Kelebekler

Midede kelebeklerin uçuşması...

Dilimize İngilizce'deki "Butterflies in the stomach" deyiminden geçen bu kavram bildiğiniz gibi bir aşk tarifi. Hani "o insan"ı gördüğünüzde kurduğunuz "midemde kelebekler uçuşuyor" lafının o tatlılığı yok mudur, işte ondan bahsediyorum. Özgürce kanat çırpışlarını hissettiğiniz o canlıların, duygularınızdan var ettiğiniz o hayali dostlarınızın ifade ettiği hislerden muzdarip olmayanımız yoktur. Ne yapacağınızı şaşırdığınız o anlarda, gittiğiniz her yere sizinle birlikte gelmeye başlayan kanatlı hisler, o insan aklınıza geldiğinde uçuşmaya başlayan ve varlığıyla sizi kimi zaman rahatsız dahi eden canlılardır bu kelebekler. Fakat benim anlatmak istediğim kısım bu kelebeklerin uçuşup midede hissedildiği o dönem değil. Her şey gibi, bu kelebeklerin de bir oluşma dönemi oluyor. Sonra olgunlaşma ve hayata ilk kanat çırpışları. Bu evrelerin en başına gitmek istiyorum ben, çünkü anlatacağım kısım daha çok o dönemle ilgili.



"Kelebeğin koza dönemi"

Kelebek, henüz hayata atılmadan önce, kozasında büyüyüp gelişerek kanatlanmadan önceki gelişimini tamamlar. Duygularla ilişkilendirecek olursak, midede hazırda bekleyen kelebek kozalarını hayal etmemiz gerekir. Aşkı beklemek ya da aşkı aramak bu kelebeklerin koza dönemine denk geliyor. O insanla karşılaştığımız o anda ise midedeki kozalardan dışarı çıkan kelebekler kanatlanmaya başlıyor. Yani hepimiz aşık olmadan geçen o süreçlerde midemizde kelebek kozalarıyla yaşıyoruz diyebiliriz. Peki ama midede olgunlaşan bu kozalar kelebek olmadan ne kadar süre dayanıp hayatta kalabiliyor? Yani siz aşksız yaşayabileceğinize kendinizi inandırdığınızda bile midenizde hazırda bekleyen o kozalar acaba yaşayabiliyor mu?


"Kozanın olgunlaşması ve kelebeğin kozayı yırtışı"

Aşkı yada sevilmeyi beklerkenki durumu göze alırsak, o kozalar oracıkta büyüyüp gelişiyor. Midede bir kelebek familyası kuruyoruz denebilir. İşte anlatmak istediğin esas nokta ise burada başlıyor. "Verebilebilecek çok sevgisi olan fakat verecek kimsesi olmayan insan." Ne dram ama... Sevgisiz yaşanmayan bir hayatın içinde, midesinde kelebek kozalarıyla kalakalmak; sevmeyi istemek ama kimsesiz kalmak, yalnız olmak. Aşkı-sevgiyi bulamamak ve hüsranla sonlanan umutlar... Kelebeklerin kozalarını yırtıp çıkamayışları sonucu ölümleri.
"Midemde kelebek cesetleri."


- Peki bir kelebek kozasından çıkmak istemezse ne olur?
+ Üzülme kelebek. Bugünü atlatırsan, yarın diye bir şey yok.

Kanat çırp meleğim, lütfen kanat çırp...

Burak

21.12.2012 . 05:55 / Dünyanın sonu

Bembeyaz Hannelise

Kendime şiirler ısmarladığım saçma bir haftasonundan merhabalar.

Donuk gözleriyle, soğuk sokaklardan kaçan bir ben değilimdir diye düşünüyorum bugün. Kışın genellikle böyle olur. Hava soğuktur; yağmurlu, kapalı yada karlıdır. Evde oturmak için geçerli bir nedeniniz vardır. Elleriniz üşüyordur. Yalnızsınızdır. Ve biliyoruz ki;

Yalnız insanların ellerini kahve fincanları ısıtır.

