Birey ve Eğitim

Bazı insanlar aile kurmaya önem verirler, yani buna değer verirler. Bazıları ise başka birtakım şeylere değer verirler. Bunlara değer verirken niye değer verdiğini düşünmez birey -toplumun içinde erimiş olan birey.- Hem toplum, koleje girmeyi değer olarak sunduğu için artık o kişiliğini yok sayma halidir; koleje girmek için yarışır, üniversiteye girmek için yarışır, iyi bir işe girmek için yarışır, güzel bir kadınla evlenmek için yarışır, devamlı bir yarış ve kazanma zorunluluğu.

"Şimdiki gençlerin tek derdi, üniversiteye girmek, evlilik öncesi cinsellikte fazla ileri gitmemek, iyi bir iş, ev, araba edinmek, çocuk sahibi olmak. Yazarken bile sıkılıyorum bunlardan. Aslında başka insanların hayatına karışacak biri değilim. Herkes kendi kurallarına göre yaşamalı. Ama ben daha çok çılgın insanları kaale alırım. Yaşamak için çıldıranları. İçlerindeki ateşi tutkuyla besleyenleri. Yıldızların arasına ağ örmeye çalışan bir örümcek çılgınlığında tek bir mumla dünyayı aydınlatmaya kalkanları severim."

Jack Kerouac / Yolda

"Yaşamlarını sürekli kampüste geçiren manyaklar vardı. Üniversite yaşamı yumuşak ve gerçeklerden uzaktı. Dışarıda, gerçek dünyada seni nelerin beklediğinden söz etmiyorlardı. Beynini teorilerle dolduruyor, kaldırımların ne kadar sert olduğunu söylemiyorlardı. Üniversite tahsili insanı sonsuza dek mahvedebilirdi. Kitaplar yumuşatıyordu insanı. Kitabını bırakıp sokağa çıktığında, kitapların sana söz etmedikleri şeyleri bilmek zorundaydın."

Charles Bukowski / Ekmek Arası

Kitap Önerileri

 

John Fante - Toza Sor

John Fante - Bahara Kadar Bekle Bandini

*

 

Charles Bukowski - Ekmek Arası

Charles Bukowski - Kaybedenin Önde Gideni

Charles Bukowski - Sıcak Su Müziği

Charles Bukowski - Postane

Charles Bukowski - Ölüler Böyle Sever

Charles Bukowski - Factotum

<< Daha fazla Bukowski ve Fante önerisi için tıklayınız. >>

*

Emrah Serbes - Erken Kaybedenler 

* 

 Chuck Palahniuk - Gösteri Peygamberi 

Chuck Palahniuk - Fight Club

*

Jack Kerouac - Yolda

J. D. Salinger - Çavdar Tarlasında Çocuklar

 Jon Krakauer - Into the Wild

Irvine Welsh - Trainspotting

*

 

 Fernando Pessoa - Huzursuzluğun Kitabı 

Friedrich Nietzsche - Böyle Buyurdu Zerdüşt

 Arthur Schopenhauer - Aşkın Metafiziği

George Orwell - Bin Dokuz Yüz Seksen Dört

Irvin D. Yalom - Nietzsche Ağladığında

Haydi İç De Çay Koyayım

"Haydi iç de çay koyayım" dedi annem.
Babam gideli 3 gün olmuştu. Her gece bekliyordum gelmesini, ama gelmiyordu.

Ardından evdeki dumanlı hava sahası kayboldu sanki önce, sonra terliklerimi getir sıpa deyişi.
Kahvaltı masasında bir dilim eksik sevgi.

Çocuklar fazla çay içmez diyen annem, gözümün içine bakıyordu şimdi elimde bir asırdır tuttuğum çayı içeyim diye.

"Hanım, bırak çocuk içsin" diyen babam yoktu artık,
yalnızlığım fincanın içinde.

Haydi iç de çay koyayım.

HATIRLAT DA HAZİRANIN SONLARINDA ÇOCUKLUĞUMU YAKALIM

Sen beni öpersen belki de ben Fransız olurum
Şehre inerim bir sinema yağmura çalar
Otomobil icad olunur Zarifoğlu ölür
Dünyadaki tüm zenciler kırk yaşından büyüktür.

- Senagalliler dahil değil.

Sen beni öpersen belki de bulvarlar iltihablanır
Çağdaş coğrafyalarda üretir cesetlerini siyaset bilimi
O vakit bir sûfiyi tül darplarla gebertebilirsin
Hayat bir yanıyla güzeldir canım, sen de güzelsin.

-Yoksa seni rahatsız mı ettim?

Sen beni öpersen belki de aşkımız pratik karşılık bulur
Ne ikna edici bir intihar biçimidir şimdi göz göze gelmek
Elbette ata binmek gibidir seni sevmek sevgilim
Elbette gayet rasyoneldir attan atlamak.

-Freud diye bir şey yoktur!

Sen beni öpersen belki de ben gangsterleşirim
Belki de şair olurum ve seni de aldırırım yanıma
Bilesin; göğsümde hangi yöne açmış tek gülsün
Yani ya bu eller öpülür, ya sen öldürülürsün.

-Haydi iç de çay koyayım.

― Ah Muhsin Ünlü /  Gidiyorum Bu

B-day

“Artık yaşlı bir zihin ve yaşlı bir bedenden, çoğu insanın böyle bir şeyi sürdürmeyi aklından bir kereliğine de olsa geçireceği bir zamanın çok ötesinden yazıyorum, fakat bu kadar geç başladığım için devam ettirmeyi kendime bir borç biliyorum ve sözcüklerin teklemeye başladığı, merdivenleri yardım almadan çıkamadığım ve artık bir mavi kuşu kağıt tutacağından ayıramadığım bir zaman geldiğinde hissediyorum ki içimde bir şeyler hengame ve ölesiye çalışmaktan sıyrılıp en azından ölmenin cömert bir haline nasıl da vardığımı hatırlayacak. (Kafam ne kadar bulanmış olursa olsun.)”

İnsanın, hayatını bütünüyle harcatmamış olması önemli bir huymuş demek ki, kendimden biliyorum.

Senin çocuk,
Burak.

Gün Doğumu

Doğum günleri aslında hüzünlü şeyler. İnsan yaşlandığına sevinir mi hiç? Ama seviniyor işte.

Başlangıç hayatın en önemli şeylerinden biri. Bir işin başlangıcı, bir duygunun başlangıcı, bir yarışın başlangıcı, bir günün başlangıcı ve bir hayatın başlangıcı. İyi bir başlangıç, zafere giden yolun en önemli kısmıdır. Başlangıcı yaptıktan sonra geri dönüp bakmakla zaman kaybedersen, yarışta geri duruma düşme riskine girersin. Arkana bakmadan koşman gerekir, hedefe doğru emin adımlarla ilerlemen ve rakiplerine aldırış etmemen...

