Vezir Olup Oyunu Kazandıran Piyon

İyi, Kötü ve Çirkin

 Eskiden babamla kovboy filmleri izlerdik. Şimdi ne babam var ne de eskisi kadar güzel kovboy filmleri.

"Sonsuzlukta bir yerlerde gelişimi bekleyen adama, babama..."


"The Good, the Bad and the Ugly" hala favori western filmim ve hala kendimi "The Good" yerine koyuyorum. Clint Eastwood mükemmeldir derdin, kesinlikle öyle baba. Kesinlikle öyle. Blondie "iyi"dir.

Kulaklarımdan filmin o efsane müziği hiç gitmiyor baba; gözlerimin önünden o yanına uzanıp film izlediğimiz günler, televizyondaki o haftasonu western kuşağı eğlencemiz, birlikte geçirdiğimiz zamanlar aklımdan hiç gitmiyor. Filmde akıllıca bir olay gördüğünde yüzünde oluşan, tekrar bir saniye bile görebilmek için canımı verebileceğim o tebessümün gözlerimin önünden hiç gitmiyor. Sensiz ne kovboy filmlerinden zevk alabiliyorum ne de hayattan. Sensiz ne insanları sevebiliyorum ne de filmleri. Olmuyor baba, tahammül edemiyorum.
Yaşlı bir amca var, büyük ihtimalle şimdi yanyana bira içiyorsunuzdur. Evet Bukowski'den bahsediyorum. Aynı benim gibi bir adam, tam anlamıyla bir sürüngen. Onun bir sözü var, o geliyor aklıma. "Müşfik davranmıyoruz birbirimize, müşfik davranmıyor insanlar birbirine." Müşfik davranmıyorlar baba. "Şevkate ihtiyacımız var." Hiçbir şeye ihtiyacımız yok, sadece şevkate ihtiyacımız var, şevkate ihtiyacım var. Sana ihtiyacım var baba. O her zamanki köşeme çekilip baktığımda gördüğüm tek şey, boş ve gri bir yaşamda nefes almaya çalıştığım.. "Cam fanusta görevi sadece yaşamak olan süs balığı misali gidiyor geliyorum."

Senin yokluğunla sen oluyorum baba, sen oldukça adam olduğumu düşünüyorum. Sana layık olmaya çalışıyorum, beceremiyorum. Dünya üzerime üzerime geliyor, yapmacık ve sahte yüzler görüyorum, plastik insanlar... Bu sirkte yalnız palyaçoyu oynamaktan çok sıkıldım, dışardan gözüken gülen yüzün altında mutsuz bir ruh yatıyor, dayanacak bir sırt dahi yok. Ayakta duramıyorum baba, dayanma gücümü her gün daha çok yitiriyorum. Hayat boş, anlamsız ve amaçsız. Sana layık bir evlat olmadığım an kalkıp gitmeyi düşünüyorum bu dünyadan. Belki o sonsuz boşlukta senle karşılaşırız. Eğer tanrı varsa ona beni hatırlatmalısın. Bu çöplükte çürüyorum, birşeyler yapmalı. Görmezden gelmeyi kesmeli. Biliyorum, tanrının cevapları yoktur; ama cevabını almadığım sorulara inanmamı nasıl beklersiniz benden? Tanrının bana vermesi gereken çok cevap var baba. Lütfen oralardaysa beni hatırlat ona.

Silüetim git gide siliniyor burada, sana gelmek istiyorum. Tekrar seninle kovboy filmleri izlemek, maçlara gitmek, yarışlara katılmak, karşılıklı oturup bira içmek istiyorum. Sen benim en çok neleri sevdiğimi çok iyi bilirdin ya hani, yine fıçı bira istiyorum ben. Hiçbir zaman gördüğü herşeyi isteyen, doyumsuz bir çocuk olmadım -ki bunu sen daha iyi biliyorsun- Şimdi nolur seni tekrar yanımda görsem? Bana dayanma gücü ver. Ayakta kalmak, yılmamak, herzamanki gibi seni örnek alarak bir aile kurmak ve gerçekten yaşamak istiyorum. Bugüne kadar senden aldığım en güzel özelliğim dediğim direnme -o lanet duygu- sayesinde hayattayım ve benim yıkıldığımı görmek seni üzer diye hala dimdik durmaya çalışıyorum.


