Electric Blue

Achilles (Aşil)

Masmavi gözleri var Aşil'in, elektrik mavisi. Oturmuş Dolores'i dinliyoruz. Kendisi çok koyu The Cranberries hayranıdır. Yalnız bırakma beni dedim, geldi kucağıma yattı. Beyazlar içinde melek gibi bir görseniz... Yalnız kalmayı o da sevmiyor benim gibi. Bugün bari yalnız kalmayım n'olur dedim, gözlerimin içine baktı. Sıcacıktı bakışları, şevkat dolu. Çekmedim gözlerimi üzerinden, o da uzun uzun baktı. Belli ki söylemek istediği bir şeyler vardı. "Gözlerimiz de benziyor bizim, bak renkleri bile aynı."

Sarılıp uzandık yatağa Aşil'le, hayaller kurduk. Yanıbaşıma sokuldu, yanağıma yanaştı. Nasıl sırnaşıyor bir bilseniz...

Mırıldanışıyla uyandığımı hatırlıyorum, dalıp gitmişim. Saat gece yarısını geçmiş, uyandığımda farkettim. Sanki bana bir şeyler anlatmaya çalışıyor Aşil. Ne dediğini bir türlü anlamıyorum Aşil'in; başını yaslıyor, sürtünüyor. Sordum "ne oldu bitanem?" diye. O an gözüm masanın üzerine kaydı, bir kağıt parçası vardı masada. Nüfusla ilgili bir fotokopi parçası diyordum ki, meğer benimmiş; orada unutmuşum onu. Sağ alt köşede 28.01'i görünce anladım Aşil'in ne demek istediğini. Meğer Burak doğmuş, 22 olmuş.

Döndüm, Aşil'e sarıldım son kez. "Teşekkür ederim pamuğum" dedim. "Sana da mutlu yıllar."

28.01.2012 - Burak

Afili Filintalar

"Afili Filintalar" 2 Yaşına Giriyor

Afili Filintalar, Murat Menteş'in Dublörün Dilemması kitabının kahramanı Nuh Tufan’ın lisede kurduğu çetenin ismidir ve yazarların kuracağı blogun ismine ilham vermiştir. Murat Menteş'in değişiyle Afili Filintalar, insana, düşünceye, edebiyata, söze değer veren kişilerdir.

Yazarlarımız Alper Canıgüz, Onur Ünlü (Ah Muhsin Ünlü) ve Murat Menteş'in bir araya gelmesiyle temelleri atılan Afili Filintalar, afilifilintalar.com blogunu kurup yayına başlayacaklarını duyurmuşlardır. Bu üç şair, yönetmen, senarist ve yazar, daha sonra yazılarıyla okuyucularına seslenme yoluna gidecek, kısa sürede gönüllerde tah kuracak ve kendi çizgilerini belirleyeceklerdir. Yayına başlamadan önce kadroya katılacağı duyurulan Emrah Serbes, Fatih Altınöz, Gökdemir İhsan, Gökhan Özcan, Hakan Albayrak, Murat Uyurkulak, Murat Zelan, Selçuk Orhan ve Tayfun Salcı ile birlikte güçlü bir yayın ekibine sahip olmuşlardır. Blog açılmadan önce siteye yerleştirdikleri Leonard Cohen'in Dance Me To The End Of Love şarkısı ile müzikal zevk açısından da beğeni toplayan ekip az bir zamanda site kurulumunu tamamlamıştır.

15 Ocak 2010 'da tam olarak yayına başlayan filintalar, kısa sürede gördükleri yoğun ilgi nedeniyle sitede yoğunluk problemi yaşamış ve server değiştirmek zorunda kalmıştır.
Yayına başladıktan sonra "neden hiç kadın yazar yok?" sorusuna maruz kalan Afili Filintalar, ilk kadın yazarları olan Meltem Gürle'nin aralarına katılmasıyla büyümeye devam etmiş, Zeynep Arkan'ın da katılmasıyla bu soru geçerliliğini yitirmiştir.

"Yeraltı Edebiyatı'nın Türkiye ayağı" ismini verebileceğimiz bir edebi yapılanmaya dönüşen Afili Filintalar, aralarına katılan yeni yazarlarla son halini almıştır. 2012 itibariyle Afili Filintalar yazarları: Afşin Kum, Ahmethan Yılmaz, Alper Canıgüz, Aslı Tohumcu, Bahadır Cüneyt Yalçın, Emrah Serbes, Erkan Şimşek, Fatih Altınöz, Ferhat Uludere, Fırat Budacı, Gökdemir İhsan, Gökhan Özcan, Hakan Albayrak, Hakan Bıçakcı, Hakan Önder, Kaan Çaydamlı, K. Egemen İpek, Meltem Gürle, Murat Karaca, Murat Menteş, Murat Uyurkulak, Murat Zelan, Nesimi Yetik, Onur Ünlü, Orhan Düz, Samed Karagöz, Selçuk Orhan, Serhat Uyurkulak, Şafak Altun, Şenol Erdoğan, Taha Ayar, Tayfun Salcı, Umut Taydaş, Zeynep Arkan.

Yapımcı, yönetmen ve senarist olan ve Polis, Güneşin Oğlu, Beş Şehir, Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi filmleriyle gönüllerde yer etmiş olan Onur Ünlü'nün filmografisine şu link 'ten ulaşabilirsiniz.

Dizilere de el atan filintalarımız, Onur Ünlü'nün Leyla İle Mecnun ve Emrah Serbes'in Behzat Ç. dizisi ile popüler kültüre iyice entegre olmuştur.

