Özel Bir Gün, Güzel Bir Adam: Jay-Jay Johanson

Hani bazı adamlar vardır ya; gülümsemesinin altında bile hüzün saklayan, dokunsalar kırılacak gibi olan, kurduğu cümleleri her daim içten olan, tertemiz kalpleriyle gözlerinden melankoli damlayan adamlar. Yaşamadığı acıların bile derdini bugünden çeken adamlar vardır ya, sakin tavırlarıyla kendilerini hep bir adım geri çeken, insanları arkadan izlemeyi tercih eden, gözbebeklerine düş bahçeleri yerleştirmiş adamlar. Bazen tek bir cümleyle boğazda düğüm olup takılan adamlar olur ya hani, grinin bütün tonlarını saklarlar ya yüreklerine, gözyaşları bile siyah akan adamlar vardır böyle. “Seni kim üzdü bu kadar” diye sorasınız gelir hani, ruhundaki yaraları sarmak istersiniz de elinizi uzattığınızda asla yetişemezsiniz. Hüznü huzur bellemiştir bu adamlar, duygusallığın en yoğun halini görürsünüz onlarda. Gözlerine baktığınızda “affet beni” sözlerini kulağınızda çınlatırlar böyle adamlar, işlemediği günahların suçlularıdır.

Ses telleri her daim dokunaklıdır bu adamların. Yumuşacık bir ton vardır kelimelerinin size uzanan kollarında. Üzülürken üzerler. Kalpleri sonbahar mevsiminde takılıkalmıştır. Yağmurlu havaların insanlarıdır, çiseleyen su damlalarına manalar yükleyen yegane adamlardır bunlar.

Karanlıktırlar, çaktığınız her kibrit daha tutuşurken söner böyle adamlarla beraberken. Kelimeleri içinizi titretir. Çızırtılı plaklara hapsettiği sesini, hüzünden olma huzur perdeleriyle gizleyen nadide adamlardır.

Dinlerken “herşey çok güzel olacak” fikrini aklınıza kazırlar ve aynı zamanda ağlama isteğiyle tutuştururlar sizi. Yorgun argın işten yada okuldan eve dönerken yanınızda taşıyıp iç geçirmeler eşliğinde size eşlik etmesini isteyeceğiniz birileridir onlar. Acıdan düş banyoları yaparlar ve buhar dolu sesleriyle sıcacık bir duş etkisi bırakırlar üstünüzde. Akıp gitsin istersiniz sesi, boynunuzdan ayak bileklerinize kadar. Sesi kulaklarınızdan ruhunuza akarken bir şeyler koparıp götürür içinizden.

Naif olduğu kadar tatlı, hüzünlü olduğu kadar şirin, duygulu olduğu kadar dolu, melankolik olduğu kadar zeki ve yeteneklidirler. Çekingen ve alçakgönüllüdürler. Mütevaziliklerine vurulursunuz. Kendinizi bu adamların görkemine bırakıverirsiniz ve artık siz o olursunuz, onun bir parçası olursunuz.

İşte böyle bir adam Jay-Jay Johanson. Benim en çok dinlediğim sanatçıların başında gelen, kendimi rahatlıkla özdeşleştirebildiğim, “benim 42 yaşındaki halim” diye tanımladığım bir adam. Bahsi geçen adamların emsali.

“Yapılan röportajlarda neden bu kadar hüzünlü olduğu ve o acı dolu sözleri nasıl yazabildiği sorulduğu zaman; karısının kendisini nasıl terkettiğini, bir anda 20 kilo nasıl verdiğini, hayatının çok keskin bir şekilde ikiye ayrıldığını, çünkü acı çekmediği zamanlar söz yazamadığını ve ilginç bir şekilde hayatının hep acılar içinde geçtiğini, mutlu olmayı müzik yapmaya tercih edeceğini fakat bir türlü mutlu olamadığını ve hep söz yazmak zorunda kaldığını söylemiştir. Trip-hop ve jazz soundlarını birlikte kullanır ve kendi müzik hayatına başlamadan önce bir süre Portishead’le birlikte çalışmıştır.”

18 Aralık‘ta İzmir Noxx‘ta konserine gitme şansını yakaladığım yegane adam. Yalnız gideceğim ilk konserim olması yönünden de benim için çok önemli bir güne imza atacak olan adam. Yağmurlu havada dinlenebilecek belki en güzel konserin sahibi adam.

Hadi güzel adam, hayatımın en unutulmaz günlerinden birini yaşat bana. Yağmur, yalnızlık ve sesin...
Ölüm huzurunu tatmak için geliyorum.

Burak - Aralık 2011

Summer Wine

Şirince'ye gezimiz vardı o gün. Topluluğun üyeleriyle anlaşmış, çıkış saatimizi ayarlamıştık. Üç otobüs tutulmuştu, kalabalıktık. Ekipmanlarımızı ayarlamış, çantalarımızı sırtımıza almış yola çıkmıştık. Çocuklarımın arasında tercih yapmam gerekiyordu. "Çocuklarım mı?" dediğinizi duyar gidiyim. İki çocuk babasıyım ben. Biri dünyalar tatlısı bir kız çocuğu, diğeri ise yaramaz bir erkek evlat. Hayatımın büyük bölümünü adadığım evlatlarım. Birinin adı "Nikon" -onun dijital bir ruhu var-, diğeri ise analog "Zenit". SLR soyundan geliyorlar, asiller yani. Kolaya kaçıp Nikon'u seçtim, dedim ya dijitaldi o çünkü. Ama aklım kızımda, yani Zenit'de kalmıştı.