Kendinize benden bir fincan hazır kahve ısmarlayın o halde. İster kremalı, ister kremasız. Şekerli yada şekersiz. Keyfinize göre. Ama dumanı üzerinde tütsün ve beraber şiir okumaya koyulalım. Sizin için seçimim bir Attilâ İlhan şiiri oldu bugün:


Hannelise



Yağmurdan çıkıp geleceksin Hannelise
Yağmur gözlerinden çıkıp gelecek.
Bir öğle sonu Paris'te Hannelise
Bir kahvede Grands Boulevards türküsünü çalacaklar.

Paris ve yapraklar sararmış etrafımda
Seine'e kanat vurup bir rüzgar geçiyor
Gare D'orleans'da saat şimdi üç diyecek
Yağmurdan çıkıp geleceksin Hannelise.

Gözlerine bakıp sanki mavi diyeceğim
Sanki çocuk diyeceğim
Aydınlanacaklar.
Balığa çıkmış bir ihtiyar rıhtımda
Suya atıp söndürecek
Sigarasını.
Bir öğle sonu Paris'te Hannelise
Bir kahvede Grands Boulevards türküsünü çalacaklar.

İnsan kendisine rağmen yaşayamaz,
Kalbimiz beyaz derken biz siyah diyemeyiz
Diyemeyiz Hannelise.
Sen mutlaka Lichtenstein dükalığından bahsedersin
Yapraklarını döker ıhlamur ağaçları katedralin önünde
Ben içimde müstesna bir ateş bahçesi donatırım
Bembeyaz
Bembeyaz Hannelise.

Ağaçlar çocuk gibi ellerini çırpar
Hep uzaktan Saint Augustin Kilisesi'nin çanları
Gare D'orleans'da saat şimdi üç diyecek
Yağmurdan çıkıp geleceksin Hannelise.

Salıncak

"İki çocuğum olsa aklım salıncakta sallanır."

Bir kızım bir de oğlum olsun istiyorum. Kafamda çok güzel bir tasarım var çünkü :)
Kızımın gözleri bana benzesin; “gökyüzü yeşili - yaprak mavisi”
Oğlumun yanakları da annesine benzesin. Öptükçe iki kalpte birden hissedileyim. Gülünce yanağında gamzesi çıksın, minik bi çukur böyle. “Ölünce beni oraya gömsünler.”
- Uygun bir anne adayı bulursam güzel bir takım çalışması yapabiliriz bence :D

Çocuklarımla konserlere gidelim istiyorum. Onları omuzlarıma alayım, konseri en yukardan onlar izlesin. Beraber şarkılara eşlik edelim, konser peşinde ülkeler gezelim. Minik yanaklarını sonsuza dek öpeyim istiyorum. Babasına aşık bir kız çocuğum ve beni kahramanı olarak gören bir oğlum olsun istiyorum. Üzmeye, kırmaya ve incitmeye kıyamayacağım iki meleğim olsun istiyorum. Her şeyden daha çok sevdiğim bu varlıklar, ruhumun parçaları bana bu hayatta eşlik etsin, yanımda olsun, yanlarında olayım. Hayallerini gerçekleştirip mutlu olduklarını gördüğümde mutluluktan havalara uçayım istiyorum.

 -Mutlu olmanın ilk şartı mutlu etmektir.-

Onlara öğreteceğim ilk şey birbirleri için ne kadar değerli oldukları olacak. Benim kız kardeşimle olan bağım ve bağlılığımın aynısını onlara da aşılamak istiyorum. Dünyada en değerli kavramın aile olduğunu bilsinler ve birbirleri için bu hayatta tutunacak en kuvvetli kol olsunlar, korunacak duvar olsunlar, sarılacak omuz olsunlar. Kız kardeşini bu hayatta en sevdiği varlık olarak gören bir babanın oğlu olmak ne demek; bunu oğluma öğretmek istiyorum. Halasını örnek alacak bir kızımın olmasını diliyorum. Kardeşim benim meleğimdir, onlara tereddütsüz hayatını feda edecek kadar sevebileceğin insanın, canının yarısı olan kardeşinin olduğunu öğretmeliyim.

