2

İnsanları ikiye ayırmam gerekirse, şöyle ayırırdım: "sarılabildiklerim" ve "sarılamadıklarım."

İnsan annesine sarılarak başlar hayata, sonra ailesine, sonra sevgilisine, sonra en yakın arkadaşlarına, sonra dostlarına ve akrabalarına... Mutlaka sevdiği insanlara sarılır insanoğlu. Veda ettikten sonra, tokalaştıktan sonra, hoşgeldin merasiminden sonra, sevindiğinde, üzüldüğünde, ağladığında, mutluluğunu paylaşırken, morali bozuk olduğunda destek olmak için vs. vs. İnsanlar sevdiklerine ve değer verdiklerine sarılırlar. Umursadığını gösterir karşı tarafın, hayatında bir yer ettiğini belirtir.


Sarılmadıklarımız ise bu çemberin dışında kalanlar, gerçek dahi olmayan kişilerdir. Yani yokturlar, aslında hiç hayatınızda olmamışlardır. Olmuş gibi yapmışlardır belki. Umursamadığınız ve sizi umursamayan kişilerdir. Sevmezler sizi ve sevilmezler genelde sizin tarafınızdan. Çok yakın gibi dururlar ama aslında kilometrelerce uzaktırlar ruhunuza. Bedeninize de uzaktır elleri. Yürekleri yetişemez hiçbir zaman sizin boyunuza. Boynunuza sarılmaya yetmez ruhlarının kolları.

Görülmeyene tutunabilir misin?
Olmayana sarılabilir misin?

Zaten yoksalar, yanılgılar abidesi bir varlıktan başka bir şey değildir o insanlar. Hayatlarınızdan en güzel zamanları çalarlar. Yürek hırsızıdırlar, sevgi emicilerdir.

- Atın onları hayatınızdan!

Geriye dönüp bakın, en azından ya yolda gördüğünüzde selam verip sarılmışsınızdır gerçekten hayatınızda olan insalara, ya hoşçakal derken, ya da bilindik sarılma sahnesi olan bir 'sevinç veya hüzün anı'nda.

Bu yüzden insanlar ikiye ayrılacaksa, sarılabildiğin -yani gerçekten hayatınızda olan insanlar- ve sarılamadıkların -yani aslında hiç olmayanlar- diye ayrılmalı.

Genelleme yapmıyorum, insanları ikiye ayırma derdinde de değilim. Ama konunun özü şu ki, bir insana sarılma şansınız varsa, asla ertelemeyin. Kaçırmayın o şansı. İmkanınız varken sarılın içinizden geldiği gibi. Sonra geç kalırsanız çok pişman olursunuz. Sevginizi göstermekten kaçınmayın.

Annenize, babanıza sarılın örneğin, yarın yanınızda olup olmayacaklarını bilemezsiniz. Sonra sarılmadığınız her dakika için pişmanlık duyarsınız.

Sevdiğinize sarılın örneğin, sevgilinize... Sevginizi göstermenin en iyi yoludur sarılmak. İlla bir bahane arıyorsanız, bir araya geldiğiniz ilk an atlayın boynuna, "hoşgeldin" deyin. Yada yanından ayrılırken bir "hoşçakal" sonrası sarılın yumuşacık, sarmalayın.

Dostlarınıza sarılın, arkadaşlarınıza. Sırdaşınıza sarılın, en yakın arkadaşınızı sarmalayın örneğin. Sıkı sıkı sarın, sevginizden şaşırsın. Hayatın daha yaşanır olduğunu hissedeceksiniz. Görün bak, hayatı hissedeceksiniz. Mutluluk damarlarınızda gezecek.

Sevgi olmadan yaşayabilir mi bir insan?
- O zaman sevginizi gösterin. En yakınınızdan başlayın mesela, yani kendinizden.

Hayata sarılın!

Burak

İnanç

Adımların yetmiyorsa uzun yollar gitmeye, daha sık atacaksın, daha sert basacaksın toprak yollara ve ayaklar altına alacaksın yolları. Ayaklar altına alınan gururun olmayacak hiçbir zaman. Geniş bir ufukta, güneşin ısıttığı dünyanın gölgesinde göreceksin yüzünün yansımasını. Aynalara ışık tutacaksın ve yansımanın izini süreceksin hedeflerinin şafağında.

