Son Sözüm

Bu şarkı eşliğinde okunmalı

Bir gün yaslayıp başımı İstanbul'a, gözlerinin sığ sularında kürek çekeceğim sonsuzluğa. Paris'i anlatacağım barım barım bağırır gibi, yeniden nefes almaya başlamış gibi hüzünlerimin üstüne basarak. Çatırdayacak o vakit üzerimize düşen meltem, sular beni kendine çekecek, oysa ben gözlerinde boğulmaya mahkum olacağım. Bir iddiası da olmayacak sandalın suda bıraktığı dalgaların. Belki yakamozla sevişecek sular, göz yaşlarım kıskançlık krizine girecek. O vakit anlayacaksın derin denizlerimin deryasını. Yürek bu ya, çürür elbet diyecek, tuzlu denizlere batıracaksın. Ama yaralarım daha da acıyacak. Duygularıma şiddetle kızacak gözbebeklerim, küfredecekler yanaklarıma. Çünkü gözyaşlarım da terkedip gidecek birvakit engin denizlerini gözlerimin. Bir şehir olacak içimde kocaman, levhaları hep seni gösteren. Şehir içinde molozlar, yıkılmış tarih eseri hisler. Nedenler bile ağıt yakacak arkamdan, tüm şehir bir deprem seferberliğine bürünecek, kurtarılamayacağım. Boğularak ölenler son nefeslerine kadar acı çekerlermiş bilirmisin. Oysa ben, son nefesimin sen olduğuna inandırdım kalbimi. Gecelerin siyahlığında kaybettim gölgemin ak sakallarını, söz etmedim suskunluğa ihanet olmasın diye senden. Halbuki ben, düşüncelerimde sakladım sayıklamalarımı. Nemli bir bez parçasına silemedim yüreğimdeki tozları ve her zerrede ulaşılmazlığın acısını tattım. Bu şehir idamla yargıladı beni, ben yine umursamadım sevdaya lanet okurmuşçasına, bekledim. Şimdi ipi geçirme sırasının geldiğini söylüyorlar karartımda. Son isteğimi bile sormuyorlar üstelik! Biz ne büyük suç işlemişiz imkansız bir oyunun kucağında daha bebekken. Sonuna geliyorum şehrim! Herşeyin, hayatın sonuna geliyorum. Birtek senin sevginin sonunu göremiyorum şu tenhalığında yolumun. Son sözlerini söyle diyor celladım. Azrail omzuma elini atıyor, üzgün. Düşüncelerimin buhranında dans eden köpeklerle alay edercesine bakıyor suratıma, seni görüyor gözlerimin en derinlerinde, bir bir okuyor seni. Şöyle diyorum: "Son sözüm." Seni yazıyorlar ölüm defterime. Hoşçakal son sözüm.
*Keşke biraz ölmesem.

Burak

23.09.2010