Alıntı

Okumadıkları Kitaplardan Alıntı Yapan İnsanlar

Geçenlerde hangisi olduğunu hatırlamadığım bir blogda Fernando Pessoa alıntısı gördüm. Şaşırdım haliyle. Bloggerlar arasında Fernando Pessoa okuyan insanlarda varmış diye içimden geçirdim. Ama biraz daha inceleyince blogu, kendisi hakkında az çok fikir sahibi oluyorsunuz o insanın. Belli ediyor çünkü kendini, okuyan insan. Yani demem o ki, Fernando Pessoa okuyacak birinin blogu gibi durmuyordu hiç. Alıntıyı yapan kişinin blogunda görüp kopyalamış olmalı.

Fernando Pessoa konusuna neden bu kadar takıldım derseniz, yazarın seviyesi hakkında naçizane yorumumu belirtmek isterim. Kitap okuma konusunda "Pessoa seviyesi" diye kafamda oluşturduğum bir basamak var. Bu basamağa ulaşmak için şu yollardan geçmiştim ben:
Lise zamanlarında felsefeye ve düşünceye yönelik kitaplara ağırlık vermiştim. Psikolojiye de önem veriyorum -Freud okumak kaçınılmazdı yani.- Popülariteye kapılıp Nietzsche okumaya başladım. Başlarda anlamakta güçlük çekiyorsunuz haliyle. Daha iyi anlamak için Irvin D. Yalom'da okumanız gerekiyor. Bu yazarların kitaplarını kafanızda oturtmaya başlayıp, fikir ve görüşlerinin ahengine kapılınca daha iyiyi aramaya yöneliyorsunuz. Büyük yazarların her zaman ilham aldığı bir yazar oluyor. Nietzsche'ninki de Schopenhauer'du. Sonra Schopenhauer okuyorsunuz, birkaç kitabıyla başlangıç yaparak. Derken pesimist yazarların büyüsüne kapılıp, o akıntı sizi nereye götürürse oraya gidiyorsunuz. Salinger, Camus, Kundera, Kafka, Sartre ve şuan unuttuğum birçokları... derken kendinizi realist ve gerçeğin peşinde hayatı sorgulayan yazarların avucunda buluyorsunuz. Bir süre bu yazarların farklı kitaplarını okuduktan sonra bu karamsar havanın sizi boğduğunu hissediyorsunuz. Bu yüzden gerçekçi yazarların farklı boyutlarda ve düşüncelerde çizgisini belirlemiş olanlarına yöneliyorsunuz. Yeraltı Edebiyatı ile karşılaşıyorsunuz sonra. Palahniuk'un kitaplarını ardı arkası gelmeden okuyorsunuz. Sonra bu çizginin biraz eskilerine -ilk yazarlarına- gitmek istiyorsunuz. Yine bir daha iyiyi arayış içinde buluyorsunuz kendinizi. Bu kez Beat Kuşağı'nın basamağına erişiyorsunuz. Bukowski, Jack Kerouac, William Burroughs, Richard Brautigan ve diğerleri. Bukowski hastası bir adam haline geliyorsunuz. Sonra Bukowski'nin "Benim tanrım Fante'ydi." sözüne tanık oluyorsunuz. Hemen Fante kitapları alıyor ve okumaya koyuluyorsunuz.

Psikoloji, felsefe, pesimistik realizm derken kendimi münzevi yazarların sayfalarında kaybolurken buldum. En dibin bile daha dibi vardı. Umutsuzların da umutsuzu vardı. Hayatın bir damla tadının olduğunu hissettiren yazarların bile daha dibi, tatsızlığın ta kendisi vardı. Bu Pessoa'ydı. Önce Anarşist Banker kitabını okudum; kitap, siyaset ve ekonomi ağırlıklıydı. Derken "Huzursuzluğun Kitabı"na geçtim. Kitap tam anlamıyla kuyunun dibiydi. Pessoa'yı okumaya katlanmak bile deneyim ve sabır istiyordu. Anlamak ise bambaşka bir meseleydi. Hatta şöyle bir anım var; Salinger'in "The Catcher in the Rye" (Çavdar Tarlasında Çocuklar) kitabını almaya gittiğim sahaf tam anlamıyla benim okuduğum tarzda kitaplar üzerine kurulu bir kitapçıydı. Onunla kitaplar hakkında baya bir konuştuk. Kitap önerisi yaptıkça okuduğumu söylüyordum. Durum böyle olunca kitapları eliyle hızlıca gösterip okudun mu diye sormaya başladı. Art arda okuduğumu söylemeye başlayınca Pessoa'ya geçti ve Huzursuzluğun Kitabı'nı gösterdi son olarak. O kitabı yavaş yavaş okuduğumu ve henüz bitirmediğimi, çünkü araya bazı kitaplar sokup onları okuduğumu, okumayı bitirdikten sonra tekrar o kitaba dönüş yaptığımı, bunun da kitabın bitmesine engel olduğunu söyledim. Henüz tam anlamıyla okumamıştım kitabı. Adam şöyle dedi: "Okuma zaten, bu yaşta hiç gerek yok. Gez, toz, eğlen, aşık ol, evlen, hayatını yaşa, bir şeylerin tadına var, sevdiğin şeylere doy; sonra okursun. Kitap hayattan soğutuyor insanı, okuduktan sonra bir ay kendime gelemedim ben. O kitaptan sonra hayatım değişti benim."

İşte böyle bir adam Pessoa. Herkesin okuyamayacağı, okuyup hazmetmek için çok büyük birikim gerektiren bir yazar. Boş ve yetersiz ellerde görünce üzülüyorum.

Bu yüzden: "Read more books than blogs."

Burak