Ve sevgili tanrı, eğer varsan, umarım bunları okumuyorsundur. -Doğru ya, tanrının okumaya ihtiyacı yok!-
Sana olan kızgınlığımın bu kadar olmadığını, bana bir özür borcunun olduğunu çok iyi biliyorsun. Bana çok borcun var tanrım. Ve şuna emin ol, seni asla bağışlamayacağım. Babamı elimden aldın, bu duyguyu sana yaşatmayı inan bana o kadar çok isterdim ki! Nefretimle kudretin baş edemez, biliyorum. Ancak seni affetmiyorum. Uzun zaman sonra sana tahammül edip bir şeyler yazdığım için de kendime kızıyorum, umarım ordan bakınca komik durmuyordur. Tüm insanlığı kendine maskara edebilirsin, onlarla oyuncakların misali oynayabilirsin, ancak ben seni kaale dahi almıyorum.Umarım varsındır ve bu kadar insan bir yanılgı üzerine yaşamıyordur. Ancak şunu bil ki sen benim en büyük yanılgımsın. 

Bana kızdığını biliyorum baba, ancak bu acıyı sana da yaşattığı için biraz daha öfkeliyim o'na. Benim babama da aynı acıyı çektiren bir idea parçası! Üzgünüm baba. Hemde çok üzgünüm.

Şarkımızı dinliyorum şimdi, daha fazla kafanı şişirmek istemiyorum. Beni az konuşan biri olarak bilirsin, hala da öyleyim. Kızardın da bana bu yüzden, "biraz konuşkan olsana be evlat" -Keşke yanımda olsan ve bana yine böyle desen.

Çabalıyorum baba, nefes almaya çabalıyorum. Yaşamaya.. Kendine bir dünya yarat ve onu yaşa derdin burda olsaydın. Bu dünyayı nasıl kuracağımı söylemeden gittin ama.. Beni yalnız bıraktın. Yo sana kızmıyorum da, ben bu işi beceremiyorum baba, aynı asfalt yollarda bir ileri bir geri gitmekten başka hiçbir şey yapamıyorum. Zaten bir sürüngen kendine kolay kolay ne dost bulabilir ne de yol arkadaşı* Bataklıkta kaybolmuş karınca gibiyim, yüzeyde kalmaya çalışıyorum. Sesini unutmaktan korkuyorum. Kokunu. Başımı okşarkenki sıcaklığını.


Seni çok özlüyorum baba.

Breath Me

Derin bir nefes al.

Daha derin.

Nefesini alırken ruhunun hıçkırdığına tanık olmuyorsan, hissetmiyorsun.

Düşlerimle sorumsuz, kararlarımla ve direnmişliğimle yorgun -hem de ne yorgun, tahmin dahi edemezsin- basamaklarını çıkıyorum hayatın. Her basamakta farklı bir iklimle karşılaşıyorum. Mevsimler, mevsimler kimin umurunda ki? Soğuk olduğunda sıcağa kaçan, sıcak olduğunda ise serinliği isteyen sizler değil misiniz? İnsanlar baskın mevsimleri (hani sıcak gibi yaz gibi; soğuk gibi kış gibi) sevmezler. Baharı severler genelde. Son yada ilk farketmez, baharlar hep okulun popüler çocuğudur. O sevilir, o özlenir. Halbuki soğuğu sevmeli sıcağın değerini gösteriyor diye, kışa saygı duymalı. Yazı sevmeli serinliği istetiyor, hatırlatıyor; herşeyin fazlası zarar der gibi yüzümüze bağırıyor diye.

Ama gel gör ki sevmeyen yoktur pek ilkbaharı. Bir ilkbahar gününde, yemyeşil çimenlerde doyasıya nefes almak; güneşi, rüzgarı, bir ilkokulun tenefüs saati canlılığını taşıyan yaprakları görmek, onlara dokunmak, rüzgarı avuçlayıp güneşi kucaklamak kim istemez ki. "Güneşli güzel günlere inanan mutlu yusufçuklar" bizler değil miyiz?

