Bendim

Yolda, kaldırım çizgilerine basmadan yürümeye çalışan o adam bendim. Ve başını çevirdiğinde görmediğin her yönde, o köşe başında duvara dayanıp kalmış adam da bendim. Yanından geçince, yalnızca parfümünü beğendiğin için geri dönüp baktığında sana bakakalmış olarak bulduğun o adam da.

Sahilde gözleri dolu dolu olmuş, ayın deniz üzerindeki yansımasını izleyip duran o adam var ya, bendim. Yatmadan önce tavana baktığında gözlerinin önüne gelmeyen her surette beliren o adam da bendim. Çimlerin üstünde, o minik kedinin başını okşarken kafasını kaldırıp gözlerinin içine manasızca bakan o adam da.

Mutluluğun ve mutsuzluğun tanımını yeniden yapmaya çalışan o yıkık adam bendim. Her bir şarkı sözünde senden bir parça daha bulup, seni daha çok tanımaya çalışan da. Ilık bir Eylül rüzgarının fısıldadığı sonbahar hüznünü ciğerlerine dolduran o adam da bendim. Seninle geçecek her günün hayalini tek tek kuran, o anıları gözlerinde canlandırınca yeni dağılmış bir ilkokul mutluluğuna bürünen o adam da.

Her zaman böyle biri çıkıp gelse ya dünyama diye dilek dileyen, her daim iyi ol isteyen o adam bendim. Dudaklarında hissettiğim ruhunun, ruhuma sarılışına tanık oldukça; hala daha neden bedenine rastlayamadım diye serzenişte bulunan -senden uzun, geniş omuzlu- o adam da bendim. Senin gelişini beklerken hayallerinin arasında kokuna tanık olup, hayalini sıkı sıkı sarmalayan o adam. Bendim.

Peki ya sen kimdin?

Gel artık.

Burak

Bir Fincan Kahve Daha

Hasta oldum. Yediklerimin tadını alamıyorum. Üşüyorum. İzmir sıcağına ve ceket giymeme rağmen hem de. Grip diyorlar galiba buna. Tylol Hot içtim ama bir şeyin geçtiği yok, çok halsizim. Canım bir şeyler yazmak istedi ama bu kez ilham perilerimle aram bozuk sanırım. Hastayım diye onlar da terketti beni herhalde.

Eylül geldi. Sonbahar'ı koluna takarak hem de. Ne güzel bir mevsim. Kahvemi yapıp, ekranımın karşısına geçip, ceketimin kollarını parmaklarımın yarısına kadar çekerek oturmayı özlemişim.

Hapşurdum şimdi ama "iyi yaşa" dicek kimse yok etrafımda. Yine kendi kendime "iyi yaşa" diyorum. Çok hapşuruyorum bu ara. Fena hastayım.

Ne diyordum? Heh, ceketler, uzun kollular, sonbahar, havalar falan. Evet, kış gelsin artık. Çok özledim. Zaten hasta olup duruyorum, madem hastalıktan kaçamıyoruz bari soğuğu ve kışı doya doya yaşayalım. Kış çocuğuyum zaten ben, en çok kışı severim. Kalorifer petekleri, klima kumandaları, sobalar vesaire vesaire. Sıcak kanlı insanlar ısıtamıyorsa içinizi onlar yetişiyor imdadınıza.

Bir de şey var. Bir fincan kahve. Artık hazır kahve mi içersiniz, Türk kahvesi mi bilemem. Diğer kahve çeşitlerinden mi hoşlanırsınız, onu da bilemem ama bildiğim bir şey var: "Yalnız insanların ellerini kahve fincanları ısıtır."

Burnumu çekip duruyorum yahu, masanın üstündeki kahve - kül tabağı - bilgisayar üçlemesine kağıt mendil de katıldı şimdi. Hasta olmak çok fena bir şey, hasta olmayın iyi mi? Dikkat edin kendinize. Hele ki hasta olduğunuzda anneniz kadar üzülen biri yoksa yanınızda, o zaman pek kötü... İnsanın içinden hiçbir şey yapmak gelmiyor. İçtiğim sigaranın bile tadını alamıyorum. Menthollü sigara alır mısın diye mesaj attım şimdi en yakın arkadaşlarımdan birine, gelirken alıp bana verip evine geçecek gece. Bugün herzamanki gece gezmemize gidemedim zaten. Malum çarşı turlarımız, batak partilerimiz, Play Station 3 eğlencemiz, bir şeyler içmeye oturduğumuz kahveler ve diğerleri... Bugün hasta olduğumdan mahrum kaldım hepsinden. Evde çok sıkıldım yani.