Hayat ipliğine bağlı bedenlerle değil ruhlarıyla muhatab olacaksın. İnsanların dış görünüşlerine değil, düşüncelerinin görünmeyişlerine bakacaksın. Görünmeyende bulacaksın yaşamın gizemini. Geniş düzlüklerinde, yaşamın acımasız ovasında doğanın kurallarını öğreneceksin. Ama vazgeçmeyeceksin inandığın hiçbir şeyden. İnatla savaşacaksın, yılmadan ve dimdik ayakta durarak. Hayat pes edecek senin karşında durmaktan. Yenilen sonunda bile belli olsa sen olmayacaksın çünkü, gerçekten inananlar yenilmezler.

Elinden sevdiklerini alacak, yetmeyecek inanma gücünü de almak isteyecek senden. Pes etmeyeceksin! Bazen sırf gıcıklık olsun diye gülümseyeceksin. Seni uçurumun kenarına itse; hatta ölümün kıyısında yakamozunu seyrettirse hayatın, güneşin batışının ve doğuşunun güzelliğinin hatrına gülümseyeceksin. Yılmayacaksın çünkü. Dedim ya, yıkılmayacaksın!

Direnen kazanırmış derler ya; yalan değil, direnen atar gerçek başarıya adımı. Kazanan her zaman güçlüklerle karşılaştığı halde inatla yola devam eden olmuştur. Tarihin tekerrürüne inanmıyorsan, zamanın göreceliliğinde bul cevapları.

Ama gör, gör ki hayatın sahte yüzlerini, gerçek yüzlerle karşılaşınca gülümseyesin.
Ama bil, bil ki sahte insanların benliklerini, gerçek ellerde sevgiyi bulasın.

Umut et!
Aç ellerini gökyüzüne, öyle geniş aç ki bulutlar utansın küçüklüklerinden, yüreğinin genişliğine imrensinler.

Hayal et!
Önce güzel günlere inan, sonra onları düşle. Hayallerinle süsle aklının odalarını. Ve inan hayallerine ki gerçek olsunlar. Düş tarlaları hayat bulsun göz pınarlarının bıraktığı mutluluk gözyaşlarıyla. Ektiğin düşler bir bir filiz olsun.

-Sana ucu bucağı görülmeyecek büyüklükte tarlalar vaad ediyorum.-

Giy inancın yeleğini ve çık yola. Bakma arkana! Sert adımlarla ilerle ve asla "acaba"lara yer verme o yolda. Hedefini belirle ve gerekirse akıntıya karşı çek küreğini. Zorluğun nehirlerinden geçmeden ulaşılmaz hedeflere. Ve ne kadar büyükse hedefin, akıntı o denli şiddetli olur ters yöne. Bunu bil ama asla vazgeçme!

Şimdi al eline küreği, sakın erteleme hayallerini. Yola ne kadar erken çıkarsan o kadar kar, açıl okyanusa / denize. Uzaklaş sahte insanların sahillerinden ve hayallerinin kıyılarını bulana kadar yol al o sularda. İstediği kadar zorluk çıkarsın karşına, istediği kadar akıntıyla sınasın seni, vazgeçme! Önce kendine inan, sonra da geleceğe ve gelecekteki güzel günlere.

Hadi, düşlerinin sahilleri seni bekliyor. Daha ne duruyorsun, yaşamana bak. Yaşamına bak ve bir düşün, daha iyisi neden olmasın? Hayallerin neden gerçek olmasın? Neden istediğin gibi bir hayata sahip olamayasın?

Dal okyanuslara, hayallere dal. Derinliği seni korkutmasın. Cümlelerin derinliğinden daha çok korkmalısın aslında. En derin denizde bile boğulmaz da insan, anlamların derinliğinde birkaç çırpınışta boğulur. O yüzden takma hiçbir sözü, kendi sözlerinden ve düşüncelerinden bir yol inşa et ve onu takip et. Sondaki ışığı sen de görüyorsun. Görüyorsun, çünkü inanıyorsun.

Hayatının ritmini kalbinden al. Kalp atışlarının ritmine göre şekillendir geleceğini. İçindeki sesi dinle, sessizliğini dinlediğin gibi. Kalbinde yeri olmayanlardan kurtar düşüncelerini. Seni umursamayanları boşver. Sen sadece "kalbinin sesini dinle!"

