"Sonsuzlukta bir yerlerde gelişimi bekleyen adama, babama..."
"The Good, the Bad and the Ugly" hala favori western filmim ve hala kendimi "The Good" yerine koyuyorum. Clint Eastwood mükemmeldir derdin, kesinlikle öyle baba. Kesinlikle öyle. Blondie "iyi"dir.
Kulaklarımdan filmin o efsane müziği hiç gitmiyor baba; gözlerimin önünden o yanına uzanıp film izlediğimiz günler, televizyondaki o haftasonu western kuşağı eğlencemiz, birlikte geçirdiğimiz zamanlar aklımdan hiç gitmiyor. Filmde akıllıca bir olay gördüğünde yüzünde oluşan, tekrar bir saniye bile görebilmek için canımı verebileceğim o tebessümün gözlerimin önünden hiç gitmiyor. Sensiz ne kovboy filmlerinden zevk alabiliyorum ne de hayattan. Sensiz ne insanları sevebiliyorum ne de filmleri. Olmuyor baba, tahammül edemiyorum.
Yaşlı bir amca var, büyük ihtimalle şimdi yanyana bira içiyorsunuzdur. Evet Bukowski'den bahsediyorum. Aynı benim gibi bir adam, tam anlamıyla bir sürüngen. Onun bir sözü var, o geliyor aklıma. "Müşfik davranmıyoruz birbirimize, müşfik davranmıyor insanlar birbirine." Müşfik davranmıyorlar baba. "Şevkate ihtiyacımız var." Hiçbir şeye ihtiyacımız yok, sadece şevkate ihtiyacımız var, şevkate ihtiyacım var. Sana ihtiyacım var baba. O her zamanki köşeme çekilip baktığımda gördüğüm tek şey, boş ve gri bir yaşamda nefes almaya çalıştığım.. "Cam fanusta görevi sadece yaşamak olan süs balığı misali gidiyor geliyorum."
Senin yokluğunla sen oluyorum baba, sen oldukça adam olduğumu düşünüyorum. Sana layık olmaya çalışıyorum, beceremiyorum. Dünya üzerime üzerime geliyor, yapmacık ve sahte yüzler görüyorum, plastik insanlar... Bu sirkte yalnız palyaçoyu oynamaktan çok sıkıldım, dışardan gözüken gülen yüzün altında mutsuz bir ruh yatıyor, dayanacak bir sırt dahi yok. Ayakta duramıyorum baba, dayanma gücümü her gün daha çok yitiriyorum. Hayat boş, anlamsız ve amaçsız. Sana layık bir evlat olmadığım an kalkıp gitmeyi düşünüyorum bu dünyadan. Belki o sonsuz boşlukta senle karşılaşırız. Eğer tanrı varsa ona beni hatırlatmalısın. Bu çöplükte çürüyorum, birşeyler yapmalı. Görmezden gelmeyi kesmeli. Biliyorum, tanrının cevapları yoktur; ama cevabını almadığım sorulara inanmamı nasıl beklersiniz benden? Tanrının bana vermesi gereken çok cevap var baba. Lütfen oralardaysa beni hatırlat ona.
Silüetim git gide siliniyor burada, sana gelmek istiyorum. Tekrar seninle kovboy filmleri izlemek, maçlara gitmek, yarışlara katılmak, karşılıklı oturup bira içmek istiyorum. Sen benim en çok neleri sevdiğimi çok iyi bilirdin ya hani, yine fıçı bira istiyorum ben. Hiçbir zaman gördüğü herşeyi isteyen, doyumsuz bir çocuk olmadım -ki bunu sen daha iyi biliyorsun- Şimdi nolur seni tekrar yanımda görsem? Bana dayanma gücü ver. Ayakta kalmak, yılmamak, herzamanki gibi seni örnek alarak bir aile kurmak ve gerçekten yaşamak istiyorum. Bugüne kadar senden aldığım en güzel özelliğim dediğim direnme -o lanet duygu- sayesinde hayattayım ve benim yıkıldığımı görmek seni üzer diye hala dimdik durmaya çalışıyorum.
Ve sevgili tanrı, eğer varsan, umarım bunları okumuyorsundur. -Doğru ya, tanrının okumaya ihtiyacı yok!-
Sana olan kızgınlığımın bu kadar olmadığını, bana bir özür borcunun olduğunu çok iyi biliyorsun. Bana çok borcun var tanrım. Ve şuna emin ol, seni asla bağışlamayacağım. Babamı elimden aldın, bu duyguyu sana yaşatmayı inan bana o kadar çok isterdim ki! Nefretimle kudretin baş edemez, biliyorum. Ancak seni affetmiyorum. Uzun zaman sonra sana tahammül edip bir şeyler yazdığım için de kendime kızıyorum, umarım ordan bakınca komik durmuyordur. Tüm insanlığı kendine maskara edebilirsin, onlarla oyuncakların misali oynayabilirsin, ancak ben seni kaale dahi almıyorum.Umarım varsındır ve bu kadar insan bir yanılgı üzerine yaşamıyordur. Ancak şunu bil ki sen benim en büyük yanılgımsın.
Bana kızdığını biliyorum baba, ancak bu acıyı sana da yaşattığı için biraz daha öfkeliyim o'na. Benim babama da aynı acıyı çektiren bir idea parçası! Üzgünüm baba. Hemde çok üzgünüm.
Şarkımızı dinliyorum şimdi, daha fazla kafanı şişirmek istemiyorum. Beni az konuşan biri olarak bilirsin, hala da öyleyim. Kızardın da bana bu yüzden, "biraz konuşkan olsana be evlat" -Keşke yanımda olsan ve bana yine böyle desen.
Çabalıyorum baba, nefes almaya çabalıyorum. Yaşamaya.. Kendine bir dünya yarat ve onu yaşa derdin burda olsaydın. Bu dünyayı nasıl kuracağımı söylemeden gittin ama.. Beni yalnız bıraktın. Yo sana kızmıyorum da, ben bu işi beceremiyorum baba, aynı asfalt yollarda bir ileri bir geri gitmekten başka hiçbir şey yapamıyorum. Zaten bir sürüngen kendine kolay kolay ne dost bulabilir ne de yol arkadaşı* Bataklıkta kaybolmuş karınca gibiyim, yüzeyde kalmaya çalışıyorum. Sesini unutmaktan korkuyorum. Kokunu. Başımı okşarkenki sıcaklığını.
Seni çok özlüyorum baba.
0 yorum:
Yorum Gönder