Kampüsten çıkıyorum, yorgunum. Dersler üst üste gelmiş, vize haftası yaklaşmış. Üstümde bir buhran.. Eve gitmek üzere yola koyuluyorum. Kampüsün çıkışına doğru, konservatuarı az geçince yol kenarında salaş tipli bir akordiyoncu gözüme çarpıyor. Adımlarımı yavaşlatıp kulak veriyorum. Notalara can veriyor çocuk, o kafkas ezgisine hükmediyor. Birkaç notada topluyor tüm hüznü. Yürümeyi kesmek, sonuna kadar onu dinlemek istiyorum, şarkı içime işliyor. Önüne koyduğu bozuk para kabını dolduruyor çocuk, yoldan geçenler bozukluk atıyor. Bense bir sigara yakıp gözyaşlarımı bırakıyorum o kaba. Günler boğuk ve tutuk geçiyor. Akordiyoncu mu? O uzun uzun çalıyor, git artık çocuk der gibi. Evine git ve o lanet gecelere saplan dur.
Çok güzel çalıyor çocuk.
Burak