Bir de sonbahar var tabi. Sonbahar denince hep kahverengi, sarı ve turuncu gibi renkler geliyor aklıma. Sararmış yapraklar, yerlere dökülmüş renk demetleri. Kurumuş yapraklara basarken çıkan ses nasılda haz verir değil mi? Yağmurun toprakla ilk buluşması -hani sevgililerin ilk buluşmaları gibi heyecanlı olur ya, ne tatlı..- Kuşların göçleri geliyor bir de aklıma, özgürlüğe çırpılan kanatlar. Yerlerinden memnun değil küçük başlı arkadaşlarım, uçuyorlar. Hep yukardalar ama asla yüksek görmezler kendilerini kimseden. Ne büyük yürek! Oysa küçücük yüreklerine dünyayı sığdırabilen kuşların aksine ne insanlarla karşılaştım ben. Kocaman kalplerde, bir kum tanesi kadar bile sevgi bulunmayan insanlar. Yani hayata atmak bütün kabahatı, büyük hata. İnsanlar; aslında bütün mesele biziz. Doğa yeterince temiz, yeterince güzel ve hassas. Kirli olan dünya değil biziz, kalplerimiz.

O kadar kirletmişler ki, bir sanayi bacasının katlettiği gökyüzünün oksijeni doluyor insanlığımızın ciğerlerine. Kişiliksiz, sevgisiz, gurursuz ve cesaretsiz insanlar yetişiyor şehirlerde -belkide hepsi radyasyon mağdurluğudur, ne dersin? Kim inanır...-

Güneşimizin önünü gökdelenlerle kapatalı çok oldu insanlık. Birde buna medeniyet diyorlar, ne büyük insanlık ama! Ağaçların kuş yuvalarından eksik yetiştiği, egzoz dumanları içine hapsolmuş hayatlar..

Bu moloz yığınları altında nefes alamıyorum.

Nefes ...

... alamıyorum.

Bir bardak su, lütfen.

"İnsanlığın şerefine!"

Burak

Yine

Düş kusturasım var sözcüklere yine. Mütemadiyen yazıyorum ama yaşamıyorum. Ruhum dans ediyor hayatın melodisiyle, bedenim sabit. Duman gözlerimi kızartıyor, yine meydan okuyoruz gecelere. Sevdiğim insanların hep erken yatmasını isterim ben, bu yüzden hep geç yatarım. Sevdiklerime "bak geç oldu, gözlerine yazık" derim genellikle. Yazık o parlayan doğa parçalarına. Ağaçların dallarını, okyanusların sularını gizledikleri, nehirler boyu çağladığına da tanık olduğum, taa içinin de güldüğünü gördüğüm gözlere çok değer veririm ben. Ela bir çift gözde dağların serin rüzgarını bulurum mesela, siyahlarda ise koyu bir kahve kokusunu. Yeşillerde çimenlerin özgürlük fısıltılarını duyar, mavilerde ise derin denizlerin yakamozunu görürüm. Değer veririm pırıltılara.

Yine bir geceyarısı elim sözcüklerle, düşüncelerim düşlerimle dansa kalktılar. Gözlerim düşüncelerimden efkarlı; öfke, nefret, sevgi ve boşluk dolular yine. Bir tını bulup kapılmalıyım artık diyorum, Asaf'ın dediği gibi "bir anlam gelse, ne varsa alsa, gitse. Bir anlam gelse, ne varsa verse, kalsa." diyorum.

Şafağın sökmesine aldırış etmeyeceğim yine. Sokaklarında kaybolacağım hayallerimin ve bir ev düşleyeceğim beklenenle dekore ettiğimiz. Derken köpeğimiz koşarak girecek kapıdan, üstüme atlayacak, başını okşayacaksın. Sevgi yumağından koşup tekrar çimlere gidecek bizim oğlan, kuş cıvıltılarına geri dönecek. Gramofonun başına geçtiğinde plakları gözden geçirdiğini görüyorum, ses etmiyorum, ama sen neyi seçeceğini çok iyi biliyorsun. Tanrım! O eski şarkılar yine evimizi şenlendiriyor, kulak veriyoruz.

