Kasvetli bir Mayıs günü, 18'i Mayıs'ın, otostop çekiyoruz arkadaşla. Kollar havada, bekliyoruz biri dursa da gitsek diye. Derken bir otomobil yanaşıyor. Genelde dikkat ettiğim halde bu sefer modeline dikkat etmiyorum, lüks ve konforlu bir araç işte, atlasana oğlum diyorum içimden. Biniyoruz arabaya.Ön koltuğa ben geçiyorum, arkaya ise arkadaşım. Biner binmez arka koltuğa bakıyorum, pek bir dağınık.Arkadaş oturmak için yer açıyor ve o da biniyor. Ailesi olan biri olduğu kesin diyorum, bir insan tek başına bu kadar dağıtamaz zaten diyorum içimden. Gözüm aynadan sallanan kimliğe takılıyor. Adamın ismini ararken tıp, hastane gibi yazılar dikkatimi çekiyor ilk, doktor diyorum. Bir doktorun arabasındayız. Derken adama dönüp teşekkür ediyorum ve yola çıkıyoruz. Elimde Siyaset Bilimi ve Hukuk kitaplarım var, bölümümü soruyor cevaplıyorum. Yolun daha başında emniyet kemerlerini hatırlatıyor bize, ama herkesin aksine radardan ceza yemek için değil bizim can güvenliğimiz için rica ediyor bizden. Duyarlılığına hayran kalıyorum. Sizi aldığım için tüm sorumluluk bende diyor, kazada ölüm riskini çok düşürür diye ekliyor birde. Zeki olduğu zaten açık bir adam olan doktor abimiz aynı zamanda duyarlı biri olduğunu da belli ediyor. Git gide kanım ısınıyor, iyi bir insana denk geldiğimiz için seviniyorum. Derken okul muhabbeti ilerliyor, aynı üniversiteden mezun çıkıyor, benim üniversitemde okumuş tıbbı. Daha bir seviniyorum, daha bir yakın hissediyorum kendime. Benim hayata atılmış büyümüş halim diye geçiriyorum içimden. Hemen bahar şenliklerinin konusunu açıyor. Geçen gün Ogün Sanlısoy & Redd konseri vardı demi diye soruyor. Ogün Sanlısoy hayranı çıkıyor adam. Gittiniz mi diye soruyor, evet diye yanıtlıyorum, kaçar mı.. Güzel miydi, bende çok gitmek istiyordum sözleri dökülüyor dudaklarından. Belli ki gidememiş ve bu işe üzülmüş. Çok güzeldi diye cevaplıyorum, gerçektende şahane bir konserdi çünkü. Çocukla gidecektim gibi birşeyler söylüyor net hatırlamıyorum, arabanın dağınıklığına da söz gelince çocuğum ve eşim gibi sözler geçiyor lafın arasında. Tahmin ettiğim gibi çıkıyor, arabada sık sık çocuğuyla yolculuk etmek zorunda kaldığından bahsediyor.
Yavaş ve dikkatli kullanıyor arabayı, bunun farkında olduğumuzu anlıyor. Aslında biraz daha hızlı kullanırım arabayı, çocuk olunca insan bir an önce varmak istiyor çünkü diyor, ama bugün işim bitti, toplantıdan dönüyorum. Zaman sıkıntım yok, çocuk olduğu için gerildiğim o atmosfer yok, rahat rahat gitmek en iyisi böyle diyor. Hız sınırları dahilinde normal süratle devam ediyoruz yolculuğa. Muhabbet ilerledikçe kafa dengi bir aile babası profili çıkıyor karşıma. Bende çok otostop çektim diye söylüyor laf arasında. Ondan alırım diyor öğrencileri. Sizi de özellikle aldım, genellikle kızları hemen alırlar, biz erkek olduğumuzdan uzun süre çekmek zorunda kalırdık binmek için, sizi de ondan özellikle aldım diyor, kızları zaten hemen alıyorlar, siz bari çok beklemeyin, yolda kalmayın diye diyor. İnsan kendini anlayabilen birileriyle karşılaştımı daha da mutlu oluyor. Çok tuttum bu doktor adamı diye geçiriyorum içimden. Aile kurup hayata atıldığı halde hiçbirşey kaybetmemiş, kendini hep geliştiriyor ve hayatı biliyor. Ogün Sanlısoy'un son albümünü sorunca daha da iyi anlıyorum ki gözlerindeki gençliği ve heyecanı da kaybetmemiş, dört dörtlük bir insan.