Büyüdüklerine tanık olmalı, bebekliklerinden itibaren yanlarında olmalı ve her şeyimi onların iyiliği için yapmalıyım. Bir amaca bağlı yaşamak bu demektir çünkü. İnsan, kendini devam ettirme güdüsüyle dünyaya gelen bir varlıktır.

Aslında bu yazıda "yirmili - otuzlu yaşlardaki erkeklerde aşk kavramı"ndan bahsedecektim ki, içimde yükselen babalık duygularını bastıramayışım sonucunda "dilek ağacı kıvamında bir yazı" ortaya çıktı. Bu konuya bir sonraki yazılarımdan birinde değinmeyi düşünüyorum. Hayal kurmayı değil, hayalleri eyleme dönüştürmeyi seven biri olarak yazımın sonuna gelmemin gerektiği kanaatine vardım. Son olarak oğluma ve kızıma, geleceğe gönderilmek üzere bir not:

"Lütfen biraz acele edin, öpülecek yanaklar, gidilecek-görülecek yerler, alınacak biletler, büyütülecek çiçekler, izlenecek filmler var. Daha neler neler sizleri bekliyor bir bilseniz. Gelişiniz uzun seneler sonrasında olacak, farkındayım ama n'olur biraz çabuk olsanız."

"Ve beni affedin, sanırım henüz annenizle karşılaşmadım."

Burak - 04.12.2012 / 02:40 - Soğuk ve yağmurlu bir gece

Atlıkarınca

— Edip Cansever / Ben Ruhi Bey Nasılım
(Sonrası Kalır II, sayfa:66)

"Balıkla Deniz Tutan Adam"

Gece yarısı oluyor ve bir sigara yakıyorum. Dünyayı dinliyorum. Bize bir şeyler anlatmaya çalışıyor.

Gece yarısı oluyor ve kadehimi yalnızlığa kaldırıyorum. Bu kadar insan arasında insanlar yalnız kalmayı nasıl başarabiliyor?

Gece yarısı oluyor. İçindeki o eksiklik hissi varya, o hiç geçmiyor.

Saat gece yarısını gösteriyor. Yirmi küsur sene önce doğmuşum, o gün bu gündür ölüyorum.

Karanlık oluyor. Boğazında düğüm oluyor bazen. Geçmiyor.

Yağmur yağıyor. Bugün dünden sonra geliyor, yarın oluyor. Yada hiç. Zaman duruyor.

Kelimeler her duyguyu anlatmaya yetmiyor. İnsan kendine yetemiyor.

Kimileri yalan söylüyor. Başkalarına yada kendine. Zaten insan en kolay kendine yalan söyleyebiliyor. Duyduğum en acınası yalan ise "yalnızlığın güzel olduğu ve yalnızlığın sevildiği" oluyor. Kendilerine yalan söylüyor insanlar.

Bazen çok şey söylemek istiyor insan ama hiçbir şey söyleyemiyor. Susuyor.

Öyle çok susuyor ki insan, yaşadığını unutuyor. Bazen hâlâ yaşıyor muyum diye soruyor kendine, hâlâ sahiden diri miyim diye sorguluyor, hayatta mıyım diye kendine bir tokat atmak istiyor insan; "bakalım hissedebiliyor muyum hâlâ..."

Başkalarının mutluluğu bile batmaya başlıyor bir yerden sonra: "Bu lânet insanlar niye bu kadar mutlular?"

Derin bir iç çekiş sırasında göğsüne saplı duran kimsesizliğini farkediyor insanoğlu, binlerce beden arasında bile yapayalnız olduğunu anlıyor. Yalnızlıktan oluyor hep, kağıt kesiği gibi acıtıyor; o küçücük yara hayattan bezdiriyor.

Neden hep böyle oluyor?

- Biz yalnız kalmak için yaratılmamışız, sevginin nasıl bir şey olduğunu her insanoğlu bilmeli. Sende olana sahip olmak için dünyaları verirdim.
+ Neye sahipmişim ben?
- Aşka. Aşık olduğunu kokundan anlayabiliyorum.

(Fringe - “A Short Story About Love” S04E15)

Burak - 03.12.2012 / 03:36 - Denize kıyısı olan bir şehir