Achilles (Aşil)
Masmavi gözleri var Aşil'in, elektrik mavisi. Oturmuş Dolores'i dinliyoruz. Kendisi çok koyu The Cranberries hayranıdır. Yalnız bırakma beni dedim, geldi kucağıma yattı. Beyazlar içinde melek gibi bir görseniz... Yalnız kalmayı o da sevmiyor benim gibi. Bugün bari yalnız kalmayım n'olur dedim, gözlerimin içine baktı. Sıcacıktı bakışları, şevkat dolu. Çekmedim gözlerimi üzerinden, o da uzun uzun baktı. Belli ki söylemek istediği bir şeyler vardı. "Gözlerimiz de benziyor bizim, bak renkleri bile aynı."
Sarılıp uzandık yatağa Aşil'le, hayaller kurduk. Yanıbaşıma sokuldu, yanağıma yanaştı. Nasıl sırnaşıyor bir bilseniz...
Mırıldanışıyla uyandığımı hatırlıyorum, dalıp gitmişim. Saat gece yarısını geçmiş, uyandığımda farkettim. Sanki bana bir şeyler anlatmaya çalışıyor Aşil. Ne dediğini bir türlü anlamıyorum Aşil'in; başını yaslıyor, sürtünüyor. Sordum "ne oldu bitanem?" diye. O an gözüm masanın üzerine kaydı, bir kağıt parçası vardı masada. Nüfusla ilgili bir fotokopi parçası diyordum ki, meğer benimmiş; orada unutmuşum onu. Sağ alt köşede 28.01'i görünce anladım Aşil'in ne demek istediğini. Meğer Burak doğmuş, 22 olmuş.
Döndüm, Aşil'e sarıldım son kez. "Teşekkür ederim pamuğum" dedim. "Sana da mutlu yıllar."
28.01.2012 - Burak
0 yorum:
Yorum Gönder