"Artık hayatta olmayan ölümsüzlerde buldum ne bulduysam: kitaplarda ve klasik müzikte. Güç verdiler bana. Ama sihirli kitapların sayısı sınırlıydı, bir süre sonra tükendiler. Yıkılmaz kalem klasik müzikti." - Charles Bukowski
"Huzur."
Aradığında bulamadığın o nadide şeylerden biri, huzur. Kimi zaman insanlarda, kimi zaman nesnelerde, kimi zaman bitkilerde yada hayvanlarda arıyor insanoğlu huzuru. Fakat aradığı yerde değil de genellikle aramayı bıraktığı o anlarda tahmin etmediği yerlerde buluyor. Uzun süre aradım durdum. Derin nefes aldığımda tüm stresimi çekip alacak, beni başka bir diyara götürecek bir şeyler gerekiyordu hayatımda. Gündelik hayatın sıradanlığından kurtulmak istiyor insan bir yerden sonra. Her gün aynı şeyleri tekrar ettiğimiz dünyanın -yemek ye, işe/okula git, uyu- üçgeninden ibaret olmadığını hatırlamak istiyor; huzur istiyor: mutluluk istiyor, sağlıklı düşünebildiği vakitler olsun istiyor, sevgi istiyor, hissetmek istiyor. Tüm bunların bir birleşim şeklinde, huzur adı altında hayatında olmasını istiyor. Ve arıyor.
Arayıp durdum. Yeri, göğü, bakılmamış her taşın altını, insanların içini, diğer canlıların gözlerinin içini, doğanın ruhunun içini ve cansız varlıkların varoluşlarını... Baktığım her yerde daha çok yaklaşıyordum huzura. Fakat bir türlü tam olarak karşıma çıkmıyordu, bir bütün olarak. Huzurun bir uzantısı olarak, huzur parçaları denk geliyordu belki ama huzur karşıma çıkıp: "işte ben, karşındayım -tam buradayım-" demiyordu. Bulamadıkça daha büyük bir hırsla aradım ben de. Kitapları, sayfaların her birinin içini, romanları-hikayeleri-masalları-gerçek öyküleri-biyografileri ... İnsanların kitaplara yansımaları bile huzuru tam olarak karşıma çıkaramamıştı. Sonucunda bir duvarı kaplayacak büyüklükte bir kütüphane hediye etmişti bana. Ama benim istediğim huzurdu.
Sonra somutta değil soyutta aramaya başladım huzuru. Beş duyu organı algılamaya yetmiyordu bazen. Nitekim elle tutulur bir şey değildi huzur, yakalamak olanaksızdı. Soyut değerlerde keşfe çıktığımda artık daha iyi biliyordum, huzura daha yakındım artık. Fakat onu aradıkça bulamayacağımın farkına çok geç vardım. Kovalanmayı seviyordu, peşine düştükçe kaçışı da bundandı. Ve aramayı bıraktım. O gelip beni bulacaktı, buna inanıyordum.
Meğer inanmak bu kilidin anahtarıymış.
Ruhumun boşlukta süzülüşüne tanık oldum. Öylece geziyordum ahenkle. Ve bunu sağlayan sadece bir melodiydi. Yalnızca bir tını. Beni bu dünyadan alıp boyutlar arasında seyahate çıkarmaya bir şarkı yetmişti.
Aradığım huzuru müzikte buldum.
Kendimi bulduğum melodilerim oldu. Tuşların hissederek sıralanışından ortaya çıkan o muazzam piyano tınıları arasında, yaşamın bütün stresini, yorgunluğumu, insanların hareket ve davranışlarına anlam veremeyişlerimi, kaçışlarımı, kayboluşlarımı yani "kendimi" buldum, ben oldum; huzur oldum. Aradığım o şey bendim, huzurdum. Klasiktim, bulutlar üzerinde gezinen bir piyano tınısıydım, naif bir melodiydim. Huzur insanın kendisiymiş, anladım. Kaybetmemek için sıkı sıkı sarıldım. Ruhun ihtiyaç duyduğu en önemli şeymiş müzik. Huzuru getirip içinize yerleştiriyor, sizi huzurla bütünleştiriyormuş. Anladım. Çok iyi anladım. Sonbaharın hafif ayazını da arkama aldım. Kendime düşlerden bir şömine inşa ettim. Karşısına oturdum. Yanıma yaşlı köpeğimi de aldım, başını okşadım. O piyano sesinin şömine ateşinden gelen çıtırtılara karışmasını dinledim. Hayatı dinledim: yaşamın akışını, eski kitaplarımın kokusunu, saksıdaki bitkimin büyüyüşünü, duvardaki yağlı boya tablodaki küçük kızın bana göz kırpışını. Pencere camının buğusuna "huzur" yazdım. Huzur bendim. İnsana en iyi gelen ilaç yine kendisiymiş. Benliği tedavi ediciymiş, ruhumu iyileştirince anladım. Kendi ilacımın klasik müzikte olduğunu farkedince öğrendim.
Bendim. Huzurdum. Geri gelmiştim.
Galiba size öğrendiklerimi anlattığım yer burası. Sonuç kısmı değil mi? Sonuç şu: öfke bir yüktür. Hayat sürekli kızgın yaşanmayacak kadar kısadır. Buna kesinlikle değmez. Burak bir yazıyı alıntıyla bitirmek iyidir der. Birileri zaten senin söyleyeceğini en iyi şekilde söylemiştir. Daha iyisini yapamıyorsan onlarınkini alır ve yazını etkileyici şekilde bitirirsin. Seveceğinizi düşündüğüm bir filmden alıntı yapıyorum:
Karanlık ve dar hücreden henüz çıkmış olan Andy der ki: "Yalnız değildim, Bay Mozart da benimleydi. Sizden alamayacakları tek şey müziktir. Çünkü müzik burada ve buradadır (başını ve kalbini göstererek.)" - Esaretin Bedeli
Burak / 26.11.2012, 00:23
