Yorgun

Ne kadar sensin, ne kadar kendinsin, ne kadar yaşayabildin? Doğum-ölüm arası kaç insan, kaç hayal sığdırabildin ömrüne?

Kederle uyandım bugüne, geceden yüzümde kalan hüzün izlerini yıkadım; başımı kaldırdım, aynadaki adamı tanıyamadım. Ben nerede hata yapmıştım? İçimdeki boşluğu dolduramıyordum bir türlü, huzur kovaladıkça kaçıyordu benden. Tanrının bir melek sözü vardı bana, henüz tutmadığı. Beklemekten yorulmuştum, durakta yaktığım milyon sigaradan sonra ciğerlerim küfrediyordu bana.
Hapishaneler mi kapatıyordu insanları bir odaya, yoksa herkes kendi odasında mı hapisti bu hayatta?
Sorularım cevapsız kaldıkça birikiyor, bir moloz yığını gibi üst üste binerek yükseliyordu hayatımda.

İnsanlar sevgiyi haketmiyordu. Gülücükler ardında çıkarlar gizliydi. Tebessümler de sahteydi en az insanlar kadar. Kültablası hep "bu son" diyerek yatıyordu sigara altına. İnsanlardan kaçtıkça çareyi ölümde buluyordu insan, dumana boğuyordu ciğerlerini, odalarını, gözbebeklerinin yataklarını.

İnananlar kendilerini bağışlanma umuduyla rahatlatıyor, ayakta tutuyordu. Ama kötüye iyi demek günahtı hani hocam?

...

Gülümsemelerimi elime aldım, duvarıma astım. Bak ve ibret al diye bağırdım ruhuma. Sessizliğe hapsettim kişiliğimi; tüm bu sesler çok fazla geliyordu artık. Hüzünle bağladığım kurdelem kördüğüm olmuştu. Bıraktım kendimi zihnimin uçurumlarından, derin nefesler aldım. Biraz uzandım ve düşündüm. Kafamın içinde dönüp duran filmi bitirdim, aynı sahnelerden bıktım. Sesler yükseldikçe vazgeçtim umut taneciklerinden, düşlerimden. Hayal kurma dersinden kaldım, boş kağıt verip çıktım hayat sınavından. Ayaklarımda, tren rayları boyunca yürüme gücünü bulamadım; durdum.

Yorgundum, çok yorgundum.

Burak

İlgi duymuyordum. Hiçbir şeye ilgi duymuyordum. Nasıl kaçabileceğime dair hiç fikrim yoktu. Diğerleri yaşamdan tat alıyorlardı hiç olmazsa. Benim anlamadığım bir şeyi anlamışlardı sanki. Bende bir eksiklik vardı belki de. Mümkündü. Sık sık aşağılık duygusuna kapılırdım. Onlardan uzak olmak istiyordum. Gidecek yerim yoktu ama. İntihar? Tanrım, çaba gerektiriyordu. Beş yıl uyumak istiyordum ama izin vermezlerdi.

- Bukowski / Ekmek Arası