Hayata bir yarışçı gibi itilirsiniz, dünya üzerinde dönüp duran yarışçılar -yani insanlar- olarak birçok görev ve sorumluluk yüklersiniz omuzlarınıza. Sonra derin nefesler alıp hayat koşturmacasında bulursunuz kendinizi. Rakipler edinirsiniz, dostlar edindiğiniz kadar. Engellerle karşılaşırsınız, sizi destekleyen insanlar kadar. Düşmanlar edinirsiniz, önüne geçtiğiniz rakipler kadar. Gerisi ise kendiliğinden akıp gider zaten. Her yaş bir diğerini kovalar. Yaşayamadığınız için pişmanlık duyduğunuz yaşanmamışlıklarınız olur. Keşke yapsaydım dediğiniz şeyler, düşledikleriniz ve elinizde kalan anı parçaları... Derken bir de bakmışsınız ki bitiş çizgisi tam karşınızda duruyor. Başlangıcı iyi yaptıysanız, bitiş çizgisine de en önde varanlardan biri olursunuz, yoksa o çizgi gelmek bilmez.

Başlangıcı iyi mi yaptım kötü mü bilmiyorum. Ama bir başlama noktam vardı benim de: "doğum günüm." Doğum günleri hüzünlü şeyler; dediğim gibi, yaşlanıyoruz.

Ocak 28, Burak gökyüzünde yükseliyor. Gün doğuyor, doğuyorum.

"Bir yüksekliğin, bir başıma olduğum bir yüksekliğin en ucundayım. İnemiyorum. Yaşayamıyorum. Ölemiyorum." dedi Tezer Özlü.

Kelebekler

Midede kelebeklerin uçuşması...

Dilimize İngilizce'deki "Butterflies in the stomach" deyiminden geçen bu kavram bildiğiniz gibi bir aşk tarifi. Hani "o insan"ı gördüğünüzde kurduğunuz "midemde kelebekler uçuşuyor" lafının o tatlılığı yok mudur, işte ondan bahsediyorum. Özgürce kanat çırpışlarını hissettiğiniz o canlıların, duygularınızdan var ettiğiniz o hayali dostlarınızın ifade ettiği hislerden muzdarip olmayanımız yoktur. Ne yapacağınızı şaşırdığınız o anlarda, gittiğiniz her yere sizinle birlikte gelmeye başlayan kanatlı hisler, o insan aklınıza geldiğinde uçuşmaya başlayan ve varlığıyla sizi kimi zaman rahatsız dahi eden canlılardır bu kelebekler. Fakat benim anlatmak istediğim kısım bu kelebeklerin uçuşup midede hissedildiği o dönem değil. Her şey gibi, bu kelebeklerin de bir oluşma dönemi oluyor. Sonra olgunlaşma ve hayata ilk kanat çırpışları. Bu evrelerin en başına gitmek istiyorum ben, çünkü anlatacağım kısım daha çok o dönemle ilgili.



"Kelebeğin koza dönemi"

Kelebek, henüz hayata atılmadan önce, kozasında büyüyüp gelişerek kanatlanmadan önceki gelişimini tamamlar. Duygularla ilişkilendirecek olursak, midede hazırda bekleyen kelebek kozalarını hayal etmemiz gerekir. Aşkı beklemek ya da aşkı aramak bu kelebeklerin koza dönemine denk geliyor. O insanla karşılaştığımız o anda ise midedeki kozalardan dışarı çıkan kelebekler kanatlanmaya başlıyor. Yani hepimiz aşık olmadan geçen o süreçlerde midemizde kelebek kozalarıyla yaşıyoruz diyebiliriz. Peki ama midede olgunlaşan bu kozalar kelebek olmadan ne kadar süre dayanıp hayatta kalabiliyor? Yani siz aşksız yaşayabileceğinize kendinizi inandırdığınızda bile midenizde hazırda bekleyen o kozalar acaba yaşayabiliyor mu?


"Kozanın olgunlaşması ve kelebeğin kozayı yırtışı"

Aşkı yada sevilmeyi beklerkenki durumu göze alırsak, o kozalar oracıkta büyüyüp gelişiyor. Midede bir kelebek familyası kuruyoruz denebilir. İşte anlatmak istediğin esas nokta ise burada başlıyor. "Verebilebilecek çok sevgisi olan fakat verecek kimsesi olmayan insan." Ne dram ama... Sevgisiz yaşanmayan bir hayatın içinde, midesinde kelebek kozalarıyla kalakalmak; sevmeyi istemek ama kimsesiz kalmak, yalnız olmak. Aşkı-sevgiyi bulamamak ve hüsranla sonlanan umutlar... Kelebeklerin kozalarını yırtıp çıkamayışları sonucu ölümleri.
"Midemde kelebek cesetleri."


- Peki bir kelebek kozasından çıkmak istemezse ne olur?
+ Üzülme kelebek. Bugünü atlatırsan, yarın diye bir şey yok.

Kanat çırp meleğim, lütfen kanat çırp...

Burak

21.12.2012 . 05:55 / Dünyanın sonu

Bembeyaz Hannelise

Kendime şiirler ısmarladığım saçma bir haftasonundan merhabalar.

Donuk gözleriyle, soğuk sokaklardan kaçan bir ben değilimdir diye düşünüyorum bugün. Kışın genellikle böyle olur. Hava soğuktur; yağmurlu, kapalı yada karlıdır. Evde oturmak için geçerli bir nedeniniz vardır. Elleriniz üşüyordur. Yalnızsınızdır. Ve biliyoruz ki;

Yalnız insanların ellerini kahve fincanları ısıtır.

Kendinize benden bir fincan hazır kahve ısmarlayın o halde. İster kremalı, ister kremasız. Şekerli yada şekersiz. Keyfinize göre. Ama dumanı üzerinde tütsün ve beraber şiir okumaya koyulalım. Sizin için seçimim bir Attilâ İlhan şiiri oldu bugün:


Hannelise



Yağmurdan çıkıp geleceksin Hannelise
Yağmur gözlerinden çıkıp gelecek.
Bir öğle sonu Paris'te Hannelise
Bir kahvede Grands Boulevards türküsünü çalacaklar.

Paris ve yapraklar sararmış etrafımda
Seine'e kanat vurup bir rüzgar geçiyor
Gare D'orleans'da saat şimdi üç diyecek
Yağmurdan çıkıp geleceksin Hannelise.

