Bugün arkadaşlarla buluştuk, aslında olağan tatil günlerinden biriydi. Yakın dostlarla akşamları dışarı çıkıyoruz, gece geç saatlere kadar birlikte takılıyoruz öyle. Buluşma yeri olarak bir aile çay bahçesi seçmiştik. Arabayla geldik merkeze ve bahçede masaların birine geçtik. Oturuyoruz standart, gelecek olan diğer arkadaşı bekliyoruz bir süre. Yan taraf oyun parkı, çocuklar koşuşturuyor; salıncaklar, kaydıraklar, banklar cıvıl cıvıl. Her taraf ufak büyük insanlarla dolu. Çevreme bakınıyorum boş gözlerle bir süre. Durağan hayatımızın olağan şeyleri her yerde. İnsanlar gülüyor, insanlar ağlıyor, insanlar düşünüyor, insanlar nefes alıyor. Yiyorlar, uyuyorlar, para kazanmak için sağlıklarından ve ömürlerinden olup, sonra sağlıklarını ve ömürlerini geri alabilmek için para ödüyorlar.
Kimilerinin hayatı çok rahat. Zenginler, bolca paraları ve bunun getirdiği mutlulukları var. Dolayısıyla huzurları da... Canlarının istediğini alıyorlar, canlarının istediğini yapıyorlar. Vitrinde gördüğü her elbiseye sahip oluyorlar, canlarının çektiği her şeyi o an yiyebiliyor, içebiliyor, tüketebiliyorlar.
Hayat onlara güzel.
Kimilerinin hayatları ise içler acısı. Acı çekiyorlar, üzülüyorlar, mutsuzlar. Sıkılıyorlar, bunalıyorlar, çalışmak zorundalar. Hizmet etmek, başkalarının pisliklerini temizlemek, efendilere itaat etmek zorundalar. Bir avuç para için bütün gününü ve enerjisini harcamak zorundalar ve bunu sadece hayatta kalabilmek, yiyecek bir lokmaya muhtaç olmamak için yapıyorlar.
Dertleri var kimilerinin. Ama türlü türlü.
Kimi sevdiğine kavuşamamış, kimi aşk acısı çekiyor, kimisi de platonik. Seviyor ama konuşamıyor; açılamıyor karşısındakine, sevdiğini söyleyemiyor.
Kimi iş bulamamış, kimi işini sevmiyor. Zaten kaç kişi sevdiği işte çalışıyor ki? Çalıştığı işi sevdiğini kabullenmiş insan sayısı kadar tabiki. Oysa kim istemez Avustralya kırlarında yemyeşil bir bahçede en sevdiği insanlarla bir çiftlik evinde kalan yıllarını bahçeyle ve ev hayvanlarıyla ilgilenerek geçirmeyi?
Kimileri de sığınacak bir yer arıyor, bir gelecek oturtmak istiyor artık hayatına. Sıradanlaşmış hayat ritüeline farklı şeyler eklemek istiyor. Biri sevgili istiyor onu çok sevecek, biri eşinden daha fazla ilgi istiyor. Nişanlı bir çift evlenmek istiyor. Davetiyelerine isimlerini yanyana yazmak, gelin arabasının arkasına "mutluyuz" yazmak mesela. Bir diğeri de onu üzen sevgilisinden ayrılmak istiyor. İnsanlar ayrılıyor, insanlar istemiyor. İnsanlar birini istemiyor bazen. Başka birileri ise çılgınca seviyor birbirlerini, gece olsa da birlikte uyusak, doyasıya sevişsek diye geçiriyorlar içlerinden, hem de birbirlerinden habersiz.
İlerdeki masalara yeni insanlar geliyor. Birileri daha geliyor sonradan o masaya. Sevgililer belki, belki arkadaş. İki kız üç erkek oluyor masada sonuç olarak. Muhabbet edip gülüşüyorlar. Kimi zaman muhabbet aksıyor, durgunlaşıyor sonra. Tıpkı hayata ayak uydurmaya çalışan dünyanın yeni emekçisi küçük çocuklar gibi.
Parkta sarı saçlı bir küçük kaydıraktan kayıyor, hop aşağıda. Yüzünde bir gülücükle tekrar merdivenlere yöneliyor. Büyüyünce çok güzel olacak diyorum içimden, çok tatlı yanakları var, insanın sevesi geliyor.
Çocukları oldum olası sevmişimdir zaten, insan onlara doyamıyor. Hayatın en saf ve temiz vaktinde, günahsız ve içlerine kötülük karışmamış doğa güzellikleri onlar. Ela gözlü yakışıklı bir ilkokul çocuğu görüyorum bankların birinde. Yaşıtlarından bir kızın yanına gitmiş, belli ki ilgisini çekmeye çalışıyor. Ah küçüğüm diyorum içimden, çok kötü boka batmışsın.. Belli ki anlamaya çalışıyor nelerden hoşlanır, ne sever, ne yapsa kıza beğendirir kendini. Öğreneceği çok şey var, öğrenemeyeceği tek şey kadar net bildiğim: "kadınların ne istediğini kadınların kendileri bile bilmez."
