"Ağlarken gülmeyi öğrendiğinden beri sahtedir insan." - Burak
Farklıyız biz, sen fotoğraf çekilirken gülümsersin mesela, bense senin fotoğrafına bakarken. Sen mutluluğu bir mecburiyet gibi görürsün, bense mutsuz geçen o her zamanki günlerin birinden farklı bir gün geçirdiğimde mutluluğun adını anarım. Sen mutluluğu amaçlarsın, oysa benim tek aradığım huzurdur. Mutsuzluğumla da yaşabiliyorum, mutsuzluğumla da mutluyum hem ben. Tek istediğim biraz huzur... Öyle çok yorgunum ki, hayat öyle çok yoruyor ki beni...
Ahh.. Anlayamayacağın şeyler anlatmaya başlıyorum yine. O dört duvarın içinde dünyadan bi haber yaşayan birine anlatmaktan vazgeçtiğim şeyler bunlar. Dünyanın gerçeklerini henüz öğrenememiş bir ufaklık, gerçekten yaşamaya fırsat yaratmamış kendine ve bu yüzden yaşayamamış bir küçüksün sen.
Hayııır.. Üzme kendini. Gerçeklerden bihabersin, ama böyledir gerçekler. Can yakar. Canın yanıyor diye hep kaçmışsın gerçeklerden, hayallere batmışsın. Öyle derin saplanmışsın ki oraya.. Ara ara nefes almayı unutuyor musun diye sorasım da yok değil hani.
Nasıl? Canını acıtmaya devam ediyor değil mi gerçekler? Sosyal hayattan elini ayağını çekmiş bir 'küçük' gelmiş; sonsuz mutsuzluğumu algılamak istiyor, buna bir anlam veremediğinden şikayet ediyor. Sen öyle bir soyutlamışsın ki kendini gerçeklerden, hayattan ve yaşamın getirdiği acı-tatlı olaylardan; ne gerçek bir sevgiyi -kanarcasına içtiğin su misali- yaşamaya fırsatın olmuş, ne de bir insanı kendinden çok sevmenin sadece üç beş kelimeyi bir araya getirmekten öte bir şey olduğunu anlamaya zamanın olmuş. Kulaklarını tıkamışsın gerçeklere, gözlerine perdeler çekmişsin. Ne duymuş ne görmüşsün insanları imrendirecek kadar büyük bir sevdayı sırtlamanın manasını.
Kendini karanlığın ortasına öyle bir gömmüşsün ki, seni görmek imkansız. Yalnızca derinden bir ses geliyor, hepsi bu. O da yankıların arasından seçilmiyor bile. Sonra da şikayet ediyorsun bir de, seni bulamıyorum diye.
Karanlığa uzun süre bakarsanız, karanlık da sizin içinize bakmaya başlar. - Nietzsche
Dikkat etmişsindir; okuduğum yazarlar dünyanın en karamsar insanlarıdır, dinlediğim şarkılar dinleyebileceğin en melankolik, en slow, en hüzünlü şarkılardandır. Evet, sana sonsuz mutluluk vaad edemiyorum. Ben böyleyim kızım, sana beni sevmemeni söylemiştim. Sana bunu defalarca söylemiştim, şimdi ne diye şikayet ediyorsun?
+ Ağladım çünkü seninle konuşamadım. Ağladım çünkü sen beni görmüyorsun ve ben seni seviyorum.
- Ben bunu bilmiyordum!
+ Bilmiyorsun tabi, nereden bileceksin. Sen ancak birisi öldüğünde duygusal yaklaşabiliyorsun. Senin duygu radarına girebilmek için illa ölmek mi lazım?
- Yapamam ben!
+ Haklısın, cesaretin olmadan ne yapacaksın ki? Hayatımda tanıdığım en korkak adamsın. Herkese meydan okuyorsun ama kendi duygularından korkuyorsun. Geçmişe saplanıp kalmışsın. En büyük felaketler senin başına gelmiş di mi? En büyük acıları sen çekmişsin, ben hiçbir bok bilmiyorum ki! Acı nedir bilmem, yalnızlık nedir bilmem! Dünyanın ekseni kaydı, 12 cm yerinden oynadı, sen bana 1 cm bile yaklaşmadın. Saplantılısın.
- Heaa! Bak ne güzel söyledin. Saplantılıyım ben! Benden bi bok olmaz! Biz seninle hep kavga ederiz. Mutsuz oluruz biz seninle.
+ Mutsuz olalım, ne var? Biz de mutsuz oluruz! Ben seninle mutsuzluğa da varım.
"Bu devirde böyle bir kadın bulmak ne kadar da zor."
Burak