Burak

Yağmur Sonrası Toprak Kokusu

"İnsanlar onlara ne söylediğinizi unutabilirler. İnsanlar onlara ne yaptığınızı da unutabilirler. Ama insanlar, onlara kendilerini nasıl hissettirdiğinizi asla unutmazlar..."

Biri bana kendimi kötü yada çok iyi hissettirdiğinde ben de ona aynı duyguları hissettirerek karşılık veririm genelde. Önemli olan hissedebiliyor mu.. Bu yetisini kaybetmiş biriyle muhatap dahi olmamak lazım. Neyse uzatmadan, yazın ortasında yağan yağmur tadında bir yazıyla devam edelim.

"Hep aynı yalanlar / yalan masallar; hep aynı yüzler / aynı düşler, hep aynı kelimeler..."

Sabah yataktan kalkıyorum, kollarımı iki yana yukarı doğru açıp geriniyorum, yatağımı düzeltip yüzümü yıkamaya gidiyorum. Lavaboda yüzüme defalarca su çarpıyorum. Derin bir ohh çekip balkona atıyorum kendimi. Çevreyi seyrediyorum, yeni uyanmış doğa da benim gibi. Sokaktan bir köpek geçiyor, doktorlar sitesinin çöplerini bir adam karıştırıyor. Yoksulluk ve zenginlik birbirine nispet yapıyor gibi. Arabasıyla bir adam işe gidiyor, durakta birkaç kişi servis bekliyor, iki genç kız dershaneye gitmek için dolmuş bekliyor. Saat yeni güne inatla daha hızlı ilerliyor. Güneş bulutlarla şakalaşmaktan gökyüzüne çıkmayı unutuyor, kimi zaman dünyanın halinden korkmuş olacak ki bulutların arkasına gizleniyor. Koşu yolunda genç bir adam kulağında kulaklıkla yavaş yavaş koşuyor. Hafif bir rüzgar esiyor; ağaç, yapraklarını kıpırdatmamak için mücadele veriyor. Çimenler fosforlu yeşile bürünüyor.

Yağmur çiseliyor.

Sessizlik keskin bir bıçak gibi. Kahvaltı sadece bir fincan çayla yapılıyor yine. Gün aynı boğukluğuyla karşımda. Yaşanmamışlıklar ciğerime doluyor, acımıyor artık kalbim. Artık hiçbir şey hissetmiyorum. Hissizlik kötü, çok kötü.. Sadece, karanlığa bürünmüş gözbebeklerimi kucaklayıp odanın köşesine diz çöküyorum. Ne bir ışık, ne bir ses... Dizlerimi karnıma doğru çekiyorum iki elimle. İnancımı kaybettim. Ne bir fotoğraf ellerimde -buruşmuş- , ne de bir dokunuş tenimde. İçimdeki fırtınalar bir bir diniyor. Yüreğimin şehirleri sessizliğe gömülüyor. Bir felaket sonrası yardım çağrısı yapıyor yüreğim. Yardım et, kurtar ne olur!

Sonra ne mi oluyor,
Sonra tanrı cennetinden bir melek bırakıyor yeryüzüne. Benim için, çook uzaklardan geliyor. Hayatımın en güzel günlerinden birkaçını bana hediye ediyor. "Bir saat daha yanında olmak için hayatımdan 10 sene verebilirim" sözü bile çıkıyor dudaklarımdan. -Ama o bunu duymuyor.- Sonra bembeyaz kanatlarını, o tatlı bakışlarıyla birleştirip açıyor gökyüzüne. Tanrı onu cennetine geri çağırıyor. Veda ederken aklımı da alıp götürüyor yanında. Cennete gidiş yolları arıyorum.

Ancak fazla günah işlemişim, zaman ve imkanlar izin vermiyor bir türlü cennete gitmeme. O yüzden bu cehennemde yanıyor içim, biliyorum. İşlemediğim günahlarımın bile acısını çekiyorum. Tanrı günahlarımızı affetsin.

Derken derin derin düşünüyorum, "acaba meleğin merak duygusundan başka birşey değil miyim?" diye. Merağını bastırmış melek için artık hiçbir anlam ifade etmiyor muyum diye.
Hep böyle mi olur?