Gözlerine bakıp sanki mavi diyeceğim
Sanki çocuk diyeceğim
Aydınlanacaklar.
Balığa çıkmış bir ihtiyar rıhtımda
Suya atıp söndürecek
Sigarasını.
Bir öğle sonu Paris'te Hannelise
Bir kahvede Grands Boulevards türküsünü çalacaklar.

İnsan kendisine rağmen yaşayamaz,
Kalbimiz beyaz derken biz siyah diyemeyiz
Diyemeyiz Hannelise.
Sen mutlaka Lichtenstein dükalığından bahsedersin
Yapraklarını döker ıhlamur ağaçları katedralin önünde
Ben içimde müstesna bir ateş bahçesi donatırım
Bembeyaz
Bembeyaz Hannelise.

Ağaçlar çocuk gibi ellerini çırpar
Hep uzaktan Saint Augustin Kilisesi'nin çanları
Gare D'orleans'da saat şimdi üç diyecek
Yağmurdan çıkıp geleceksin Hannelise.

Salıncak

"İki çocuğum olsa aklım salıncakta sallanır."

Bir kızım bir de oğlum olsun istiyorum. Kafamda çok güzel bir tasarım var çünkü :)
Kızımın gözleri bana benzesin; “gökyüzü yeşili - yaprak mavisi”
Oğlumun yanakları da annesine benzesin. Öptükçe iki kalpte birden hissedileyim. Gülünce yanağında gamzesi çıksın, minik bi çukur böyle. “Ölünce beni oraya gömsünler.”
- Uygun bir anne adayı bulursam güzel bir takım çalışması yapabiliriz bence :D

Çocuklarımla konserlere gidelim istiyorum. Onları omuzlarıma alayım, konseri en yukardan onlar izlesin. Beraber şarkılara eşlik edelim, konser peşinde ülkeler gezelim. Minik yanaklarını sonsuza dek öpeyim istiyorum. Babasına aşık bir kız çocuğum ve beni kahramanı olarak gören bir oğlum olsun istiyorum. Üzmeye, kırmaya ve incitmeye kıyamayacağım iki meleğim olsun istiyorum. Her şeyden daha çok sevdiğim bu varlıklar, ruhumun parçaları bana bu hayatta eşlik etsin, yanımda olsun, yanlarında olayım. Hayallerini gerçekleştirip mutlu olduklarını gördüğümde mutluluktan havalara uçayım istiyorum.

 -Mutlu olmanın ilk şartı mutlu etmektir.-

Onlara öğreteceğim ilk şey birbirleri için ne kadar değerli oldukları olacak. Benim kız kardeşimle olan bağım ve bağlılığımın aynısını onlara da aşılamak istiyorum. Dünyada en değerli kavramın aile olduğunu bilsinler ve birbirleri için bu hayatta tutunacak en kuvvetli kol olsunlar, korunacak duvar olsunlar, sarılacak omuz olsunlar. Kız kardeşini bu hayatta en sevdiği varlık olarak gören bir babanın oğlu olmak ne demek; bunu oğluma öğretmek istiyorum. Halasını örnek alacak bir kızımın olmasını diliyorum. Kardeşim benim meleğimdir, onlara tereddütsüz hayatını feda edecek kadar sevebileceğin insanın, canının yarısı olan kardeşinin olduğunu öğretmeliyim.

Büyüdüklerine tanık olmalı, bebekliklerinden itibaren yanlarında olmalı ve her şeyimi onların iyiliği için yapmalıyım. Bir amaca bağlı yaşamak bu demektir çünkü. İnsan, kendini devam ettirme güdüsüyle dünyaya gelen bir varlıktır.

Aslında bu yazıda "yirmili - otuzlu yaşlardaki erkeklerde aşk kavramı"ndan bahsedecektim ki, içimde yükselen babalık duygularını bastıramayışım sonucunda "dilek ağacı kıvamında bir yazı" ortaya çıktı. Bu konuya bir sonraki yazılarımdan birinde değinmeyi düşünüyorum. Hayal kurmayı değil, hayalleri eyleme dönüştürmeyi seven biri olarak yazımın sonuna gelmemin gerektiği kanaatine vardım. Son olarak oğluma ve kızıma, geleceğe gönderilmek üzere bir not:

"Lütfen biraz acele edin, öpülecek yanaklar, gidilecek-görülecek yerler, alınacak biletler, büyütülecek çiçekler, izlenecek filmler var. Daha neler neler sizleri bekliyor bir bilseniz. Gelişiniz uzun seneler sonrasında olacak, farkındayım ama n'olur biraz çabuk olsanız."

"Ve beni affedin, sanırım henüz annenizle karşılaşmadım."

Burak - 04.12.2012 / 02:40 - Soğuk ve yağmurlu bir gece

Atlıkarınca

— Edip Cansever / Ben Ruhi Bey Nasılım
(Sonrası Kalır II, sayfa:66)

"Balıkla Deniz Tutan Adam"

Gece yarısı oluyor ve bir sigara yakıyorum. Dünyayı dinliyorum. Bize bir şeyler anlatmaya çalışıyor.

Gece yarısı oluyor ve kadehimi yalnızlığa kaldırıyorum. Bu kadar insan arasında insanlar yalnız kalmayı nasıl başarabiliyor?

Gece yarısı oluyor. İçindeki o eksiklik hissi varya, o hiç geçmiyor.

Saat gece yarısını gösteriyor. Yirmi küsur sene önce doğmuşum, o gün bu gündür ölüyorum.

Karanlık oluyor. Boğazında düğüm oluyor bazen. Geçmiyor.

Yağmur yağıyor. Bugün dünden sonra geliyor, yarın oluyor. Yada hiç. Zaman duruyor.

Kelimeler her duyguyu anlatmaya yetmiyor. İnsan kendine yetemiyor.

Kimileri yalan söylüyor. Başkalarına yada kendine. Zaten insan en kolay kendine yalan söyleyebiliyor. Duyduğum en acınası yalan ise "yalnızlığın güzel olduğu ve yalnızlığın sevildiği" oluyor. Kendilerine yalan söylüyor insanlar.

Bazen çok şey söylemek istiyor insan ama hiçbir şey söyleyemiyor. Susuyor.

Öyle çok susuyor ki insan, yaşadığını unutuyor. Bazen hâlâ yaşıyor muyum diye soruyor kendine, hâlâ sahiden diri miyim diye sorguluyor, hayatta mıyım diye kendine bir tokat atmak istiyor insan; "bakalım hissedebiliyor muyum hâlâ..."