Burak

Alıntı

Okumadıkları Kitaplardan Alıntı Yapan İnsanlar

Geçenlerde hangisi olduğunu hatırlamadığım bir blogda Fernando Pessoa alıntısı gördüm. Şaşırdım haliyle. Bloggerlar arasında Fernando Pessoa okuyan insanlarda varmış diye içimden geçirdim. Ama biraz daha inceleyince blogu, kendisi hakkında az çok fikir sahibi oluyorsunuz o insanın. Belli ediyor çünkü kendini, okuyan insan. Yani demem o ki, Fernando Pessoa okuyacak birinin blogu gibi durmuyordu hiç. Alıntıyı yapan kişinin blogunda görüp kopyalamış olmalı.

Fernando Pessoa konusuna neden bu kadar takıldım derseniz, yazarın seviyesi hakkında naçizane yorumumu belirtmek isterim. Kitap okuma konusunda "Pessoa seviyesi" diye kafamda oluşturduğum bir basamak var. Bu basamağa ulaşmak için şu yollardan geçmiştim ben:
Lise zamanlarında felsefeye ve düşünceye yönelik kitaplara ağırlık vermiştim. Psikolojiye de önem veriyorum -Freud okumak kaçınılmazdı yani.- Popülariteye kapılıp Nietzsche okumaya başladım. Başlarda anlamakta güçlük çekiyorsunuz haliyle. Daha iyi anlamak için Irvin D. Yalom'da okumanız gerekiyor. Bu yazarların kitaplarını kafanızda oturtmaya başlayıp, fikir ve görüşlerinin ahengine kapılınca daha iyiyi aramaya yöneliyorsunuz. Büyük yazarların her zaman ilham aldığı bir yazar oluyor. Nietzsche'ninki de Schopenhauer'du. Sonra Schopenhauer okuyorsunuz, birkaç kitabıyla başlangıç yaparak. Derken pesimist yazarların büyüsüne kapılıp, o akıntı sizi nereye götürürse oraya gidiyorsunuz. Salinger, Camus, Kundera, Kafka, Sartre ve şuan unuttuğum birçokları... derken kendinizi realist ve gerçeğin peşinde hayatı sorgulayan yazarların avucunda buluyorsunuz. Bir süre bu yazarların farklı kitaplarını okuduktan sonra bu karamsar havanın sizi boğduğunu hissediyorsunuz. Bu yüzden gerçekçi yazarların farklı boyutlarda ve düşüncelerde çizgisini belirlemiş olanlarına yöneliyorsunuz. Yeraltı Edebiyatı ile karşılaşıyorsunuz sonra. Palahniuk'un kitaplarını ardı arkası gelmeden okuyorsunuz. Sonra bu çizginin biraz eskilerine -ilk yazarlarına- gitmek istiyorsunuz. Yine bir daha iyiyi arayış içinde buluyorsunuz kendinizi. Bu kez Beat Kuşağı'nın basamağına erişiyorsunuz. Bukowski, Jack Kerouac, William Burroughs, Richard Brautigan ve diğerleri. Bukowski hastası bir adam haline geliyorsunuz. Sonra Bukowski'nin "Benim tanrım Fante'ydi." sözüne tanık oluyorsunuz. Hemen Fante kitapları alıyor ve okumaya koyuluyorsunuz.

Psikoloji, felsefe, pesimistik realizm derken kendimi münzevi yazarların sayfalarında kaybolurken buldum. En dibin bile daha dibi vardı. Umutsuzların da umutsuzu vardı. Hayatın bir damla tadının olduğunu hissettiren yazarların bile daha dibi, tatsızlığın ta kendisi vardı. Bu Pessoa'ydı. Önce Anarşist Banker kitabını okudum; kitap, siyaset ve ekonomi ağırlıklıydı. Derken "Huzursuzluğun Kitabı"na geçtim. Kitap tam anlamıyla kuyunun dibiydi. Pessoa'yı okumaya katlanmak bile deneyim ve sabır istiyordu. Anlamak ise bambaşka bir meseleydi. Hatta şöyle bir anım var; Salinger'in "The Catcher in the Rye" (Çavdar Tarlasında Çocuklar) kitabını almaya gittiğim sahaf tam anlamıyla benim okuduğum tarzda kitaplar üzerine kurulu bir kitapçıydı. Onunla kitaplar hakkında baya bir konuştuk. Kitap önerisi yaptıkça okuduğumu söylüyordum. Durum böyle olunca kitapları eliyle hızlıca gösterip okudun mu diye sormaya başladı. Art arda okuduğumu söylemeye başlayınca Pessoa'ya geçti ve Huzursuzluğun Kitabı'nı gösterdi son olarak. O kitabı yavaş yavaş okuduğumu ve henüz bitirmediğimi, çünkü araya bazı kitaplar sokup onları okuduğumu, okumayı bitirdikten sonra tekrar o kitaba dönüş yaptığımı, bunun da kitabın bitmesine engel olduğunu söyledim. Henüz tam anlamıyla okumamıştım kitabı. Adam şöyle dedi: "Okuma zaten, bu yaşta hiç gerek yok. Gez, toz, eğlen, aşık ol, evlen, hayatını yaşa, bir şeylerin tadına var, sevdiğin şeylere doy; sonra okursun. Kitap hayattan soğutuyor insanı, okuduktan sonra bir ay kendime gelemedim ben. O kitaptan sonra hayatım değişti benim."

İşte böyle bir adam Pessoa. Herkesin okuyamayacağı, okuyup hazmetmek için çok büyük birikim gerektiren bir yazar. Boş ve yetersiz ellerde görünce üzülüyorum.

Bu yüzden: "Read more books than blogs."

Burak