Eski bir çocuksun sen.
Hiç gelmeyeceğini bildiğin halde, hala her akşam iş dönüşü elinde aburcuburla gelecek diye babasını bekleyen eskimiş bir çocuksun.
Büyümüşsün, haddinden fazla erken.. Bir kalıp kalmış üstünde, hoşlanıyorsun da ondan.
Çocuk.
Ye çocuk, uyu çocuk, ama daha fazla büyüme çocuk.
Ağlama çocuk, yağmur durdu, gözyaşlarını bir gören olacak.
...
Zaman mı yıpratan seni, yıpranmış dar vakitlere sıkışmak mı?
Özlüyorsun, biliyorum. Ama sus, bu kadar acıtma artık hayat adındaki yaranı. Kimselere de anlatma. Yeter be evlat, yazık ediyorsun kendine.
Yine çok içmişsin. Hangi barda, hangi sürtükle avuttun gönlündeki çocuğu yine? Acıların dinsin diye alkol mü basıyorsun yaralarına be ahmak!
Kendini öldürüyorsun..
Biliyorum zaten senin istediğinde bu, ama yapma. N'olursun dur artık! Biliyorum, bir merhem bulamadın hala, ama kes artık bu saçmalığı, yalvarırım çocuk!
Sana dur denmesine aldırış etmiyorsun; zamanını, umutlarını, hayatını ve kendini harcıyorsun. Ucuz da değilsin, tükenmen uzun zaman alıyor, görüyorum.
Kendini harcama çocuk.
İnsanlara aldırma, çareyi başka ufuklardaki pırıltılarda ara bu kez. Sen değil miydin hayatta dik durma dersi veren insanlara? Sen değil miydin en güç zorluklara bile direnerek tanrıya kafa tutan? Nerde şimdi o çocuk ha? Büyüdü mü?
Sen zaten büyüdün çocuk, artık yaşlanıyorsun.
Yüreğinin önünden geçen eskiciler bile almıyorlar bu eskimiş çocuğu, biliyorum.
Burak