Başkalarının mutluluğu bile batmaya başlıyor bir yerden sonra: "Bu lânet insanlar niye bu kadar mutlular?"

Derin bir iç çekiş sırasında göğsüne saplı duran kimsesizliğini farkediyor insanoğlu, binlerce beden arasında bile yapayalnız olduğunu anlıyor. Yalnızlıktan oluyor hep, kağıt kesiği gibi acıtıyor; o küçücük yara hayattan bezdiriyor.

Neden hep böyle oluyor?

- Biz yalnız kalmak için yaratılmamışız, sevginin nasıl bir şey olduğunu her insanoğlu bilmeli. Sende olana sahip olmak için dünyaları verirdim.
+ Neye sahipmişim ben?
- Aşka. Aşık olduğunu kokundan anlayabiliyorum.

(Fringe - “A Short Story About Love” S04E15)

Burak - 03.12.2012 / 03:36 - Denize kıyısı olan bir şehir

Beyaz Piyano

"Artık hayatta olmayan ölümsüzlerde buldum ne bulduysam: kitaplarda ve klasik müzikte. Güç verdiler bana. Ama sihirli kitapların sayısı sınırlıydı, bir süre sonra tükendiler. Yıkılmaz kalem klasik müzikti." - Charles Bukowski

"Huzur."

Aradığında bulamadığın o nadide şeylerden biri, huzur. Kimi zaman insanlarda, kimi zaman nesnelerde, kimi zaman bitkilerde yada hayvanlarda arıyor insanoğlu huzuru. Fakat aradığı yerde değil de genellikle aramayı bıraktığı o anlarda tahmin etmediği yerlerde buluyor. Uzun süre aradım durdum. Derin nefes aldığımda tüm stresimi çekip alacak, beni başka bir diyara götürecek bir şeyler gerekiyordu hayatımda. Gündelik hayatın sıradanlığından kurtulmak istiyor insan bir yerden sonra. Her gün aynı şeyleri tekrar ettiğimiz dünyanın  -yemek ye, işe/okula git, uyu- üçgeninden ibaret olmadığını hatırlamak istiyor; huzur istiyor: mutluluk istiyor, sağlıklı düşünebildiği vakitler olsun istiyor, sevgi istiyor, hissetmek istiyor. Tüm bunların bir birleşim şeklinde, huzur adı altında hayatında olmasını istiyor. Ve arıyor.

Arayıp durdum. Yeri, göğü, bakılmamış her taşın altını, insanların içini, diğer canlıların gözlerinin içini, doğanın ruhunun içini ve cansız varlıkların varoluşlarını... Baktığım her yerde daha çok yaklaşıyordum huzura. Fakat bir türlü tam olarak karşıma çıkmıyordu, bir bütün olarak. Huzurun bir uzantısı olarak, huzur parçaları denk geliyordu belki ama huzur karşıma çıkıp: "işte ben, karşındayım -tam buradayım-" demiyordu. Bulamadıkça daha büyük bir hırsla aradım ben de. Kitapları, sayfaların her birinin içini, romanları-hikayeleri-masalları-gerçek öyküleri-biyografileri ... İnsanların kitaplara yansımaları bile huzuru tam olarak karşıma çıkaramamıştı. Sonucunda bir duvarı kaplayacak büyüklükte bir kütüphane hediye etmişti bana. Ama benim istediğim huzurdu.

Sonra somutta değil soyutta aramaya başladım huzuru. Beş duyu organı algılamaya yetmiyordu bazen. Nitekim elle tutulur bir şey değildi huzur, yakalamak olanaksızdı. Soyut değerlerde keşfe çıktığımda artık daha iyi biliyordum, huzura daha yakındım artık. Fakat onu aradıkça bulamayacağımın farkına çok geç vardım. Kovalanmayı seviyordu, peşine düştükçe kaçışı da bundandı. Ve aramayı bıraktım. O gelip beni bulacaktı, buna inanıyordum.

Meğer inanmak bu kilidin anahtarıymış.

Ruhumun boşlukta süzülüşüne tanık oldum. Öylece geziyordum ahenkle. Ve bunu sağlayan sadece bir melodiydi. Yalnızca bir tını. Beni bu dünyadan alıp boyutlar arasında seyahate çıkarmaya bir şarkı yetmişti.

Aradığım huzuru müzikte buldum.

Kendimi bulduğum melodilerim oldu. Tuşların hissederek sıralanışından ortaya çıkan o muazzam piyano tınıları arasında, yaşamın bütün stresini, yorgunluğumu, insanların hareket ve davranışlarına anlam veremeyişlerimi, kaçışlarımı, kayboluşlarımı yani "kendimi" buldum, ben oldum; huzur oldum. Aradığım o şey bendim, huzurdum. Klasiktim, bulutlar üzerinde gezinen bir piyano tınısıydım, naif bir melodiydim. Huzur insanın kendisiymiş, anladım. Kaybetmemek için sıkı sıkı sarıldım. Ruhun ihtiyaç duyduğu en önemli şeymiş müzik. Huzuru getirip içinize yerleştiriyor, sizi huzurla bütünleştiriyormuş. Anladım. Çok iyi anladım. Sonbaharın hafif ayazını da arkama aldım. Kendime düşlerden bir şömine inşa ettim. Karşısına oturdum. Yanıma yaşlı köpeğimi de aldım, başını okşadım. O piyano sesinin şömine ateşinden gelen çıtırtılara karışmasını dinledim. Hayatı dinledim: yaşamın akışını, eski kitaplarımın kokusunu, saksıdaki bitkimin büyüyüşünü, duvardaki yağlı boya tablodaki küçük kızın bana göz kırpışını. Pencere camının buğusuna "huzur" yazdım. Huzur bendim. İnsana en iyi gelen ilaç yine kendisiymiş. Benliği tedavi ediciymiş, ruhumu iyileştirince anladım. Kendi ilacımın klasik müzikte olduğunu farkedince öğrendim.

Bendim. Huzurdum. Geri gelmiştim.

