o silüet bir anda karşında beliriyor. Mesafeleri alt edip kavuşuyor elleriniz. Öyle güzel, öyle sımsıcak sarılıyorsunuz ki, yoldan geçenler bir anda başını size çeviriyorlar. İnsanlar imrenerek bakıyor aşkınıza. Zorlukların üstesinden gelen, birbiri için yaratılmış iki kişinin inatla sevmeye devam edişini hayretle ve şaşkınlıkla izliyorlar.

Ruh bedenine geri dönüyor.


Aradığı bedenin O'nun bedeni olduğunun farkına varıyor ruh, tek bedende iki insan olmayı, tek bir cana dönüşebilmeyi keşfediyorlar sonra. Birlikte olmanın "bir olmak" anlamına geldiğini anlıyorlar.
- Bir oluyorlar.


Elinden tutup koşturmaya başladığımızı hatırlıyorum "gelecek"te günün birinde. Geçmişteki acıların geçmiş olmasını bekliyorum. Kahkahalar arasında sahil kenarındaki yeşilliklere varıyoruz sonra. Uzanıp deniz meltemini ruhumuzda hissediyoruz. Başımı karnıma koyuyor, birlikte bulutlardan şekiller çiziyoruz.

+ Bu ne peki?
- Boynuzlu bir at, bir Unicorn!
- Bu ne öylese, şimdi de sen söyle?
+ Bir melek, baksana kanatları var. Keşke yeryüzünde olsalar, o zaman her istediğimde seni bana - beni sana  götürürlerdi.
- Biliyor musun, bence melekler aslında yeryüzündeler...

Melekler aslında yeryüzündeler.

-Göz perdelerim iniyor.- "Kestiiik! Çok güzeldi gençler, ancak son sahneyi tekrar çekmek istiyorum; son sözünü söylüyorsun ve kızı dudaklarından öpüyorsun, anlaşıldı mı?"
...
"Hazır mısınız?"
"Işıklaaar, motor!"

Burak

Kaset Misali

"Geçse de yolumuz bozkırlardan, denizlere çıkar sokaklar."

Kumsaldayız. İzmir'in apartmanlaşmamış güzel bir tatil beldesinde denize giriyoruz. Altımızda arabamız, evimiz de yakında...

- Başa sar Burak!

Tatil için tüm hazırlıkları yapıp yola koyuluyoruz. Kendimize playlist yapıyoruz yol için, bolca Yeni Türkü şarkısı atıyorum listeye. Arabada dinlemeye koyuluyoruz şarkıları, benzinimizi alıp yola çıkıyoruz.

Yol boyunca bize binbir çeşit şarkı eşlik ediyor, Ezginin Günlüğü çalıyor örneğin.. Yeni Türkü'yü sonlara ayırıyoruz. Biraz neşelenip onları da dinlemeye koyuluyoruz sonra. Yolda birkaç mola veriyoruz. Sigara bu ya, arabada rahat içilmiyor meret, oturup biryerlerde çay eşliğinde yakıyoruz sigaramızı. Denizi yanımıza alıp yollara düşüyoruz yine.

En yakın arkadaşlarınla gezmeye, bir yerlerde oturmaya bile bayılırken kalkıp hep beraber denize gidiyoruz. Mutluluktan gözlerim kısılıyor -yo hayır güneşten değil canım-. Hava sıcak, hem de çok sıcak. Denize yaklaştıkça dinlenecek şarkıları tüketiyoruz, kendimize bir uğraşı -bir keyif unsuru da denebilir- arıyoruz. Radyoyu açmak geliyor aklımıza. Arka koltuktan kumandayla kontrolünü aldığım radyonun frekansları arasında geziyorum. Biraz yüksekçe -tepelik mepelik işte, sen iyi bilirsin- bir yoldan geçtiğimizden olacak sadece iki kanal net çekiyor. İlkinde pek sevdiğimiz şeyler bulamadığımızdan -bi'de çok reklam vardı da ondan yani- diğer kanala geçiyoruz. Bir Yunan kanalı çıkıyor karşımıza, şaşırıyorum. Arkadaşım alışkın olduğundan gülüyor şaşırmama, "Midilli Adası tam karşımızda olacak bak" diyor.

Uzansam neredeyse dokunacağım gibi geliyor, "orası Yunanistan işte" diyorlar.