Yeni bir diziye başladım, bilenler bilir "Game of Thrones". Güzel diziymiş, ilk sezonu bitirmek üzereyim, daha sonra da bölümlerinin çıkmasını beklemeyi planlıyorum. Bölüm bölüm takip etmesi keyifli oluyor. Zaten bu diziler ve filmler de olmasa neyle vakit geçireceğim evde bilemiyorum. Bu dizide sık sık geçen bir söz var, pek hoşuma gidiyor: "Winter is coming!"

Akvaryumumdan daha önce bahsetmemiştim. 4üncü senesinde de benimle yaşayacak bir balığım var. Cinsi chiclid. Malawi Chiclid. Mavi ve kocaman bir balık. İki tane akvaryumum var; toplamda 1,5 metre uzunluğunda. Ama bir tek chicled'im var içinde. Tek başına yaşıyor o da benim gibi. Birbirimize yoldaşlık ediyoruz. En sevdiğim dostlarımdan sonra gelir balığım. Çok seviyorum onu, uzun zamandır dert ortağımdır kendisi.

Battaniyemi çekip uyuyacağım bugün, diğer günlerin aksine çok geç yatmam sanırım. Belim de ağrır sonra zaten. Özlemişim üşürken sıcağa sığınmayı. Belki bir film açar, izlerken yarısında uyuyakalırım, bilemiyorum. Fazla plan yapmıyorum artık. Akıp gidiyor hayat kendi rayında.

Kazak giyelim, kazak. Kazaklar, ceketler, bereler, atkılar... Çok güzel şeyler. Ben çok seviyorum. Bir de yağmuru seviyorum. Bir deee karı seviyorum ama İzmir'e yağmaz pek kar. Bu kış birazcık bile yağsa ne güzel olur aslında.

Ne diyordum ben yahu? Kahve içiyordum bak soğuyor yaa. Gidiyorum ben, yazmıyorum daha fazla. Bugünlük bu kadar yeter. Uzun olunca okunmuyor zaten. Hadi gittim.

"Hapşu!"

Burak

Six Seven Times

Yaslan bana. Bırak biraz saçlarınla oynayayım.
Güven bana. Bırak da sana oyalanabileceğin bir sevda yaratayım.
Bak bana. Gözlerinin içindeki parıltıyı gülümseyen bir mahalle çiçekçisine benzetip sana bir demet çiçek alayım.

+Nasıl, güzel kokuyorlar mı?
- Ne, çiçekler mi?
+Başka ne olabilir ki?

-Saçların diyorum, mis gibi kokuyor. Sanırım seni yalnızca kalbimle değil ciğerlerimle de sevmek zorunda kalacağım.

-Saçlarından milyonlarca kez öptüm hayalinin ama doyamadım o ana.-

Sarıl bana. Bırak yarın neler olacağını yarın göstersin bize. Çok fazla plan yapma, çok fazla endişelenme gelecek için. Yalnızca "şuan" var zamanın akışında. Hayat hep "şuan"da yaşanıyor. Geçmişe saplanıp kalma, gelecek için uzun ve katı planlar yapma. Saatler yalancıdır biliyor musun? 1 saat her zaman 60 dakika değildir mesela. Severek yaptığın bir işte zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorsun değil mi? Bir saat sanki birkaç dakikada geçip gitmiş.. Sıkıldığın birşeyler yaptığındaysa zaman geçmek bilmez, sanki günlerdir o işle uğraşıyormuşsun gibi gelir. Bak demedim mi sana, yalancıdır saatler. Zaten böyle bir kavram nasıl kalıba sokulup bir yörüngeye oturtulabilir? Olmaz güzelim. Saat, insanların uydurduğu bir şeydir. Zaman görecelidir ve her zaman değişkendir. Eğimli bir yolda akar, bazen hızlanır akışına uygun bir yol bulduğunda. Bazense önüne engeller çıkar, yavaşlar da yavaşlar.


