Yaşadıklarımdan Öğrendiklerim

Beğenilme kaygısından kurtulduğum gün mutlu olmayı öğrendim.
Sevilmeyi öğrendim, insanları sevmeyi öğrendim gün. Ve insanları sevdim.
Her an mutlu olmak zorunda olmadığımı anladığım gün acıya gülmeyi öğrendim. Acıyla yaşamayı öğrendiğim gün, güçlü olmanın yollarıyla tanıştım.
Dik durdum, inatla uğraştım ve başardım.
Elde etmenin istemekle değil, mücadele etmekle olduğunu çok erken farkettim.

İstedim - mücadele ettim - inatla üzerine gittim zorlukların.

Elde ettim - kolay olmadı hiçbiri - ama alın teri olan her yerde zafer çiçeklerinin açtığını gördüm.

Mutlu ettim, başka insanları kendimden daha çok düşündüm çoğu kez.
Ve bu yüzden mutlu oldum.
Genç yaşta hem çocuk hem büyük olmak zorunda kaldım, pes etmedim ama. İnatla çocukluğumu yaşamaya çalıştım. Yılmadan genç olmaya çalışıyorum ve mecbur olduğum her noktada yetişkin oluyorum. Daha bu yaşta hem abi hem baba hemde aile reisi vasfı yüklendi omuzlarıma ama şikayet etmedim.
Kaderimle yaşamasını bildim.
Çünkü olduğu gibi kabul etmek gerekti bazı şeyleri, değiştirmeye uğraşmakla vakit kaybetmedim.
Dişimi sıkmam gereken zamanlarda sıktım dişimi, mutlu günlerin habercisiydi çünkü.

Ve şimdi, bir rüya görüyorum. Hiç bitmesin istediğim bir rüya..
Gerçekliğe uyanmaktan, gerçeğin tokadının yüzümde şaklamasından korkmuyor değilim. Bu rüya böyle devam edecekse de hiçbir şey bilmek istemiyorum.

Sadece,
hayat bugünlerde alışmadığım kadar güzel.
Mutluluk ile ne kadarda yabancıymışız birbirimize.
Gözyaşlarının bile mutluluktan akması; rahat, derin ve huzurlu nefes alabilmek...

Bu rüyadan uyanmak istemiyorum.

"5 dakika daha!"

Lütfen...

Burak