Güzel seçimler yapmam gerekiyordu, iyi fotoğraflar çekmeliydim. 18-55 mm kit lensin netliğini beğenmediğim için 18-70 mm bir lens tercih ettim. Vardığımızda diyafram ve enstantane ayarlarını dikkatle yaptım. Artık sıra anı yakalamaktaydı.

Peki biz ne yaptık da fazla fotoğraf çekmeye vakit kalmadı?

Sorunun cevabı basit, çeşit çeşit şaraplarıyla ünlü Şirince'de içmeden durulmazdı. Hem gezinin başından itibaren denemediğimiz şarap çeşidi, girmediğimiz şarap evi kalmamıştı. Hatta bazı arkadaşlar baştan sona tüm şarap evlerinde şarap denedikten sonra, sondan başa doğru tekrar şarap tatma işine girişmişler, daha bir şişe şarap almadan kafa olmuşlardı.

Ben böğürtlenli şarap seviyordum. Bir yetmişlik böğürtlenli şarap aldım kendime ama orada içmemeliydim. Denenen onca şarabın üstüne onu da içersem fotoğraf çekemeyecek hale gelebilirdim. O durumda çekeceğim fotoğraflar bana yakışmazdı. Peki ben ne yaptım? -Tabi ki içtim! Üstüne de çekime çıktım, sadece Şirince'de değil, Selçuk'ta da çekimler yaptık. Selçuk Kalesi fotoğrafçılar için bulunmaz nimet.

Peki hem içip hem çekim yapmanın sonucu mu? Sarhoş olmayı yine başaramamıştım, bünyem alkolden çok zor etkileniyordu. Birkaç güzel kare çıkarabilmiştim çekimden bu sayede. Hoşuma giden fotoğraflardan biri ise bu fotoğraftı:
'Herkesten kaçan bir sokak kedisi, gelmiş karşıma poz vermişti. Pek hanım hanımcık bir şeydi zaten, sadece insanların kedi sevme işini abartışına anlam veremiyordu. Amatör her fotoğrafçının kedi fotoğrafı çekmesine katlanamıyordu. Ben de katlanamıyordum. Bence ortak yanlarımızı anlamış ve bu yüzden bana poz vermişti. Bu tatlı hanım işini biliyordu. Evet, kesinlikle biliyordu.'

Burak

Fake Plastic People

Ortalık sahte insandan geçilmiyor. İnsanlar samimiyetsiz ifadelerle kendini tatmin ediyor, sözde güzel cümleleriyle bir şeyler anlattıklarını sanıyorlar. Vıcık vıcık sevgi sözcükleriyle oluşturmaya çalıştıkları yapay insanlık yüreğime batıyor.

Mutlulukları bile sahte bu insanların. Doğallıktan uzak bu lafta mutluluk, tertemiz duygulara sahip insanların varlığını bildikçe beni rahatsız ediyor. Onüç-ondört yaşlarında takılı kalmış ruhları, bedenlerinin büyümesiyle inatlaşırcasına büyüyüp adam olmayı reddediyor.

Sokaklar, hamurdan yapılmış gibi kopyalanmış optimist saçmalıklarla dolu. Çiçekler, böcekler, dünyanın güzellikleri, neşe ve mutluluk sandıkları bitmek bilmez evcilik oyunları... Realist insanlardır bu dünyanın farkına varanlar. Gerçeği ve gerçekçiliği kendine pusula edinmiş insanlardan bahsediyorum. Hayatın gerçeklerine maruz kalıp, kendini sadece hayallerle tatmin etmeyen insanlardan bahsediyorum. Hayallerin, onları gerçeğe dönüştürmek için bir şeyler yaptıktan sonra güzel olduğunu anlayan insanlardan bahsediyorum.

Her tarafta bitmek bilmez Pollyannalar görmek mümkün bugünlerde. Her yerdeler ve fikirleriyle bir ilkokul saflığından fazlasına sahip değiller. Hiç acı çekmemişler, hiç ağlamamışlar ve hiç kırılmamışlar gibi hareket ediyorlar. Sözlerinden yapaylık akıyor. "Güzel bir gün, tatlı bir bıdı bıdının vs. vs. " Kopyalar. Doğal değiller ve iticiler. Mutlu olmak uğruna karın ağrısı çektiklerinden bihaberler. Düşlerle yetinirler. Ama onlara dönüp baktığınızda, bomboş insanlardan başka bir şey göremezsiniz. Sevgilerini saklarlar; hayaller yeterli olduğundan, bu hayalleri gerçekleştirmek için harekete geçmezler. Öylece beklerler. Sanki her şey onların ayağına gelecekmiş gibi... Ah bu çocuk kalmayı abartıp büyümeyi unutanlar. Ne kadar da sahteler.

Burak

Yağmuru Yakmak

İnsanların “içinde” kendimi aradıkça; hiçbirinin ayna gibi olmadığını, hiçbirinin “içinde” kendimi göremediğimi farkettim. Buna “hayal kırıklığı” deniyordu. İnsanlar sahteydi, dostluklar çıkarcı, sevgiler yalan. Kaçtım onlardan: -insanlardan. Kalabalıklar ruhumu boğmaya başladıkça kendi kabuğuma çekildim. Tercih edilmiş yalnızlık sözcüğüyle tanıştım sonra. Dokunmaya çalışan herkesin elini yakıyordum, üstelik ben de her keresinde paramparça oluyordum.

Yağmuru yakmaya çalışıyordum. Yağmura ateşle karşılık veren biri miydim ben? Belki de öyleydim. Kimdim ben? Ben bile bilmiyorken bunca zahmet niye?

Belki de bu yüzden hala yağmur yağmıyor. Kim bilir?

Burak