- Orası Yunanistan.

Yazlığa varıyoruz, eşyalarımızı bırakıp hemen şehrin ana sokaklarına, parklarına ve yürüyüş yerlerine atıyoruz kendimizi. Sahil kenarında yürüyoruz. Varana kadar akşam saati olduğu için denizde kimsecikler de yok. Kumsala gecenin sonunda ineceğimizi ben bilmiyorum tabi o zaman, sahil yolundan insanların içinden yürüyoruz. Birbirinden farklı - yaşadığı şehir olarak da, kişilik olarak da- insanlar arasından geçiyoruz. Bir kafe seçip oturuyoruz. Daha sonra o kafede ne bira içmediğimiz kalacak, ne nargile, ne saatler süren batak partileri... İlk gündeyiz ve ben ilk kez buraya geliyorum. Yani bilmiyorum hiçbir yeri,  hiçbir şeyi.

Kafede oturup biraz sohbet ediyoruz, tatil haftamızın planını programını yapıp aşktan meşkten konuşuyoruz öyle. "Yalnızım ben" diyorum, "çok yalnızım!"

Yemek yiyoruz, tatlı -ne tatlısı ya dondurma işte misler gibi- falan atıştırıyoruz sonra, çıkıyoruz yine insanların arasına sahil yoluna. Görmeniz gerek, sanki tüm ilçe halkını Tanrı özene bezene yaratmış gibi. Kızları inanılmaz güzel, rahat ve sıcakkanlı. Erkeklerini geçiyorum, o grupta biz oluyoruz zaten canım. İnsanın hiç ayrılmak istemeyeceği bir yer burası. Ömrünüzün kalanını geçirmek isteyeceğiniz kadar güzel bir yer.

Sonrasını anlatıyorum ama ileri al tuşu sıkışmış.

Deniz, kum, güneş, onlarca bira, onlarca paket sigara, günlerce süren batak partileri, en yakın arkadaşlarla geçen bir hafta, nasıl geçtiği anlaşılmayan rüya gibi 6-7 gün ve geri dönüş.

Midilli Adasına yüzmek istedim o gün. "Ne olacak ki, dinlene dinlene gidersin, aşırı yakın" dedim, gülümsedi arkadaşlarım. Ama çok istiyordum ki ben. Banane, yüzücem oraya. 

+ İleri alırken o kadar çok şey atladın ki, o kadar olur!  
- Geri sarmaya ne dersin?

Şimdi yazının yukarısına çık ve olayların başı olduğunu düşündüğün yerden başla.

+ Ne oldu?

- Başını da kaçırmış olmalıyım, hay aksi!



Hayatımın en güzel günlerinden birkaçını geçirdim orada. Arkadaşlarımdan birinin doğum gününü kutladık, hem sevdiceği de geldi.

+ Ben yalnızdım.

- Sen hep yalnızdın şapşal.



"Yunan radyosunu açık unutmuşuz."

Burak

İnsan Görmediği Birini Sevemez Mi?

Bence esas soru bu değil, elbette herkes herşeyi istediği şekilde sevebilir. Esas mevzu "görmeden severek yetinilir mi? Bu her zaman böyle mi gidecek? Ömrünün sonuna kadar görmeden severek mi devam edeceksin sevgine?" - "Hayaller yanyana kurulunca güzeldir" der Beyaz Piyon. Hayal kurmanın dozunu kaçırmamalısın. Hayat gerçeklerden oluşur, hayallerden değil. Hayaller onları gerçeğe dönüştürünce değer kazanır. Yoksa onların su buharından farkı yoktur.

Formspring'den gelen bir soruya yanıt nitelikli bir yazı (http://www.formspring.me/beyazpiyon)

İnsan görmediği birini tabiki sevebilir. Kişisel özelliklerine, duygularını yansıtmasına, samimiyetine, sözlerine, anlattığı şeylere yada diğer özelliklerine... Hiç farketmez, insanın birini sevmesi için sadece bunlar yeterli olabilir. Seversin, zihninde bir profil çizer ve onu seversin. Belki gerçekte hiç olmayan bir insanın profilini yansıtırsın zihnine, kafanda oluşturduğun o'nu seversin ama. Biyolojik olarak değil manevi olarak, görsel olarak değil belki işitsel belki duygusal olarak onu seversin. Onun hakkında bildiklerinle yetinir, kafanda bir imaj çizer ve o imajı seversin. Ancak sevdiğin şey "o" insanın kendisi -yani gerçekliği- değil kafanda tasarladığın o'dur. Yani bir insanı görmeden seversin ama "gerçekten" sevemezsin. Çünkü görmeden sevdiğin, zihninde canlandırdığın o'dur; gerçekte olan o değildir.