Yağmur hızlanıyor, fırtına geliyor.

İyice ıslanmadan eve girmeli.

Ahh melek, ben daha sana doyamamıştım ki. Ya canım gözlerine bir daha uzun uzun bakmak isterse?
O kayalıkları buldum, az ilerde bizden saklanıyorlarmış. Doğum gününü de unutmadım:
"sonsuzluğun ertesi"

"Bu söylediğiniz bir an meselesidir. İçinizde mevcut olan sevgi, sarih olarak bilinmeyen bazı vesilelerle, zamanı tarif edilemeyecek olan bir anda, birdenbire birikir, tekasüf eder (yoğunlaşır); nasıl tatlı tatlı ısıtan güneş ışığı bir adeseden (büyüteçten) geçtikten sonra bir noktada toplanıyor ve yakmaya başlıyorsa, kuvvetini fevkalade arttıran bu sevgi de sizi sarar ve tutuşturur. Onu dışarıdan birdenbire gelen bir şey zannetmek doğru değildir. O, içimizde zaten mevcut olan hislerin bizi şaşırtacak kadar şiddetlenivermesinden ibarettir." (Kürk Mantolu Madonna - sayfa 110)

Burak

Uçurumdan Düşmek

  Bugün kızımızı gördüm. Sokakta koşturup duruyordu. Arkadaşlar edinmiş kendine, gülüp koşuşturuyor ordan oraya, oyunlar oynuyorlar sokakta. Öyle güzel bir bilsen. Gözleri aynı sen. Yada ben, bilmiyorum. Çok güzel gözleri var. Güzelliğini senden aldığı şüphesiz tabi, deliliğini de benden heralde. Öyle yaramaz ki... Yerinde durmuyor kerata, hep biryerlere gitme isteği, sokaklarda oynama çabası. Evde tutamıyoruz, özgürlüğüne de düşkün mü düşkün... "Ben bu eteği giyeceğim, ben parka gideceğim, falancanın kızı çağırıyor, ben kaçtım babacıııım..."

  Yürümeyi öğrendiği gün dün gibi aklımda oysaki, ya da ilk bisiklet binişi, düşüp dizini incitişiyle yanına fırlamamı, yere düşürdüğü dondurmaya üzülüşünü görünce iki tane dondurma birden kapıp iki eline birer dondurma verişimi, ikinizin ilk kez iş çıkışımda bana sürpriz yapıp bir kafede doğum günü kutlaması yapışımızı.. Hepsi daha dün gibi aklımdayken kızımız büyümüş de okula başlamış; yaramaz mı yaramaz, haylaz mı haylaz ama bir o kadar da güzel mi güzel bir kız olmuş. Belime sarılıyorsun, uzaktan onu izliyoruz, kulağıma "bizim kızımız" deyişin içimi öyle bir eritiyor ki.. Sonra daha bir sıkı sarılıyorum sana, yanıbaşımdasın. Yanımıza geliyor; "anne, voleybol oynamaya gidebilir miyim?" diye soruyor sana, izin istemeye sana geliyor. Bana sormuyor bile, onu asla kıramadığımdan, hiç geri çeviremediğimden ebeveyn ağırlığını sen üstlenmişsin, otoriteni sen kuruyorsun. Bir düşüneyim edalarıyla gülümsüyorsun; "anne, lütfeeeen" lafını duyunca, "peki bakalım, çok terleme ama, üşütüp hasta olursun sonra" diyorsun. Arkasından "terli terli soğuk su içme" diye sesleniyorum ama beni duyduğunu pek sanmıyorum. Koşarken birden yavaşlayıp "peki babacım" diyor, ama sorsan ne dediğimi bilmediği belli, gözlerinde heyecan ve neşeyle arkadaşlarının yanına koşuyor. Voleybol oynayacakmış, pek mutlu.

  "Bişeyler içelim mi?" diye soruyorsun, "içerde sana bişeyler hazırlayım, muhabbet ederiz." Peki diyorum, içeri giriyoruz. Kocaman bahçeleri olan evlerden oluşan mahallemizin en sade evlerinden biri bizimkisi, balkonu da pek güzel hani. İçeri girdiğimizde kendimizi balkona atıyoruz, yanyana oturup sarılıyoruz birbirimize. "Aklına gelir miydi?" diye soruyorsun. "Ne gelir miydi?" diye sorup afallıyorum. "Bu günler, böyle bir hayat. Kızımız, ailemiz, biz..." deyince, "gelmez olur mu hiç" diyorum. Aklıma gelmez olur mu hiç...