Birgün çıkıp gitmek istiyoruz bir Ege kasabasına. Bir sahil şehrinden daha güzel ne olabilir ki? Karşı kıyıları seyre dalıyor, komşuları selamlıyoruz. Radyoda yabancı bir kanalda duruyorsun, anlamadığımız o dilde, bilmediğimiz o sözcüklerle gözlerimiz doluyor, sımsıkı sarılıyoruz birbirimize. Derken kayalıkların oraya gitmek istiyorsun, elimden tuttuğun gibi oraya götürüyorsun beni. Bir ağaç kovuğuna dayanıyoruz, başın omzumda. Güneşin batışını seyrediyoruz; aşığız doğaya olduğu kadar birbirimize de. Bir topluluğun şarkıya eşlik ettiği o harika dakikaların verdiği his, suya vuran güneş ışığıyla yüreğimize doluyor. Mutluyuz, ikimiz, "biz." Bu sözcüğe bayılırız ikimiz, değil mi? Biz. İki insanın tek bir bireye dönüşmesi, tek bir ruha bürünmesi. Bunu sevgiden başka ne başarabilir ki..

Düş bahçelerinde dolaşmaya devam ediyor, vapur seslerinden ürken martılara simit atıyoruz. Seviyoruz. 

Havanın rengi kızıllıktan griye, daha sonrada siyaha dönüyor.Gün batıyor, gece yine beni davet ediyor yanına. Omuzlarımdan silkip uyandırıyor. "Aşırı dozda hayalden öleceksin oğlum" sözü yankılanıyor kulaklarımda. Gözlerimi açtığımda tahta kokusu ve rutubetten başka birşey yok çevrede. Hertarafı toz kaplamış, klübenin tavanından sarkan örümceği görüyorum. Bir köşesi delinmiş çatıdan sızan ışık gözümü alıyor. Kolumla ışığın yüzüme vurmasını engelliyor, ayağa kalkıyorum. Çevreye bakındığımda bitmiş içki şişeleri ve bir battaniyeden başka birşey yok. Dışarı çıkmak istiyorum. Kapıyı itiyorum ve gıcırdayan eski kapıdan geçip karanlık geceye açılan bahçeyi görüyorum. Bitkiler kurumuş, sümbüller bile ölmüşler. Kahretsin!

Gerçekler yüzüme tokat gibi şaklıyor yine. Gece üzerime üzerime geliyor. Tıpkı yuvarlağın köşeleri gibi bir hayatta, mutsuzlukla lanetlenmiş bir yaşamın koynunda buluyorum kendimi. Deniz, gökyüzü ve gece yerlerindeler. Yıldızlar yine düşlerime tanıklık etmiş, bulutlara küfrediyorlar hüzünleriyle. Sonra bulutlar ağlıyorlar bana. Bir dram filminde bile izlemek istenmeyecek bir hayata düşyaşı döküyorlar. Kendime acıyorum, çok acıyorum hemde. Gitgide daha çok acıyor, yara ve hayat kelimelerini aynı anlama bürüyorum. Yaramın acısı dinmiyor. Acıyorum.

Burak

Sevgili Ülkem

Libya halkının Kaddafi zorbası ile petrol avcısı Avrupa ve Amerika arasında sıkışıp kaldığı; sivillerin, masum Libya halkının ve çocukların katledildiği bir günde "Aref kaybetti Sefa kazandı" muhabbetlerinin gündemde daha çok yer ettiği,

18 Mart Çanakkale Zaferi ve Şehitleri Anma Günü'nün, aynı güne denk gelmesi nedeniyle "Galatasaray - Fenerbahçe derbisi" kadar ilgi görmediği,

Her fırsatta millet ve vatan sevgisi naraları atıp, iş uygulama ve pratiğe gelince eğlenceden kendini alamayan; milliyetçiliği popüler olduğu "an"larda sırtlayıp, duyarlılık pelerinini halkın çoğul yönelimine göre giyinen ve işine gelmediği zamanlarda bu pelerini çıkaran yada dikkati başka yönlere çekilmek istendiğinde gözleri kapanan

Halkım,

Sevgili ülkem...

Avrupa yada Amerika sana da "demokrasi" getirmek istediğinde, emperyalizm illetinin canı senin kanından çektiğinde umarım hala televizyon ismindeki o kutuya kafanızı gömüp, ilgi ve alakanızı istedikleri yöne çekmeye çalıştıklarında da böyle ilgisiz kalıp "insanlık" ve "duyarlılık" yeteneğinizi kaybetmezsiniz. Çünkü "yeteneksizsiniz."

