Bendim

Yolda, kaldırım çizgilerine basmadan yürümeye çalışan o adam bendim. Ve başını çevirdiğinde görmediğin her yönde, o köşe başında duvara dayanıp kalmış adam da bendim. Yanından geçince, yalnızca parfümünü beğendiğin için geri dönüp baktığında sana bakakalmış olarak bulduğun o adam da.

Sahilde gözleri dolu dolu olmuş, ayın deniz üzerindeki yansımasını izleyip duran o adam var ya, bendim. Yatmadan önce tavana baktığında gözlerinin önüne gelmeyen her surette beliren o adam da bendim. Çimlerin üstünde, o minik kedinin başını okşarken kafasını kaldırıp gözlerinin içine manasızca bakan o adam da.

Mutluluğun ve mutsuzluğun tanımını yeniden yapmaya çalışan o yıkık adam bendim. Her bir şarkı sözünde senden bir parça daha bulup, seni daha çok tanımaya çalışan da. Ilık bir Eylül rüzgarının fısıldadığı sonbahar hüznünü ciğerlerine dolduran o adam da bendim. Seninle geçecek her günün hayalini tek tek kuran, o anıları gözlerinde canlandırınca yeni dağılmış bir ilkokul mutluluğuna bürünen o adam da.

Her zaman böyle biri çıkıp gelse ya dünyama diye dilek dileyen, her daim iyi ol isteyen o adam bendim. Dudaklarında hissettiğim ruhunun, ruhuma sarılışına tanık oldukça; hala daha neden bedenine rastlayamadım diye serzenişte bulunan -senden uzun, geniş omuzlu- o adam da bendim. Senin gelişini beklerken hayallerinin arasında kokuna tanık olup, hayalini sıkı sıkı sarmalayan o adam. Bendim.

Peki ya sen kimdin?

Gel artık.

Burak