  Bugün kızımızı gördüm, güzel bir rüyaydı. Hiç uyanmamak istedim, ama gözlerimi açmam gerekiyordu. Gerçek olacak dedim, inandım. Güne gülümseyerek başladım. Bir fincan çay koydum kendime, sonra bir sigara yakıp uzaklara bakakaldım. Dalıp gitmişim, yalnız olduğumdan olsa gerek, kimse de gelip "yine nerelere daldın be oğlum" demedi. Daldıkça daldım. Hayaller kurdum. Ama bu sefer her defasından bir adım daha öteye gittim. Bir adım daha ileri. İnandığım herşeyi başardığımı biliyordum, birçok insanda olmayan o hırsımı kullandığımda, kendimi dizginlediğimde her hayalimi gerçekleştirdiğimi biliyordum. Ne yaptım biliyor musun? Bugün iki kez inandım. Daha çok güvendim. Daha çok, daha çok.

  Günlerce finallere girdim, sınavlarıma çalıştım, geleceğimi sağlama almak için uğraştım. Sonra yeni bir eve çıkmaya karar verdim, saatlerce güneşin altında ev aradım. Buldum ve kendime yeni bir 'başlangıç pozisyonu' aldım. "Hatalarımı" geride bıraktım. Kontratın altına adımı yazıp imzaladım. Gittim eski evime hoşçakal dedim. Sonra ailemin yanına gittim, onlara ve eşyalarıma son kez veda ettim. Bitirmem gereken son birkaç sınava selam durdum, sayfaları çevirdim. Kitaplarımı ve şarkılarımı sırtladım, hayallerimi ve arzularımı kucakladım. Evime geldim, onları birbir yerleştirdim. Sonra seninle konuşmayı denedim; bekledim, cevap vermedin. Beklerken uyuyakaldım.

Sonra bir rüya gördüm, kızımız vardı. Sen hiç uçurumdan düşmüş gibi hissettin mi?

Burak

Siyah Beyaz Fotoğraflar

Hayat siyah beyaz fotoğraflar gibi. Kimi zaman arkaplan bulanık, kimi zamansa önplan. Anı dondurmak için çekilmiyoruz fotoğrafları, hayat çekilmiyor. Çekilir dert değil boşluk, sürekli bir uçurum etkisi, sürekli bir yükseklik korkusu. "Yükseklik korkusunun fotoğrafını çekebilir misin?" diye sorsan, "Sana ölümün bile fotoğrafını çekebilirim" derdim. Ölüm ki insanlık korkusudur, korkuyu da karelersin çoğukez. Yanlış zamanların resmini bile çekebilirsin, her bir kareye, her bir fotoğraf karesine, düşlerini kazırsan eğer; yanlış zamanları resmedersin boş beyaz bir kağıda.

Gri.

Hayat bazen çok gri. Beyaz bir zemine beyaz renkli bir kalemle rüyalar çizmeye benzer hayat. Rüyalar seni gerçek bir resme ulaştırmaz. Fotoğraflar da öyle. Beyaz bir zemine basarsın fotoğrafları, peki bembeyaz bir fotoğraf çektiysen? İşte o zaman kimseler göremez o beyazın masumluğunu, güzelliğini ve zerafetini. En güzel hayaller de bembeyazdır ve hayatın boş beyaz kağıdına basamazsın onları.

Peki ya resim ve fotoğrafın birbirinden farkı?

Resimlerle istediğin gibi oynarsın, bir yerini beğenmedinmi düzeltirsin kaleminle. Ama hayat hep siyah beyaz bir fotoğrafı andırır ve fotoğraflar çizilmezler. Hatta hayat gibidir fotoğraflar, kimi zaman çekilmezler hiç. Çekilmez bir hal alır yaşantın. Sonsuz geceleri hayallerinle harmanlayıp çizebilirken, bir fotoğraf karesine sığdırmakta zorlanırsın o geceleri. Ama basit bir yolunu biliyorum bunun, fotoğraf makineni eline al ve simsiyah bir gecede gökyüzüne doğru bas deklanşöre. Göreceksin, sonsuzluğu hapsedeceksin fotoğrafa.