White Pawn

“Sanırım artık gitme vakti geldi” dedi Beyaz Piyon. Yine kırmışlardı onu. İnsanların artık piyona değil beyazlara bile tahammülü kalmamıştı üstelik. Şahlar, vezirler, kaleler, filler ve diğerleri… Piyon kimsenin umrunda değildi. İnsanları her zaman sevmesine rağmen kimse tarafından sevilmiyordu Beyaz Piyon. Üstelik oyuna ilk beyazlar başladığı için hep ikinci tercih oluyordu. İlk gözden çıkarılan hep Beyaz Piyon oluyor, yalnızlığa mahkum bırakılıyordu. “Yine başladılar oyuna” dedi Beyaz Piyon bir gün, “yine uzağa gitmek zorunda kaldım kendimden.” Kazanmak uğruna gözden çıkardılar O’nu yine. Aynı sözü tekrarlayıp duruyordu Beyaz Piyon, kafasının içinde yankılanan sesler birbirine karışıyordu: “Beyaz Piyon genellikle ilk kırılan taştır.” Ama unuttukları birşey vardı; “oyuna her zaman Beyaz Piyon başlıyor.”
Beyaz Piyon, gitme zamanın geldi artık.
Hoşçakal sözü bu kez pencere camının buğusuna değil, düğümlenen boğazdan çıkan titrek ve boğuk bir sesle düşlere yazılmıştı.
“Kırdın beni, hoşçakal.”

Kapanmaz Yağmurun Açtığı Yaralar

Bir yudum daha aldım kahvemden. Klavyeden sesler geliyor. Yine sevdiğim şarkıları dinliyorsun, biliyorum.

Buralarda yağmur artık toprağa küstü, tıpkı benim sana olduğu gibi. Soğuk da kaçar oldu benden. Oysa severdim soğuğu. Sevdiklerimi hep elimden alır tanrı, tamam anlatmıyorum. Tanrı biraz meşgul olmalı bugünlerde.

Odam kahve kokusuyla dolu, düşlerimin yanakları kızarmış, ellerim herzamanki gibi titrek.

Bak yazıyorum. Umarım okumuyorsundur.

Sana söylemek istediğim şeyler var bugün;

İlki, seni se.. Yo hayır, ilk senden duyana kadar bu sözcüğü yasakladım kendime. Ama seni çok.

Diğeri, umarım o'nunla mutsuzsundur. Tıpkı benim gibi.

Sen bana birlikte olduğumuzda bıraktıracaksın ya sigarayı, 15 günden fazla oldu sigara içmeyeli. İsteyince oluyormuş. İsteyince bırakabiliyorum. Ve bugün sigaraya yeniden başladım. Umarım buna üzülmüşsündür. Gel, bırak demeni bekliyorum, n'olur gel. "Bırak" de, "beni seviyorsan" de. Bende sana "öl desen, düşünmem bile" derim. Belki sevdiğimi haykırmanın ötesine geçerim böyle. Kurtar hadi!

Islanan rüyalar gördüm, biraz tuzluydu. Yanaklarımdan süzülen deniz suyu değildi elbet.

Saat şuan 00:00, biliyorum beni düşünmüyorsun. Hatta umrunda bile değilim. Beni en çok bu acıtıyor biliyor musun, "umrunda bile değilim."

Mutsuzken hep yağmur yağsın, mutsuzken yağmurlar siyah yağıyor bu kıyıya. Simsiyah, tıpkı gece gibi, değil mi? Benim gibi sen de seversin geceleri. 

Güzeldir geceler.

Olur ya seni bir daha göremem, şimdiden: iyi günler, iyi akşamlar ve iyi geceler.