Galiba size öğrendiklerimi anlattığım yer burası. Sonuç kısmı değil mi? Sonuç şu: öfke bir yüktür. Hayat sürekli kızgın yaşanmayacak kadar kısadır. Buna kesinlikle değmez. Burak bir yazıyı alıntıyla bitirmek iyidir der. Birileri zaten senin söyleyeceğini en iyi şekilde söylemiştir. Daha iyisini yapamıyorsan onlarınkini alır ve yazını etkileyici şekilde bitirirsin. Seveceğinizi düşündüğüm bir filmden alıntı yapıyorum:

Karanlık ve dar hücreden henüz çıkmış olan Andy der ki: "Yalnız değildim, Bay Mozart da benimleydi. Sizden alamayacakları tek şey müziktir. Çünkü müzik burada ve buradadır (başını ve kalbini göstererek.)" - Esaretin Bedeli

Burak / 26.11.2012, 00:23

Beyaz Karpuz Çekirdeği

-Aç sesi, daha da aç. Bas play’e, dinle beni. Sana söylemek istediklerim var.-

Hayal et; dünyalar tatlısı bir bebek, üstelik doğalı çok olmamış, küçücük daha. Gülücükler saçıyor etrafa. Gözlerinin içi gülüyor tebessümüyle, minicik bir burnu var. Parmaklarını hayal edebiliyor musun, ufacıklar. Ya elleri… Küçük beyaz karpuz çekirdekleri geliyor aklıma. Ne tatlı değil mi?

…

“Yeni doğmuş bir bebeğin elleri kadar güzelsin.”

…

Şimdi kapat gözlerini, söylediklerimi hatırla ve dinle. Daha iyi hayal edebildiğini göreceksin.

“Bazen gözlerin kapalıyken daha fazla şey görürsün çünkü.”

-Sen en iyisi “kapat gözlerini.”-

Geyikli Gece'den

“Uzanıp kendi yanaklarımdan öpüyorum.” 

 Bize bu saatten sonra ancak Turgut Uyar diyorum. 

(Turgut Uyar / Dünyanın En Güzel Arabistanı)

Avi Pardo

 

Kitap okurken en önemli noktalardan biri (eğer yabancı dilden çevrilmişse) okuduğunuz kitabın çevirmenidir. Çünkü kendi dilinde edebi olarak harikalar yaratmış bir eser doğru çevrilmezse berbat bir hale gelebiliyor. Önerebileceğim en iyi çevirmen, şüphesiz Avi Pardo'dur. Avi Pardo'nun çevirisini yaptığı kitaplar ise şunlar:

Paranoyak - Dennis Diclaudio
Tanrı Olmak İsteyen Otobüs Şoförü - Etgar Keret
Taşıdıkları Şeyler - Tim O'Brien
* Trainspotting - Irvine Welsh
Mao Zedung - Jonathan Spence
Hırsız ve Köpekler - Necib Mahfuz (Naguib Mahfouz)
Buda Babam - Anne Donovan
Pezevenk - Iceberg Slim
* Bunny Munro'nun Ölümü - Nick Cave
Kasap Çırağı - Patrick Mccabe
Elveda Tsugumi - Banana Yoshimoto
Patty Diphusa Hikayeleri - Pedro Almodovar
Yunus: Bir Düş Kurucusu - Sergio Bambaren
Chicago - Ala El Asvani (Alâ El Asvani)
Yakupyan Apartmanı - Ala El Asvani (Alâ El Asvani)
Gazze Blues - Etgar Keret, Samir El-Youssef
Nimrod Çıldırışları - Etgar Keret
Big Sur ve Hieronymus Bosch'un Portakalları - Henry Miller
* Yengeç Dönencesi - Henry Miller

Kimse Bilmez Ne Çektiğimi - Charles Bukowski
Büyük Zen Düğünü - Charles Bukowski
Kendimizde Açtığımız Yaralar - Charles Bukowski
Kadınlar - Charles Bukowski
Ölüler Böyle Sever - Charles Bukowski
Pis Moruk İtiraf Ediyor - Charles Bukowski
Factotum - Charles Bukowski
İlham Perisine Oynamak - Charles Bukowski
Gece Çılgın Ayak Sesleriyle Yırtıldı Cilt 1 - Charles Bukowski
Kapalı Bir Kapıdır Cehennem Dünyevi Şiirlerin Son Gecesi 1. Cilt - Charles Bukowski
Gülün Gölgesinde Dünyevi Şiirlerin Son Gecesi 2. Cilt - Charles Bukowski
Postane - Charles Bukowski
Bana Aşkını Getir - Charles Bukowski
Hollywood - Charles Bukowski
Kasabanın En Güzel Kızı - Charles Bukowski
Ekmek Arası - Charles Bukowski
En İyi Adamlar Yalnızken Güçlüdür - Charles Bukowski
Kaybedenin Önde Gideni - Charles Bukowski
Güneşe Uzan - Charles Bukowski
En Kısa Andır Mucize - Charles Bukowski
Güneş, İşte Burdayım - Charles Bukowski
Shakespeare Bunu Asla Yapmazdı - Charles Bukowski
Sıcak Su Müziği - Charles Bukowski
Sarhoş Çal Piyanoyu Vurmalı Çalgı Gibi Parmaklar Biraz Kanamaya Başlayana Dek - Charles Bukowski
Kaptan Yemeğe Çıktı Ve Tayfalar Gemiyi Ele Geçirdi - Charles Bukowski
Bir Tek Ben Miyim Böyle Yaşayan? - Charles Bukowski
Pis Moruğun Notları - Charles Bukowski
Sevimli Bir Aşk Hikayesi - Charles Bukowski
Sıradan Delilik Öyküleri - Charles Bukowski

Los Angeles Yolu - John Fante
Roma'nın Batısı - John Fante
1933 Berbat Bir Yıldı - John Fante
Üzümün Kardeşliği - John Fante
Hayat Dolu - John Fante
Toza Sor - John Fante
Büyük Açlık - John Fante
Bahara Kadar Bekle, Bandini - John Fante
Bunker Tepesi Düşleri - John Fante
Gençliğin Şarabı - John Fante

* ile işaretlediklerim, Bukowski ve Fante kitapları öncelikli önerilerimdir.

Geri Dönüş

Bazen gidersin, sırf geri dönebilmek için.

Yorgun

Ne kadar sensin, ne kadar kendinsin, ne kadar yaşayabildin? Doğum-ölüm arası kaç insan, kaç hayal sığdırabildin ömrüne?

Kederle uyandım bugüne, geceden yüzümde kalan hüzün izlerini yıkadım; başımı kaldırdım, aynadaki adamı tanıyamadım. Ben nerede hata yapmıştım? İçimdeki boşluğu dolduramıyordum bir türlü, huzur kovaladıkça kaçıyordu benden. Tanrının bir melek sözü vardı bana, henüz tutmadığı. Beklemekten yorulmuştum, durakta yaktığım milyon sigaradan sonra ciğerlerim küfrediyordu bana.
Hapishaneler mi kapatıyordu insanları bir odaya, yoksa herkes kendi odasında mı hapisti bu hayatta?
Sorularım cevapsız kaldıkça birikiyor, bir moloz yığını gibi üst üste binerek yükseliyordu hayatımda.