Siyah bir fotoğrafla neleri anlatabilirsin?

Peki beyaz bir bulut fotoğrafıyla neler hissettirebilirsin diye sorsam sana, ne söylerdin bana? Hayaller değil mi? Bulutlar ne çok hayallerime benziyor. Beyaz, pamuğu andıran, o güzelim bulutlar. Tıpkı hayaller gibi, gerçekten uzakmışlar gibi. Uzaklar gerçekten, gerçekten uzaklar. Uzansan dokunamazsın, dokunsan tutamazsın. Ne çok benziyorlar hayallerime. Rüzgara sordun mu sen hiç bulutları? Yarınları anlatmasına izin verdin mi?

Dur bulut gitme n'olur, rüzgarlara doğru, yalnızlığa doğru, insanlara doğru...*


Ya rüzgarlar? En güzel halinle sahilde yürürken saçlarını dağıtıp kahreden o rüzgarlar yok mu! Ah o rüzgarlar, sinirlendiklerime benzerler hep. Güneşi bile rahatsız ederler, bulutları kovarlar gökyüzünden.
Sen düşlerini kovan bir kız çocuğu gördün mü hiç? Peki ya gerçeklerle ölen bir adam gördün mü? Her şey normal mi? Sokak lambalarındaki loş ışık titriyor. Ama biliyorum, rüzgardan.

Derin bir uykuda gördüklerine ne kadar inanırsın sen? Ben hiç inanmam. Sadece uykuda, uyuyunca karşına çıkan şeylerle avutur musun kendini? Ne kadarıyla yetinebilirsin? Uyanmayacaksın mı sanıyorsun? Peki ya dualar?

Kaldır kapağı bak, kimler can çekişiyor cennette?*
-Kim yenmiş kaderi duayla?*


Özgürlük hasretine benzetiyorum seni; martıların vapurları kovaladığı bu şehirde, kendimle başbaşa bıraktığın benin özgürlüğü(!) olsa gerek bu. Öyle yüksekten uçuyorlar ki. Öyle yalnızlar ki.

Uçun kuşlar uçun İzmir'e doğru diyor bir türküde. Bilir misin?



Hayat siyah beyaz fotoğraflar gibi.

Peki ya fotoğraflarla sevgiyi anlatabilir misin? Rüyalarla ve düşlerle sevgiyi anlayabilir misin?
- Kesinlikle hayır. Yalnızca öyleymiş gibi yaparsın. Ama bilmezsin gerçek sevgi nedir.
Bilemezsin.

Çünkü sevmek demek; vurulmak demektir "kokusuna, tenine, gözbebeklerindeki parlaklığa, yanındayken duyduğun ses tonuna ve kulaklarına fısıldayışına o güzelim kelimeleri"
Çünkü sevmek demek; uzanmak ve gökyüzünü seyretmek demektir yeşil çimlere, geleceğe bakmak demektir ve güzel günlere göz kırpmak.

Sen sevgi nedir biliyor musun? Hayal kurmaktan başka birşey yapmaz mısın sen?

Aptalca hayaller peşinde koşmayan bir kalp gösterin bende size mutlu bir insan göstereyim.*


Bana hayallerden başka bir şeyler ver, çünkü hayaller yanyanayken kurulunca güzel.

Bu siyah beyaz fotoğraflar arasında silüetini kaybetmekten korkuyorum. Lütfen beyaza bürünme, görünmez olmanı istemem. O fotoğraf karesinde sana bir yer ayırdım, siyah hatlarla poz verecek misin?

Her şehre bir çakıltaşı fırlattım
Aslında hiç olmayan denizimden.

Bir film şeridi gibi geçiyorum şimdi
Olmayanlarımın içinden.
Çok isteyince oluyordu hani!
Söyle nerdesin hiç gelmeyen?

Bu şarkılar hepsi yalan
Seni benden neden alıkoyar zaman?
Kapım çalmaz
Gelen olmaz
Yoksun diye iştahsız sabah olmaz.
Zaman
Ama bıktım karanlıktan.

Yalnızım.

Burak