Unutmadan; bak sana şiir aldım: Çözülmüş Bir Sırrın Üzüntüsü - İsmet Özel

Core of Nature

Bugün uyandığımda yine o iğrenç günlerden biri olacak dedim kendime. Yine o birbirinin aynı, sıkıcı ve amaçsız günlerden biri daha. Kalktım, yatağı toplamamla suyu ısıtmam bir oldu. Koyu bir nescafe yaptım kendime. Saat insanların öğle dediği saatlerdi. Benim için ise gün yeni başlıyordu hatta daha okula gidecektim, o hergün görmekten sıkıldığım fakülte adındaki eski binaya. Müziksiz edemem, bilenler bilir. Kahvemi elime aldığımda arkadan Midlake mırıldanıyordu. Birkaç albüm atmışım playliste, loopta en çok “Acts Of Man” ve “Core Of Nature” dönüyor tabi. Sonra ekşi’yi kontrol ediyorum. Hoşuma giden tek şey  ‘bu hafta dikkat çekenler’e entry sokmam oldu son günlerde. Bir Turgut Uyar dizesi yardım etmişti buna. Borçluydum Turgut Uyar’a. Hatta hepimiz biraz borçluyuz bence Turgut Uyar’a. Birkaç başlık okuyup sözlükten çıkıyorum sonra. Yola koyuluyor, fakülteye giriyorum. Hukuk dersim var, sınıf aşırı kalabalık. Cehennemden bir gün yine. Derken 10 dakika aksayan ders sonunda bir öğrenci gelip hocanın okulda olmadığını söylüyor, seviniyor millet. Arkadaşını, sevgilisini, dostunu vs. alan Küçük Park’a gidiyor. İzmir’i bilenler bilir, kafelerin ve barların olduğu şirin ve öğrenci temalı bir sokaktır Küçük Park. Arkadaşlar çağırıyor, beraber çıkıyoruz fakülteden. Yolun ortasında vazgeçiyorum. Sıkılıyorum kalabalıktan; insanlardan haz etmiyor, onlar yanımda olmadığında daha mutlu oluyorum. Sorgusuz sualsiz ayrılıyorum herkesten. Kitapçıya giriyor, bir Bukowski kitabı alıp çıkıyorum. Fakülte’ye -sınıfıma- dönüyorum tekrar. O ayyaş sürüngen adamı okumayı daha çok seviyorum birçok şeyden. Yolda birkaç sigara yaktığımı sanıyorum. Son sigaramı kapı önünde içip sınıfa giriyorum. Yüzlerce kişilik koca sınıfta bir allahın kulu yok. Tam istediğim gibi bir ortamda buluyorum kendimi. Kendimle başbaşa. Nefes verdiğiniz halde almadığınızı hissedersiniz ya, işte tamda öyle bir hisle kaplı içim, geçiyorum sıraya. Gözlerimin önünden yaşamımın boğukluğu geçiyor, sanki yüksek bir dağda sisler içinde yolunu bulmaya çalışan kaybolmuş bir yabancı gibi, ben gibi. Sisler dağılmak bilmiyor.

Nefes veriyorum, aldığım söylenemez.

İkinci dersin saati yaklaşıyor. 200 sayfalık kitabı bitiriyor, içten içe gülüyorum. Kitaba verdiğim paraları düşünüyor, kendimle alay ediyorum. Öğrenci hayatı nasıldır bilirsiniz, paranın nasıl bittiğini anlamazsınız ya hani. Ben anlıyorum, kitaplar. Kahrolası ayyaş sürüngen adama çok para verdiğim kesin. Değdiğini düşünüyor, kendimi teselli ediyorum sonra. Yapayalnız bir halde, sınıfın arka sıralarına oturmuş, boğuk bir akşam saatinde kitap okuyan bir sürüngenim. Kaybedenin Önde Gideni‘yim. Ama hayatta çok az zamanda karşılaşılacak bir hissi tadıyorum. Koca sınıfta tek başına saatlerce kitap okumak.. Yalnız ve bitmiş bir adamım. -Kitaptan birkaç şiir işaretliyorum, belki blogda paylaşırım diye.-

İkinci ders bitiyor, eve geliyorum. Yine Midlake çalıyor, kafamın içinde “Acts of Man” yankılanıyor yine. Farklı albümleri koyuyorum playliste bu kez. Okumadığım Bukowski kitaplarına bakıyorum, birini seçiyorum. Öykü bu kez. Söylemeyi unuttum, Kasabanın En Güzel Kızı gözlerimin içine bakıyor.

“Yeşil” diyorum.

-Efendim? diyor.

“Gözlerim” diyorum, “yeşil.”

Yine aynı şarkı çalıyor “Core of Nature”

Sisler dağılmalı artık. Ormanda yağmurun yarattığı serin bir sisle boğuşuyorum bu kez, önümü bulmaya çalışıyorum.

Nefes alıyorum, verdiğim söylenemez.

Burak