Sonra muhabbet muhabbeti açıyor, kitap okumayı sever misiniz diye soruyor. İlk arkadaşa dönüyor, çok sık olmasada okurum gibi geçiştirici bir cevap alıyor. Kitap kurdu olmadığını ima ediyor arkadaş, arada okuyorum öyle.. der gibi. Bana geliyor sıra, okurum diyorum. Severim kitap okumayı. Ne tür okursun diye giriyor lafa, belli ki kendisi pek ilgili kitaplarla. İçimden doğru adama geldin diyorum ve cevaplıyorum: "Yeraltı Edebiyatı" okurum ben genelde. Çok güzel deyip gülümsüyor, bende bizden başka okuyan yok galiba diye geçiriyordum geçenlerde içimden diyor. Biz derken eşini kastettiğini de ekliyor, o da seviyormuş ve okuyormuş. Seviniyor adam senelerdir görmediği bir yakınını görmüş gibi. Sohbet edecek tam adamını buldum der gibi gülümsüyor. Resmen bu konuları konuşacak birilerini bulduğundan, mutluluktan ağzı kulaklarına varıyor. Çünkü haklı adam, zordur Yeraltı Edebiyatı okuyan insan bulmak, pek bilmez insanlar çünkü, azdır bu tarzı okuyanı. Kimleri okuyorsun diye soruyor, başlıyorum saymaya; Bukowski, Palahniuk... daha lafımın başında kesiyor beni, ooo çok iyi ya, Bukowski bizim zamanımızda çok meşhurdu diyor, Palahniuk'da çok iyidir, Fante okur musun diye soruyor, harikadır diyorum, okumaz olur muyum.. Yeraltı Edebiyatı ile ilgilenipte Fante'ye zaman ayırmamak olur mu? Karşılıklı gülümsüyoruz, Oruç Aruoba'yı da tavsiye ederim diyor, bayılırım diye giriyorum lafa, çok iyidir, biliyorum. Onu da okurum. Bir ara arkaya dönüp arkadaşa da soruyor, sen pek ilgilenmiyorsun sanırım diyor, "öyle gibi" anlamında başını sallayıp gülümsüyor arkadaş, 'ne konuşuyor bunlar yaa' ifadesi hakim o sıra arkadaşta. Doktor, arkadaşa dönüp ekliyor, çok kızı etkileyebilirsin ama diyor Oruç Aruoba ile, çok işe yarar deyip gülümsüyor. Hem o kızlarda çok iyi kızlar olur, sağlam kişiler olur diyor. Etkileniyorum adamdan, idolüm oluyor bir anda. Örnek aldığım bir kişilik olarak beynime kazınıyor herşeyiyle. Mükemmel bir insan, üstelik aile babası...
Bir ara yayınevleri konusu açılıyor, Oruç Aruoba kitaplarını hangi yayınevinden bulabileceğimizi anlatmaya başlıyor, 'Metis Yayınları'ndan çıkıyor diyor, biliyorum diyorum. Kitap Fuarı'nda standlarına yapışıp kalmıştım. Eskiden 'Altıkırkbeş Yayınları'ndan çıkıyormuş sanırım, hani şu Kaybedenler Kulübü vardı ya, Kent FM'de yayın yapıyorlardı, hatırlarsınız, hatta filmi de çıktı.. Adam gençliğinin merkezindeki, hayatında en güzel anıları yer etmiş konulara da hakim olduğumu görünce daha bir mutlu oluyor, 'ahh bilmez miyim' deyip anlatıyor. Altıkırkbeş Yayınları vardı o zamanlar evet, orda çıkıyordu, artık Metis Yayınları'ndan çıkıyor kitapları Aruoba'nın. Altıkırkbeş Yayınları çok iyiydi ama, kitapların önünde korsana karşıyız ama yaşasın fotokopi falan yazardı diyor.Ve "Bu Bir Kaybedenler Kulübü Tribidir" diye altına not düşerlermiş hep. Adamdan kültür akıyor, bilgi ve yaşanmışlık dolu, toplumun erk ve elit kesiminden, okuyan ve bilen, zeki ve müthiş bu insanla yol boyunca konuşuyoruz. Yolun sonlarına doğru felsefeyle ilgilenir misiniz diyor, ben çocuk psikolojisi üzerine uzmanım, siz sever misiniz diyor. Ben evet diyorum, o yine soruyor okur musun, kimleri okursun? Schophenhaur ve Nietzsche diye cevaplıyorum, biraz farklı adamlar olsa da benim ilgimi onlar çekiyor, toplumun dikine ve sert görüşleri olan adamları seviyorum deyip gülümsüyorum. Nietzsche öyle evet diyor, tanrıya inanmayışı ve herkesin kendinin tanrısı olduğunu benimseyişi ile toplumun biraz daha üst basamağında olduğundan, kitaplarını da direk bu üst basamaktan yazdığından bir çok insan için biraz ağır olduğundan bahsediyor, ama bende severim diye ekliyor sonra. Artık hiç şaşırmıyorum tabi. Adam sanki benim birkaç sene sonraki model insanım gibi çünkü, kişiliğimin olgunlaşıp meslek ve aile edinmiş hali diyorum kendi kendime.
Varmaya yakın ineceğimiz yeri kararlaştırıyoruz, sonlara doğru aklında kalsın diyerek birkaç kitap önerisi yapıyor, arada siyasetten ve ülkenin halinden konuştuğumuzdan son kitap önerisi de dünya düzeni üzerine bir kitap, Afrika'nın ve fakir Afrika halkının ezilişini ve direnişini konu aldığından bahsediyor. Biraz daha söyleşiyoruz, yol hiç bitmesin istiyorum ama varmış bulunuyoruz ineceğimiz yere. Elini sıkıp tekrar teşekkür ediyorum. Arabadan inip son kez selam veriyorum ve yürümeye başlıyorum. Şoktan çıkmam biraz zaman alıyor. Adam tarafından, bilgi ve kültür birikimine hayran bırakılıp büyüleniyorum resmen. Ben neleri okuyorsam onları okuyor, ne tür müzik dinliyorsam çok benzer tarzda müziklerden hoşlanıyor, siyasi ve ideolojik görüşlerimizin aynı olduğu bir doktor geçiyor anı defterimin içinde artık. Bu günü asla unutamam diyorum arkadaşa. Müthiş bir adama denk geldik diyorum, gülümsüyor. Yola koyuluyoruz, gün bizi çağırıyor.
Burak