İnsanlar sevgiyi haketmiyordu. Gülücükler ardında çıkarlar gizliydi. Tebessümler de sahteydi en az insanlar kadar. Kültablası hep "bu son" diyerek yatıyordu sigara altına. İnsanlardan kaçtıkça çareyi ölümde buluyordu insan, dumana boğuyordu ciğerlerini, odalarını, gözbebeklerinin yataklarını.

İnananlar kendilerini bağışlanma umuduyla rahatlatıyor, ayakta tutuyordu. Ama kötüye iyi demek günahtı hani hocam?

...

Gülümsemelerimi elime aldım, duvarıma astım. Bak ve ibret al diye bağırdım ruhuma. Sessizliğe hapsettim kişiliğimi; tüm bu sesler çok fazla geliyordu artık. Hüzünle bağladığım kurdelem kördüğüm olmuştu. Bıraktım kendimi zihnimin uçurumlarından, derin nefesler aldım. Biraz uzandım ve düşündüm. Kafamın içinde dönüp duran filmi bitirdim, aynı sahnelerden bıktım. Sesler yükseldikçe vazgeçtim umut taneciklerinden, düşlerimden. Hayal kurma dersinden kaldım, boş kağıt verip çıktım hayat sınavından. Ayaklarımda, tren rayları boyunca yürüme gücünü bulamadım; durdum.

Yorgundum, çok yorgundum.

Burak

İlgi duymuyordum. Hiçbir şeye ilgi duymuyordum. Nasıl kaçabileceğime dair hiç fikrim yoktu. Diğerleri yaşamdan tat alıyorlardı hiç olmazsa. Benim anlamadığım bir şeyi anlamışlardı sanki. Bende bir eksiklik vardı belki de. Mümkündü. Sık sık aşağılık duygusuna kapılırdım. Onlardan uzak olmak istiyordum. Gidecek yerim yoktu ama. İntihar? Tanrım, çaba gerektiriyordu. Beş yıl uyumak istiyordum ama izin vermezlerdi.

- Bukowski / Ekmek Arası

Planlar Programlar Bi'şeyler Bi'şeyler

Aileye veda edilir, kavşakta otostop çekilir.

(Otostop bağımlılık yapıyormuş, peeh..)

(Hayır, 3 senedir otostop çekiyorum, bir bağımlılığını görmedim :D)

Bornova’da inilir. Eve kavuşulur. “home, sweet home.”

Akşama hazırlık; yemek planlanır: Pilav şart!

Gece için güzel bir “kahve & nargile” ziyafeti düşünülür.

Nargile kömürü kontrol edilir: + [checked]

Nargile tütünü kontrol edilir: - [ERROR]

Metro’ya atlanır. Konak’ta inilir. Kemeraltı turu atılır.

Kızlarağası Hanı’na girilir ve yeşil elmalı nargile tütünü alınır.

Bir de 100 gram damla sakızlı türk kahvesi alınır.

(Özel not: *Kahve az alınıp taze tüketilir.)

Gramofonlara uzun uzun bakılır. “Kendini kaptırma” diye diye bakakalınır.

Alttaki satranç takımına aşık oldum bu arada.

Günün sonuna doğru Kordon’da yürünür,

limandan vapura atlanıp Karşıyaka Çarşı’ya uğranır.

Karşıyaka’nın sahil rüzgarına ve ayazına aldırış edilmez.

Martı sesleri eşliğinde sahilde günbatımı seyredilir.

Vapurla tekrar Konak’a dönülür,

-vapurda martılara gevrek atma seremonisi-

Metroyla Bornova yolu tutulur.

Final: Eve dönüş, mutfağa varış, yemek hazırlama, yemek sonrası şarkı seçimleri ve playlist hazırlama. Ardından kahve köpürtmece.

Kapanış: Nargile, kahve, müzik, huzur.

Electric Blue

Achilles (Aşil)

Masmavi gözleri var Aşil'in, elektrik mavisi. Oturmuş Dolores'i dinliyoruz. Kendisi çok koyu The Cranberries hayranıdır. Yalnız bırakma beni dedim, geldi kucağıma yattı. Beyazlar içinde melek gibi bir görseniz... Yalnız kalmayı o da sevmiyor benim gibi. Bugün bari yalnız kalmayım n'olur dedim, gözlerimin içine baktı. Sıcacıktı bakışları, şevkat dolu. Çekmedim gözlerimi üzerinden, o da uzun uzun baktı. Belli ki söylemek istediği bir şeyler vardı. "Gözlerimiz de benziyor bizim, bak renkleri bile aynı."

Sarılıp uzandık yatağa Aşil'le, hayaller kurduk. Yanıbaşıma sokuldu, yanağıma yanaştı. Nasıl sırnaşıyor bir bilseniz...

Mırıldanışıyla uyandığımı hatırlıyorum, dalıp gitmişim. Saat gece yarısını geçmiş, uyandığımda farkettim. Sanki bana bir şeyler anlatmaya çalışıyor Aşil. Ne dediğini bir türlü anlamıyorum Aşil'in; başını yaslıyor, sürtünüyor. Sordum "ne oldu bitanem?" diye. O an gözüm masanın üzerine kaydı, bir kağıt parçası vardı masada. Nüfusla ilgili bir fotokopi parçası diyordum ki, meğer benimmiş; orada unutmuşum onu. Sağ alt köşede 28.01'i görünce anladım Aşil'in ne demek istediğini. Meğer Burak doğmuş, 22 olmuş.

Döndüm, Aşil'e sarıldım son kez. "Teşekkür ederim pamuğum" dedim. "Sana da mutlu yıllar."

28.01.2012 - Burak

Afili Filintalar

"Afili Filintalar" 2 Yaşına Giriyor

Afili Filintalar, Murat Menteş'in Dublörün Dilemması kitabının kahramanı Nuh Tufan’ın lisede kurduğu çetenin ismidir ve yazarların kuracağı blogun ismine ilham vermiştir. Murat Menteş'in değişiyle Afili Filintalar, insana, düşünceye, edebiyata, söze değer veren kişilerdir.