Bölüm 2 : Zamanla Geçer

Herşey düzelecek, herşey daha güzel olacak. Umut ettiğin herşey, hayalini kurduğun herşey bir bir gerçek olacak inan bana. Yanında daima seni seven biri olacak. Sımsıkı tutunaksınız birbirinize. Daha sert, daha güçlü basacaksın yere. Kaldırımlar hazırola geçecek adımlarınla. Dimdik kalacaksın, inandıklarını başaracaksın bu hayatta. Başka bir seçeneğin yok çünkü. Erken vazgeçişler ahmaklar içindir. Sen sonuna kadar savaşanlardan oldun hep.

Dayan. Yolun uzun, sabır gerek.*
İnan. İnanç bir tarladır çünkü, hedefi olanların sürdüğü.*
Yılma. Zorluklar daima olacaktır. Yıkılmayarak ders vereceksin güçlüklere, insanları kendine hayran bırakmalısın direnişinle. Kolay elde edilen herşeyin çok hızlı elden gittiğini hatırla; sen mücadele ederek öyle bir koparıp alacaksın ki isteklerini hayattan, hayallerin uçup gitmeye korkacak yanından. Sen güçlü birisin. Sen gerçekten güçlü birisin. Sakın kendini bırakma.

Bölüm 3 : Vakit Kısa

+Ya sen Burak?
-Boşver beni.
+Bana bu kadar umut verdikten sonra bunu nasıl söyleyebiliyorsun? Ben zorluklar karşısında yılmadan ayakta kalmayı en iyi sende gördüm. Şimdi nedir seni böyle savuran şey? Ordan oraya sürükleniyorsun. Yapma, n'olur.
-Boşver dedim ya. Beni tanımıyorsun bile.

"Vakit kısa, ölüm yakın. Unutma, daima kötüler kazanır. Şık ol, kötüler iyi giyinirler. Umut en büyük kötülüktür çünkü işkenceyi uzatır.* Sana umut veriyorum, bu sana kötülük yaptığım anlamına gelir. Kötüyüm ben. Uzak dur benden, yeter."

-Yorgunum, hem de çok yorgun. Biraz dinlenmeliyim.
+Ne kadar sürecek bu?
-Dedim ya zaman görecelidir. Huzur bulana kadar belki. Belki de o sonsuzluğun içinde babamı tekrar buluncaya kadar.
+Saçmalıyorsun!
-Hayır. Kendime bir iyilik yapıyorum, zaten yeterince kötülük yaptım. Artık iyi olmaya ihtiyacım var.

Burak

"Zamansız gelme, elim kolum dağınıksa sarılamam" 

Turgut Uyar

Bölüm 4 : Ek Süre ve Tanıklar

Etki Ve Tepki

En iyilerimizin sonu genellikle kendi ellerinden olur.
Sırf uzaklaşmak için,
ve geride kalanlar
birinin onlardan
uzaklaşmayı neden isteyebileceğini
bir türlü tam olarak anlayamazlar.

Charles Bukowski

"Anlamak kolaysa bak bi gözümün içine! Bilmecelere ısınamadım (asla) hele de senle ilgiliyse. Hayatımın gerçek öykülerine ayrılan bir filmin Soundtrack'indeyim. Bir yazar mıyım? Yoksa tek şiirlik şair mi? Ve ben bozuk paraydım anlaşılamadan çiklet oldum. İçimde saklı bir kaçak çocuk, korku dolu bakışlarıyla gizlenirken iz bırakmış anılarıyla sevgili. Mutluluktan ağlak olmak artık bir seferlik bana da mahsus. Evet, içimi döktüm. Zihnimin derinliklerinde yaptığım kazılarda onca yılın çöpleri yatılı. Onların içinde binlerce ölümsüzlük ölümü görmüş, kaybettiğim gülücüğü gül demeti halinde koymuşlar oysa ki suratıma. Alacakaranlık geriye çekti güneşi, kim der ki Burak yaşamın minik bebeği? Bir sonbahar akşamında hayata akıttım yaşlarımı gözbebeğimden.

Gözlerimde bir filmsin. Göz çukurlarımda uyuya kalmış bir bebeksin. Bende ninninim, uyu."