Yapmak isteyipte yapmadığım çok şey olduğunu farkettiğim gün üniversiteyi kazandığım gündü hatırlıyorum. 2009un dünüydü yani. Sonuçlar açıklanınca iyi bir bölüm, iyi bir gelecek garantisini cebime koyduktan sonra, hayallerimi gerçekleştirmeye gelmişti sıra. Babamdan devraldığım fotoğrafçılık hobisini meslek edinecek kadar geliştirdim önce. Gitmediğim onlarca yere gittim. Yüzlerce konser, bambaşka hayatları tanımak, yeni dostlar edinmek, bir kitaplık dolusu yeni kitap, terabytelarca film ve dizi arşivi, içinde boğulacak kadar çok şarkı ve diskografi arşivi… Aklıma gelen ne varsa, hayalini kurduğum ve canımın istediği ne varsa bir bir gerçekleştirmeye tam da o zaman başlamıştım.
Bugün yapmadığım ve çok istediğim birşey daha olduğunu farkettim. Uçan balonlara aşık bir çocukluk geçirmiştim ve hayalim onlarcasını aynı anda salıp özgür bırakmak ve göğe yükselişini izlemekti. Ama hayalin bir detayını zihnime çok net olarak çizmiştim, bu eğlence “tek başına” yapılamazdı. Hem güzel anlar birileriyle paylaşınca gerçekten güzel oluyordu.
Esas farkettiğim şeyse “tek başıma” yapabileceğim hayallerimi tüketmiştim.
Sanırım bu münzevinin inzivasından çıkma vakti geldi.
Burak
0 yorum:
Yorum Gönder