Yazarlarımız Alper Canıgüz, Onur Ünlü (Ah Muhsin Ünlü) ve Murat Menteş'in bir araya gelmesiyle temelleri atılan Afili Filintalar, afilifilintalar.com blogunu kurup yayına başlayacaklarını duyurmuşlardır. Bu üç şair, yönetmen, senarist ve yazar, daha sonra yazılarıyla okuyucularına seslenme yoluna gidecek, kısa sürede gönüllerde tah kuracak ve kendi çizgilerini belirleyeceklerdir. Yayına başlamadan önce kadroya katılacağı duyurulan Emrah Serbes, Fatih Altınöz, Gökdemir İhsan, Gökhan Özcan, Hakan Albayrak, Murat Uyurkulak, Murat Zelan, Selçuk Orhan ve Tayfun Salcı ile birlikte güçlü bir yayın ekibine sahip olmuşlardır. Blog açılmadan önce siteye yerleştirdikleri Leonard Cohen'in Dance Me To The End Of Love şarkısı ile müzikal zevk açısından da beğeni toplayan ekip az bir zamanda site kurulumunu tamamlamıştır.

15 Ocak 2010 'da tam olarak yayına başlayan filintalar, kısa sürede gördükleri yoğun ilgi nedeniyle sitede yoğunluk problemi yaşamış ve server değiştirmek zorunda kalmıştır.
Yayına başladıktan sonra "neden hiç kadın yazar yok?" sorusuna maruz kalan Afili Filintalar, ilk kadın yazarları olan Meltem Gürle'nin aralarına katılmasıyla büyümeye devam etmiş, Zeynep Arkan'ın da katılmasıyla bu soru geçerliliğini yitirmiştir.

"Yeraltı Edebiyatı'nın Türkiye ayağı" ismini verebileceğimiz bir edebi yapılanmaya dönüşen Afili Filintalar, aralarına katılan yeni yazarlarla son halini almıştır. 2012 itibariyle Afili Filintalar yazarları: Afşin Kum, Ahmethan Yılmaz, Alper Canıgüz, Aslı Tohumcu, Bahadır Cüneyt Yalçın, Emrah Serbes, Erkan Şimşek, Fatih Altınöz, Ferhat Uludere, Fırat Budacı, Gökdemir İhsan, Gökhan Özcan, Hakan Albayrak, Hakan Bıçakcı, Hakan Önder, Kaan Çaydamlı, K. Egemen İpek, Meltem Gürle, Murat Karaca, Murat Menteş, Murat Uyurkulak, Murat Zelan, Nesimi Yetik, Onur Ünlü, Orhan Düz, Samed Karagöz, Selçuk Orhan, Serhat Uyurkulak, Şafak Altun, Şenol Erdoğan, Taha Ayar, Tayfun Salcı, Umut Taydaş, Zeynep Arkan.

Yapımcı, yönetmen ve senarist olan ve Polis, Güneşin Oğlu, Beş Şehir, Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi filmleriyle gönüllerde yer etmiş olan Onur Ünlü'nün filmografisine şu link 'ten ulaşabilirsiniz.

Dizilere de el atan filintalarımız, Onur Ünlü'nün Leyla İle Mecnun ve Emrah Serbes'in Behzat Ç. dizisi ile popüler kültüre iyice entegre olmuştur.

Burak

Alıntı

Okumadıkları Kitaplardan Alıntı Yapan İnsanlar

Geçenlerde hangisi olduğunu hatırlamadığım bir blogda Fernando Pessoa alıntısı gördüm. Şaşırdım haliyle. Bloggerlar arasında Fernando Pessoa okuyan insanlarda varmış diye içimden geçirdim. Ama biraz daha inceleyince blogu, kendisi hakkında az çok fikir sahibi oluyorsunuz o insanın. Belli ediyor çünkü kendini, okuyan insan. Yani demem o ki, Fernando Pessoa okuyacak birinin blogu gibi durmuyordu hiç. Alıntıyı yapan kişinin blogunda görüp kopyalamış olmalı.

Fernando Pessoa konusuna neden bu kadar takıldım derseniz, yazarın seviyesi hakkında naçizane yorumumu belirtmek isterim. Kitap okuma konusunda "Pessoa seviyesi" diye kafamda oluşturduğum bir basamak var. Bu basamağa ulaşmak için şu yollardan geçmiştim ben:
Lise zamanlarında felsefeye ve düşünceye yönelik kitaplara ağırlık vermiştim. Psikolojiye de önem veriyorum -Freud okumak kaçınılmazdı yani.- Popülariteye kapılıp Nietzsche okumaya başladım. Başlarda anlamakta güçlük çekiyorsunuz haliyle. Daha iyi anlamak için Irvin D. Yalom'da okumanız gerekiyor. Bu yazarların kitaplarını kafanızda oturtmaya başlayıp, fikir ve görüşlerinin ahengine kapılınca daha iyiyi aramaya yöneliyorsunuz. Büyük yazarların her zaman ilham aldığı bir yazar oluyor. Nietzsche'ninki de Schopenhauer'du. Sonra Schopenhauer okuyorsunuz, birkaç kitabıyla başlangıç yaparak. Derken pesimist yazarların büyüsüne kapılıp, o akıntı sizi nereye götürürse oraya gidiyorsunuz. Salinger, Camus, Kundera, Kafka, Sartre ve şuan unuttuğum birçokları... derken kendinizi realist ve gerçeğin peşinde hayatı sorgulayan yazarların avucunda buluyorsunuz. Bir süre bu yazarların farklı kitaplarını okuduktan sonra bu karamsar havanın sizi boğduğunu hissediyorsunuz. Bu yüzden gerçekçi yazarların farklı boyutlarda ve düşüncelerde çizgisini belirlemiş olanlarına yöneliyorsunuz. Yeraltı Edebiyatı ile karşılaşıyorsunuz sonra. Palahniuk'un kitaplarını ardı arkası gelmeden okuyorsunuz. Sonra bu çizginin biraz eskilerine -ilk yazarlarına- gitmek istiyorsunuz. Yine bir daha iyiyi arayış içinde buluyorsunuz kendinizi. Bu kez Beat Kuşağı'nın basamağına erişiyorsunuz. Bukowski, Jack Kerouac, William Burroughs, Richard Brautigan ve diğerleri. Bukowski hastası bir adam haline geliyorsunuz. Sonra Bukowski'nin "Benim tanrım Fante'ydi." sözüne tanık oluyorsunuz. Hemen Fante kitapları alıyor ve okumaya koyuluyorsunuz.