Anlamaya çalışmak... Ne garip şey değil mi? Kadınlar erkekleri, erkekler de kadınları anlamaya çalışıyor. Başarılı olan yok, uğraşıp duruyoruz. Oysa hepimiz insanız neticede, bir ortak noktada buluşup netleştirebiliriz bazı şeyleri. Ama olmuyor işte. Kadınlar genelde akıllarıyla değil hormonlarıyla düşünmeye çalışıyor, bu da sürekli bir değişim ve farklılık getiriyor hal ve hareketlerine. Erkekler anlamakta zorlanıyor ve genelde de anlamıyorlar kadınları. Erkeklerse bazen düşünmeye bile ihtiyaç duymadan karar veriyor, bu da kadınların erkeklerdeki karar alma mekanizmasının nasıl çalıştığını anlamamasına neden oluyor.
Alışmaya çalışmak... Dünyanın düzeni böyle, kabul etmekte fayda var. Değiştirmeye çalışanın elinde kalıyor her defasında bir parçası. İnsanlar, duygular, ruhlar, düşünceler... Olduğu gibi kabul edip bir parçası oluyoruz monotonluk maratonunun. Bu kısır döngüde, davranışlarımızı ve hayatımızı bir rutine saplayıp dönüp duruyoruz tıpkı dünya gibi. Sabah erken kalkıp okula gitmekle başlayan "farkında" hayat, sabah erken kalkıp işe gitmekle devam ediyor. Sonra sabah erken kalkıp bir bayram sabahı gelen torunları severek sonuna yaklaşıyor.
En sonunda bir sabah erken kalkamıyorsunuz: "ölüm"
İnsan, hayatında gördüğü ve hissettiği "ölüm duygusu" kadar olgunlaşıyor. İlk olarak, çocukken eve alınan ilk muhabbet kuşunun ölümüne üzülerek yaşıyorsun belki bu acıyı ya da sahip olduğun ilk japon balığı "bir sabah erken kalkmak" yerine suyun yüzüne vuruyor. Bazen en sevdiğin insanların ölümüne tanık oluyorsun, bazense tanımadığın birinin ölümüne bile üzülebiliyorsun. Ama sindiriyorsun sonra. Kabulleniyorsun: "
ölüm de hayatın bir parçası."
Sonuç olarak hayatta hiçbir şeyi tam olarak bilemiyorsun. Hiçbir şeye tam olarak hakim olamıyor, hiçbir işi tam anlamıyla kusursuz ve eksiksiz yerine getiremiyorsun. Her yerinde yamaları bulunan, tanrının söktüğü bir kumaş topu bu dünya. İnsansın ama daha insanları bilemiyorsun; bilemiyorsun ne düşünüyor bir başkası, ne hissediyor, ne yaşıyor. Sana baktığında aklından neler geçiriyor. (Aslında bilinse çok ilginç olurdu eminim, çok insana beni sevip sevmediğini öğrenmek için bakardım örneğin. Sevdiğim kıza bakardım, aşık olduğum o insanın aklından benim hakkımda neler geçiyor; bir parça da olsa beni seviyor mu? Karşılıksız kalma korkusu diye bir şey kalmazdı ortada. İlişkiler daha kolay olurdu örneğin. Herkes birbirini gerçekten seven insanları bilirdi en azından. Akıllıca olanını seçenler ise gerçekten sevdikleri ve sevildikleri ile birlikte olurlardı..) Yani sonuç şu ki bilemiyorsun ne düşünüyor bu insanlar, neler yön veriyor hayata. Bildiğim tek şeyse bir gün bir sonu olsa da hayat herşeye rağmen devam ediyor. Ertesi sabah yine gözlerini açıyorsun istemesen de.
"
Hayat devam ediyor."
Dedim ya devam ediyor hayat, beklediğimiz arkadaş geliyor sonunda masaya. Selamlaşıp toparlanıyoruz. Doğru ya, bahçede oturup etrafı izliyordum ben.
Kahretsin çayım da soğumuş..
- Ne çok şey düşünüyorsun sen öyle ya. Dalıp gittin yine değil mi?
+ Kalkın batağa gidiyoruz, biraz kafa dağıtmak lazım.
Benim için de hayat monoton bir işleyişte, her gün aynı şeylerle vakit geçirip bulanık bir geleceğe kürek çekerek geçiyor. Üniversite bitecek (mi?) askerlik ve ardından iş bulunacak (mı?) vesaire vesaire.
Sahi ya insanların sevdiği kişiler falan oluyordu, onları seven kişiler ya da. Öyleydi değil mi? Neden beni sevdiğini bildiğim biri yok? Koskoca İzmir'de bir başına bir münzeviyi yaşamaktan bıkmadın mı oğlum sen? İnzivana öyle bir çekilmişsin ki, sevgi ve aşk dedikleri o duygunu köreltmişsin. Sahi yaşıyor musun sen?
Bunalıyorsun, için sıkılıyor. Her gece güneş doğmadan yatağa girmiyorsun. Senin hayatın bir kanalizasyondan farksız adamım. İnsanların bataklığı olmuşsun. Çorak bir toprağa kim fidan dikmek ister ki? Bir de gelmiş, sevgisizlikten yakınıyorsun. Seni kim sevsin oğlum. Bitmişsin sen, yaşayan bir ölüsün. Ruhun bedenini yırtıp çıkmak için yer arıyor. Neden yaşıyorsun ki aptal herif? Hala neden tutunmaya yer arıyorsun. Görevlerini tamamladın, artık bitirebilirsin.
Sona geliyorum dostlar. Bildiğim tek şey, sona çok daha yakınım artık. Ölüm bana çok yakışacak.
Burak
