İnsanların “içinde” kendimi aradıkça; hiçbirinin ayna gibi olmadığını, hiçbirinin “içinde” kendimi göremediğimi farkettim. Buna “hayal kırıklığı” deniyordu. İnsanlar sahteydi, dostluklar çıkarcı, sevgiler yalan. Kaçtım onlardan: -insanlardan. Kalabalıklar ruhumu boğmaya başladıkça kendi kabuğuma çekildim. Tercih edilmiş yalnızlık sözcüğüyle tanıştım sonra. Dokunmaya çalışan herkesin elini yakıyordum, üstelik ben de her keresinde paramparça oluyordum.
Yağmuru yakmaya çalışıyordum. Yağmura ateşle karşılık veren biri miydim ben? Belki de öyleydim. Kimdim ben? Ben bile bilmiyorken bunca zahmet niye?
Belki de bu yüzden hala yağmur yağmıyor. Kim bilir?
Burak
