Öyleyse

Şakaklarımda oluşan basınca inatla ayakta durmaya çalışıyordum bu sabah. Gün ağarmak üzere, uyku sözcüğünün anlamını unutmuş gibiyim. Hayatım bir film şeridi gibi geçiyor gözlerimin önünden. Geceleri insanın ne çok düşünecek vakti oluyor değil mi?

Tükenmez kalemim eşlik ediyor bana. Silemiyorsun yazdıklarını, geri alamıyorsun. Malesef böyledir hayat da. Oysa geriye alma veya yeniden yaşama şansım olsaydı bazı anları, ne çok şeyi değiştirirdim kim bilir. Ok yaydan çıktımı geri dönüşü olmaz. Hedefi vuramadığınızda düzeltme şansınız yoktur, atış kaçmıştır. Bu yüzden birşeyi yapmadan önce iki kez düşünüp o işe kalkışmalı, o olayın sonucunda olabilecek tüm ihtimaller düşünülerek yola çıkılmalı.

Kalemim benimle dalga geçiyor. Ne çok anlam yükledin, altı üstü sıradan bir kalemim ben der gibi kayıyor ellerimin arasından.
-Çıt, çıt- Kalemin ucunu kapat-aç. Stres nedenli kontrolsüz refleksler. İnsan hayatında olduğu gibi; bir annenin yavrusunu koruma iç güdüsüne öğrenmeden sahip olup, karşısına çıkan her olayda refleks olarak çocuğunu koruması gibi.

Bazı şeyleri oluruna bırakmak gibi.

Olmuyorsa zorlamamalı mı yoksa mücadele mi etmeli? Mutluluk ve mutsuzluk tanımlarının kalıplarına sıkışıp kalarak mı duygularımızı ifade etmeli?

Şimdilerde bunları düşünür oldum.
Düşünüyorum.
Varım.

Burak