Ortalık sahte insandan geçilmiyor. İnsanlar samimiyetsiz ifadelerle kendini tatmin ediyor, sözde güzel cümleleriyle bir şeyler anlattıklarını sanıyorlar. Vıcık vıcık sevgi sözcükleriyle oluşturmaya çalıştıkları yapay insanlık yüreğime batıyor.
Mutlulukları bile sahte bu insanların. Doğallıktan uzak bu lafta mutluluk, tertemiz duygulara sahip insanların varlığını bildikçe beni rahatsız ediyor. Onüç-ondört yaşlarında takılı kalmış ruhları, bedenlerinin büyümesiyle inatlaşırcasına büyüyüp adam olmayı reddediyor.
Sokaklar, hamurdan yapılmış gibi kopyalanmış optimist saçmalıklarla dolu. Çiçekler, böcekler, dünyanın güzellikleri, neşe ve mutluluk sandıkları bitmek bilmez evcilik oyunları... Realist insanlardır bu dünyanın farkına varanlar. Gerçeği ve gerçekçiliği kendine pusula edinmiş insanlardan bahsediyorum. Hayatın gerçeklerine maruz kalıp, kendini sadece hayallerle tatmin etmeyen insanlardan bahsediyorum. Hayallerin, onları gerçeğe dönüştürmek için bir şeyler yaptıktan sonra güzel olduğunu anlayan insanlardan bahsediyorum.
Her tarafta bitmek bilmez Pollyannalar görmek mümkün bugünlerde. Her yerdeler ve fikirleriyle bir ilkokul saflığından fazlasına sahip değiller. Hiç acı çekmemişler, hiç ağlamamışlar ve hiç kırılmamışlar gibi hareket ediyorlar. Sözlerinden yapaylık akıyor. "Güzel bir gün, tatlı bir bıdı bıdının vs. vs. " Kopyalar. Doğal değiller ve iticiler. Mutlu olmak uğruna karın ağrısı çektiklerinden bihaberler. Düşlerle yetinirler. Ama onlara dönüp baktığınızda, bomboş insanlardan başka bir şey göremezsiniz. Sevgilerini saklarlar; hayaller yeterli olduğundan, bu hayalleri gerçekleştirmek için harekete geçmezler. Öylece beklerler. Sanki her şey onların ayağına gelecekmiş gibi... Ah bu çocuk kalmayı abartıp büyümeyi unutanlar. Ne kadar da sahteler.
Burak
0 yorum:
Yorum Gönder