Psikoloji, felsefe, pesimistik realizm derken kendimi münzevi yazarların sayfalarında kaybolurken buldum. En dibin bile daha dibi vardı. Umutsuzların da umutsuzu vardı. Hayatın bir damla tadının olduğunu hissettiren yazarların bile daha dibi, tatsızlığın ta kendisi vardı. Bu Pessoa'ydı. Önce Anarşist Banker kitabını okudum; kitap, siyaset ve ekonomi ağırlıklıydı. Derken "Huzursuzluğun Kitabı"na geçtim. Kitap tam anlamıyla kuyunun dibiydi. Pessoa'yı okumaya katlanmak bile deneyim ve sabır istiyordu. Anlamak ise bambaşka bir meseleydi. Hatta şöyle bir anım var; Salinger'in "The Catcher in the Rye" (Çavdar Tarlasında Çocuklar) kitabını almaya gittiğim sahaf tam anlamıyla benim okuduğum tarzda kitaplar üzerine kurulu bir kitapçıydı. Onunla kitaplar hakkında baya bir konuştuk. Kitap önerisi yaptıkça okuduğumu söylüyordum. Durum böyle olunca kitapları eliyle hızlıca gösterip okudun mu diye sormaya başladı. Art arda okuduğumu söylemeye başlayınca Pessoa'ya geçti ve Huzursuzluğun Kitabı'nı gösterdi son olarak. O kitabı yavaş yavaş okuduğumu ve henüz bitirmediğimi, çünkü araya bazı kitaplar sokup onları okuduğumu, okumayı bitirdikten sonra tekrar o kitaba dönüş yaptığımı, bunun da kitabın bitmesine engel olduğunu söyledim. Henüz tam anlamıyla okumamıştım kitabı. Adam şöyle dedi: "Okuma zaten, bu yaşta hiç gerek yok. Gez, toz, eğlen, aşık ol, evlen, hayatını yaşa, bir şeylerin tadına var, sevdiğin şeylere doy; sonra okursun. Kitap hayattan soğutuyor insanı, okuduktan sonra bir ay kendime gelemedim ben. O kitaptan sonra hayatım değişti benim."

İşte böyle bir adam Pessoa. Herkesin okuyamayacağı, okuyup hazmetmek için çok büyük birikim gerektiren bir yazar. Boş ve yetersiz ellerde görünce üzülüyorum.

Bu yüzden: "Read more books than blogs."

Burak

Özel Bir Gün, Güzel Bir Adam: Jay-Jay Johanson

Hani bazı adamlar vardır ya; gülümsemesinin altında bile hüzün saklayan, dokunsalar kırılacak gibi olan, kurduğu cümleleri her daim içten olan, tertemiz kalpleriyle gözlerinden melankoli damlayan adamlar. Yaşamadığı acıların bile derdini bugünden çeken adamlar vardır ya, sakin tavırlarıyla kendilerini hep bir adım geri çeken, insanları arkadan izlemeyi tercih eden, gözbebeklerine düş bahçeleri yerleştirmiş adamlar. Bazen tek bir cümleyle boğazda düğüm olup takılan adamlar olur ya hani, grinin bütün tonlarını saklarlar ya yüreklerine, gözyaşları bile siyah akan adamlar vardır böyle. “Seni kim üzdü bu kadar” diye sorasınız gelir hani, ruhundaki yaraları sarmak istersiniz de elinizi uzattığınızda asla yetişemezsiniz. Hüznü huzur bellemiştir bu adamlar, duygusallığın en yoğun halini görürsünüz onlarda. Gözlerine baktığınızda “affet beni” sözlerini kulağınızda çınlatırlar böyle adamlar, işlemediği günahların suçlularıdır.

Ses telleri her daim dokunaklıdır bu adamların. Yumuşacık bir ton vardır kelimelerinin size uzanan kollarında. Üzülürken üzerler. Kalpleri sonbahar mevsiminde takılıkalmıştır. Yağmurlu havaların insanlarıdır, çiseleyen su damlalarına manalar yükleyen yegane adamlardır bunlar.

Karanlıktırlar, çaktığınız her kibrit daha tutuşurken söner böyle adamlarla beraberken. Kelimeleri içinizi titretir. Çızırtılı plaklara hapsettiği sesini, hüzünden olma huzur perdeleriyle gizleyen nadide adamlardır.

Dinlerken “herşey çok güzel olacak” fikrini aklınıza kazırlar ve aynı zamanda ağlama isteğiyle tutuştururlar sizi. Yorgun argın işten yada okuldan eve dönerken yanınızda taşıyıp iç geçirmeler eşliğinde size eşlik etmesini isteyeceğiniz birileridir onlar. Acıdan düş banyoları yaparlar ve buhar dolu sesleriyle sıcacık bir duş etkisi bırakırlar üstünüzde. Akıp gitsin istersiniz sesi, boynunuzdan ayak bileklerinize kadar. Sesi kulaklarınızdan ruhunuza akarken bir şeyler koparıp götürür içinizden.

Naif olduğu kadar tatlı, hüzünlü olduğu kadar şirin, duygulu olduğu kadar dolu, melankolik olduğu kadar zeki ve yeteneklidirler. Çekingen ve alçakgönüllüdürler. Mütevaziliklerine vurulursunuz. Kendinizi bu adamların görkemine bırakıverirsiniz ve artık siz o olursunuz, onun bir parçası olursunuz.

İşte böyle bir adam Jay-Jay Johanson. Benim en çok dinlediğim sanatçıların başında gelen, kendimi rahatlıkla özdeşleştirebildiğim, “benim 42 yaşındaki halim” diye tanımladığım bir adam. Bahsi geçen adamların emsali.

“Yapılan röportajlarda neden bu kadar hüzünlü olduğu ve o acı dolu sözleri nasıl yazabildiği sorulduğu zaman; karısının kendisini nasıl terkettiğini, bir anda 20 kilo nasıl verdiğini, hayatının çok keskin bir şekilde ikiye ayrıldığını, çünkü acı çekmediği zamanlar söz yazamadığını ve ilginç bir şekilde hayatının hep acılar içinde geçtiğini, mutlu olmayı müzik yapmaya tercih edeceğini fakat bir türlü mutlu olamadığını ve hep söz yazmak zorunda kaldığını söylemiştir. Trip-hop ve jazz soundlarını birlikte kullanır ve kendi müzik hayatına başlamadan önce bir süre Portishead’le birlikte çalışmıştır.”

18 Aralık‘ta İzmir Noxx‘ta konserine gitme şansını yakaladığım yegane adam. Yalnız gideceğim ilk konserim olması yönünden de benim için çok önemli bir güne imza atacak olan adam. Yağmurlu havada dinlenebilecek belki en güzel konserin sahibi adam.

Hadi güzel adam, hayatımın en unutulmaz günlerinden birini yaşat bana. Yağmur, yalnızlık ve sesin...
Ölüm huzurunu tatmak için geliyorum.

Burak - Aralık 2011