Sen Hiç Hiç Oldun Mu?

Bizi seven insanlar, bizi sevsin istediklerimiz, bizi sevmesini beklediklerimiz değillerdi.

Dostluktan bahsetmiyorum. Nitekim dostluk, kişiye bakmaksızın bize yakın olan herkesi sevmeyi ve kucaklamayı gerektirir. Arkadaşlığın temel taşı, size değer veren herkese hak ettiği sevgiyi yani sevgisinin karşılığını vermektir. İnsan ilişkileri garip şey. Bir dost edinmenin en kolay yoludur sizi seven birine düşünmeksizin karşılık vermek. Halbuki olay gönülle ilgili bir konu oldumu işler hiç de bu çerçevede gelişmiyor.

Bir sebebi olmaksızın, “neden?” diye sorulduğunda bir cevap bulamadığımız sevgiden bahsediyorum. Hani insanın elinin ayağının dolaştığı, mantıklı hareket edemez hale geldiği sevgiden. Doyasıya, kana kana sevmekten… Karşılık beklemeksizin atlayıp, karşılığını bulmak için çırpındığımız sevgiden… Kalp atışlarımızı iki katına çıkaran, ayağımızı yerden kesen sevgiden… Hani düşünürken doyamadığımız; tek başımızayken aklımızdan geçirdiğimizde, yanımızdan geçen birinin bizi aptal bir gülümsemeyle bulduğu sevgi var ya; sorduklarında hiiiiç diye yanıt verdiğimiz.

İşte o “hiç“e kimileri “aşk” diyor.

Sen hiç hiç oldun mu?

Burak