Ama o insanı gördükten sonra da sevginden birşey eksilmiyorsa, gördükten sonra da o insanı sevmeye devam ediyorsan o zaman o sevginin gerçekliğinden emin olabilirsin.

Bir insanı görmeden sevmeye başladın diyelim. Sevdin yahu, insansın. İnsan sevmeye muhtaç bir varlıktır, bir şekilde kapıldın onun rüzgarına. Peki bu "görmeden sevmek" işi ne zamana kadar sürebilir ki? Sonunda gerçek mutluluğa ulaşmak istiyorsan elle tutulur bir şeyler gerekmez mi? Sürekli, 'görmeden, sadece varlığını bilmekle' mi tatmin edeceksin gönlünü?
Gönül bu ya, pes eder bir süre sonra. Hayallerle beslediğin sevgin, kaynağı kurumaya yüz tutan bir nehir gibi güçsüzleşir zamanla. Sonra sevginden çalar zaman, azalarak yok olur o duygu. Zamanın mutlu bir sona bağlanarak eritilmesi gerekir, mutlu bir son için de yan yana gelmek... Hem elini tutmadan bir insanı ne kadar "sevgili" olarak kabul edebilirsin ki? Muhakkak bir araya gelmek gerekir, sevginizi birbirinize göstermeniz gerekir. Kimi zamanlar 'söylemek' yetmiyor, bunu biliyor olman gerek. Hayat söz demetleri üzerine kurulu bir döngü değildir; iplerini çözüp, dünyanın tersine doğru dönüp durmak gerekir aynı yürekte sabit kalabilmek için. Fedakarlık gerekir. Hatta en önemli şeylerden biridir fedakarlık ilişkilerde. Kimi zaman hayatından fedakarlık edip bir parçasını o insana ayırmak gerekir.

Sevgiyi sevgi yapan nedir? Aşk'a kuvvet veren, ilişkileri güçlendirip ayakta tutan? Yanında olduğunu bilme duygusu değil midir? "Görmemek ve yanında olmak..." İzahı güç bir durum. Görmediğin birinin yanında olduğunu söyleyemezsin, anca hayal edebilirsin. Ve inan bana, hayaller bir yerden sonra gerçek dünyadan kopmaya neden olur, gerçek hisleri köreltmeye başlar. Fazla dozda hayalden ölen insanlar biliyorum, gerçekten yaşamayı aklına bile getirmiyor onlar. Hayallerle ne kadar yetinebilirsin ki?

Aşk; sevdiğinin elleriyle kavuşmadan, gözlerine uzun uzun bakmadan, saçlarının arasından ellerinin kayışını hissetmeden, başını omzuna yaslamadan olur mu hiç? Ya sıcacık öpüşünü damarlarının her birinde hissetmeden? O tatlı gülüşünün içinde kaybolmadan? Sımsıkı sarılıp tek bir ruh olduğunu hatırlatmadan sevdiğine, nasıl aşktan ve sevgiden bahsedebilirsin ki?

- Fazla hayalden öldü biri. Aşırı dozda almış, gerçekle bağlarını koparmış ne yazık ki. O kadar çok hayal kurmuş ki, onları yaşamaya fırsat bulamamış, düşleri arasında kaybolmuş.

- O başka birini bulacak, tıpkı bana yaptığı gibi sevgisini emip bırakacak onu da. Hayallerle yetinen birinden ne bekleyebilirsiniz ki? O artık yok. Zaten hiç olmamıştı, hep bir 'hayal'di.



Eğer birini seviyorsanız, gidin ve alın o yüreği. Sonra çook geç kalınıyor, çok.

- Bu dünyada tek başına bir erkek bir hiçtir ve bu dünyadan başka bir dünya yok.
+ Başka bir dünya gördüm, bazen onu hayal sandım. Ama olsun..
- Göremeyeceğim şeyler görmüşsün.

Burak