Kimsin Sen?

Ben, dilek ağacının kırılmayan son dalıyım. İnzivasında bir münzeviyim. Hüznün tanımıyım. Yeryüzündeki tüm yetim çocukların avukatı, günahsız her bir bedenin kanatlarıyım. Ben, esinlendiğin en güzel melodiyim. Ben, henüz tanışmadığın en yakın arkadaşınım. Ben, tanrının hesap soranıyım. Gözcülerin gözetçisi, temel taşlarının yosunu, yağmur bulutlarının gözyaşlarıyım. Ben, en güzel melodileri dinlediğin gramofonun iğnesiyim. Ben, Morrissey'in ses telleriyim; 80lerin en güzel şarkılarıyım. Ben rastladığın en genç stüdyo fotoğrafçısıyım. On sene sonrasının diplomatıyım.

Ben, İngiliz aksanının büyüsüyüm. İlham perilerini elleriyle besleyen genç bir yazarım. Ben bu şehirdeki en kalabalık tenhalığım. Gecelerin bağımlısı, içkinin köpeğiyim. Rastladığın genç bedenler arasında en yaşlı ruha sahip olan adamım. Ben, seviştiğim her kadında bıraktığım parçalarımım. Düşlerle yetinmeyi bilmeyen, umursamaz herifin tekiyim. Ben kitap kokusu aşığıyım, bir bar kuşuyum.

Ben, kafanda hayalini kurduğun tüm o profillerde ulaşamadığın gerçeğim.

Ben, pakette kalan son sigara tekiyim -hani o dumanında hayaller kurduğun son tek- Ben senin yakmaya cesaret edemediğin son kibrit çöpüyüm. Ben senin hayalinde büyüttüğün yada yerdiğin o adam değilim.

"Bu gece bu şehrin en pahalı tablosu benim."

Burak

Öyleyse

Şakaklarımda oluşan basınca inatla ayakta durmaya çalışıyordum bu sabah. Gün ağarmak üzere, uyku sözcüğünün anlamını unutmuş gibiyim. Hayatım bir film şeridi gibi geçiyor gözlerimin önünden. Geceleri insanın ne çok düşünecek vakti oluyor değil mi?

Tükenmez kalemim eşlik ediyor bana. Silemiyorsun yazdıklarını, geri alamıyorsun. Malesef böyledir hayat da. Oysa geriye alma veya yeniden yaşama şansım olsaydı bazı anları, ne çok şeyi değiştirirdim kim bilir. Ok yaydan çıktımı geri dönüşü olmaz. Hedefi vuramadığınızda düzeltme şansınız yoktur, atış kaçmıştır. Bu yüzden birşeyi yapmadan önce iki kez düşünüp o işe kalkışmalı, o olayın sonucunda olabilecek tüm ihtimaller düşünülerek yola çıkılmalı.

Kalemim benimle dalga geçiyor. Ne çok anlam yükledin, altı üstü sıradan bir kalemim ben der gibi kayıyor ellerimin arasından.
-Çıt, çıt- Kalemin ucunu kapat-aç. Stres nedenli kontrolsüz refleksler. İnsan hayatında olduğu gibi; bir annenin yavrusunu koruma iç güdüsüne öğrenmeden sahip olup, karşısına çıkan her olayda refleks olarak çocuğunu koruması gibi.

Bazı şeyleri oluruna bırakmak gibi.

Olmuyorsa zorlamamalı mı yoksa mücadele mi etmeli? Mutluluk ve mutsuzluk tanımlarının kalıplarına sıkışıp kalarak mı duygularımızı ifade etmeli?

Şimdilerde bunları düşünür oldum.
Düşünüyorum.
Varım.

Burak